ΤΟ ΡΕΒΟΛΒΕΡ Ή Ο ΝΟΜΟΣ;

 Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Αν το θέλετε είναι αγροίκος. Πρωτόγονος. Αγνοεί τον πολιτικό καθωσπρεπισμό και τη μαντάμ Σουσού ίσως. Οξύθυμος ως του σημείου ασθματικού πνιγμού. Με ανοίκειες συμπεριφορές που δεν συνάδουν του υστερικού τηλεπλασιέ και των τραπεζιτών ακολούθων του εθνομηδενιστή και κοσμοπολίτη Κούλη. Είναι όμως η έγνοια μας αυτή; 

Η αισθητική έπεται της λειτουργικότητας έγραψε ένας από τους μεγάλους δάσκαλους του έθνους. Ο Κώστας Βάρναλης. Ο άλλος ήταν και παραμένει ο Ευάγγελος Παπανούτσος. Τι υπαινίσσομαι; Το αν ο λόγος του Πολάκη – μάγκικος ή αρχοντοχωριάτικος -έχει πολιτική αξία. 

Αυτό είναι το ζήτημα και ζητούμενο και όχι αν είναι ζωώδης, βουνήσια η αδόκιμη η έκφρασή του στο κ(υ)νοβούλιο, μιας πλην ΚΚΕ αγέλης λύκων.. Που μεταμφιέζονται σε κοκκινοσκουφίτσες όταν ψηφίζουν τα μνημόνια του λαϊκού αφανισμού. Επί το κομψότερο μεταρρυθμίσεις..

Και ποιος είναι ο λόγος που έχει πολιτική αξία; Ο αποκαλυπτικός έστω και αν διατυπώνεται ωμά. 

Ενοχλήθηκε και κινητοποιήθηκε σύσσωμο το καθεστώς της δημοκρατίας μασκαράτα που ο τραπεζιτικός Πάπας θα μπορούσε να έχει μαγνητοφωνηθεί.. Και βεβαίως όχι. Δεν θα μπορούσε αν προηγουμένως είχε για τη πολιτική του δράση απαγχονιστεί μετά από απόφαση του λαϊκού του δικαστή που θα επικύρωνε η ιστορία. 

Στη βάση της πλέον χυδαίας αστικής ιδεολογίας πως ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, μπορούν και οι καθ’ έξιν πολιτικοί εγκληματίες να παρασημοφορούνται δόξη και τιμή. Δεν ανήκει στο βαθύ ιστορικό παρελθόν η περίπτωση Βουλγαράκη ο οποίος σήμερα διεκδικεί δημαρχιακό θώκο. 

Ούτε και τα στελέχη του πολιτικού μορφώματος των Χρυσαυγιτών –πολιτικοί απόγονοι των γερμανοτσολιάδων και των ταγματασφαλ(η)των -που σκορπούν γύρω τους πτώματα υπό τη ρομφαία του αιρετού. Δεν είναι άλλης τάξης μεγέθους θέμα αυτό. Είναι το περιέχον του περιεχομένου ενός συστήματος μέγγενη που συνθλίβει τον λαό κατά τρόπο θεσμικό.

 Μόλις σήμερα και απολύτως υποκριτικά συμφώνησαν άπαντες περί της εξαφάνισης του συνταγματικού άρθρου περί ευθύνης υπουργών από τον υπέρτατο νόμο του κράτους. Πότε; Όταν η απενοχοποίηση των μνημονιακών ηγεσιών έχει δια της παρουσίας μιας αριστεράς ξέφτι του εαυτού της ολοκληρωθεί. Μηδενίστηκε το κοντέρ των εγκλημάτων τους αλλά όχι και των λαϊκών χρεών προς τα σαρκοβόρα αρπακτικά των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Σεισάχθεια επιλεκτική. 

Ποιας άλλης γλώσσας, πλην εκείνης ενός βόρβορου, θα χρησιμοποιούσε -απέναντι στη καθεστωτική συμμορία- αμυνόμενος  επομένως; Ιδία όταν αυτή προτάσσει τον νόμο ως όπλο της. Το δικό μου όπλο είναι το ρεβόλβερ είχε πει στον αδελφό του ο Αλ Καπόνε όταν τον απείλησε με σύλληψη στη βάση της ομοσπονδιακής νομοθεσίας. Για να μπει το δίλημμα ποιο από τα δύο προκαλούσε μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. Ο νόμος ή το ρεβόλβερ. 

Στη περίπτωση Πολάκη και του κάθε Πολάκη το ρεβόλβερ προς ώρας είναι η γλώσσα. Βάναυση ναι. Βίαιη όπωσδήποτε. Συγχωρείται ωστόσο προ του μέγιστου καλού. Αν είναι ειλικρινής. Αυτό ερευνάται και όχι η αισθητική της..