ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ

Συγχωρείστε μου τον προσωπικό χαρακτήρα της αναρτησης (δεν το συνηθίζω ει μη μόνον αν εξ αφορμής ενός σχολίου ή μιας ειδησης έχω μια ενδιαφέρουσα ιστορία ν αφηγηθώ) αλλά ΄συγκινήθηκα και οι δημοσιογράφοι θα καταλάβουν στο φτερό το γιατί.. Μου έκανε αίτημα φιλίας ένας από τους Γκουρού της δημοσιογραφίας.. Ένας σεβάσμιος ακέραιου επαγγελματικού και κοινωνικού ήθους συνάδελφος που είναι τίτλος τιμής να είναι φίλος σου και που η δική μου γενιά στα χέρια αυτών των δημοσιογράφων έπλασε χαρακτήρα.. Δυστυχώς όχι όλοι. Αναφέρομαι στον Γιώργο Ρωμαίο άλλοτε και επί πολλά έτη διευθυντή μιας από τις πλέον έγκυρες - φυσικά αναφέρομαι στις προ του 1990 δεκαετίες- εφημερίδες το Βήμα..

Τότε που οι δημοσιογράφοι της ήταν ένας προς έναν οι εκλεκτοί των εκλεκτών επειδή προέρχονταν από το μεγάλο σχολειό της Αριστεράς -καμιά σχέση με τη σημερινή. Μέρα με νύχτα. Σχολειό της μάχιμης και έγκυρης δημοσιογραφίας από το οποίο προέρχομαι κι εγώ με τη μαθητεία μου κάτω από τη καθοδήγηση του Γιάννη του Θεοδωράκη του αδελφού του Μίκη. Ξέρω θα μου πείτε πως πρόκειται για το συγκρότημα που ο λαός πυρπολούσε τα έντυπα προϊόντα του στη πλατεία Κλαυθμώνος. Και δίκιο είχε.. Αλλά η στήριξη των αποστατών και κυρίως του εφιάλτη Μητσοτάκη δεν ήταν επιλογή των δημοσιογράφων που τον λοιδορούσαν σε κάθε ευκαιρία με κορυφαίο χαρακτηριστικό το τραγούδι του Τσιτσάνη "ασπρα μούρα μαύρα μούρα είσαι μια παλιοχαμούρα". Επιλογή του εκδότη ήταν και όσοι τότε είχαν εναντιωθεί σε αυτή δικαιώθηκαν.. Αλλά πάντα μια καταστροφική πρόβλεψη είναι κέρδος αρνητικό. Σ' ευχαριστώ δημοσίως κύριε διευθυντά μου γιατί όπως και τον Γιάννη τον Καψή ποτέ θα προσφωνούσα υπουργούς. Για μένα μαζί με τον Γιάννη τον Θεοδωράκη και τον Θέμο τον Δασκαλόπουλο ήταν δάσκαλοι..