Θεϊκή μελωδία.. Γραμμένη με πενάκι βουτηγμένο στη κόκκινη μελάνη των κοινωνικών ευαισθησιών προσώπων, από δεκαετίες καταχωρημένων στο πάνθεον των λαϊκών μύθων. Δεν έχουν χρεία ονόματος. Γιατί το όνομά τους είμαστε εμείς. Οι πηγή της έμπνευσής τους. Θα ήθελαν έτσι να μας τυλίγει αυτή σαν νυκτερινό αεράκι μετά το ημερήσιο ολοκαύτωμα για την επιβίωση. Και ασυναίσθητα να μονολογήσουμε: Ναι υπάρχει ακόμη ζωή και θα την διεκδικήσουμε..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου