ΣΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Ξέρει αυτός ο λαός που αποστρέφει το βλέμμα εμπρός στον άστεγο υπερήλικα πως οι Παργινοί προγονοί του παραδίδοντας την πόλη έσκαψαν και πήραν μόνον τα οστά των γονιών τους μαζί; Όχι ασφαλώς.. Είναι επομένως αυτός ο λαός μας; Ο απαθής θεατής μιας σειράς δολοφονιών που η αφετηρία τους εδράζεται στις νόμιμες ή άνομες μπίζνες των πρεζεμπόρων; Είναι αυτός ο λαός ο αυθεντικός μεταφορέας της ανεκτίμητης σκέψης μιας πλειάδας φιλοσόφων στις πλάτες της οποίας στηρίχθηκε όλη η ανθρωπότητα για να κοιτά σήμερα κατάματα τους θεούς; Αυτό εισέπραξε από την θυσία της Ιφιγένειας; Να βλέπει τη συντριβή των αξιών με το μάτι του ψόφιου ψαριού και την παρά φύση υποταγή του δημιουργού στο δημιούργημά του; Αυτή ήταν η Ομηρική αφήγηση; Είναι αυτός ο λαός ο γνήσιος απόγονος εκείνων που άπαντες οι ηγέτες της υφηλίου –μέχρι και ο Ράμα προχθές- ν απορούν πως στριμώχθηκε τόσο πολύτιμο μέταλλο σε ένα τόσο φθαρτό σώμα;  Όχι δεν είναι.. Γι αυτό και δικαίως θα επιστρέψει ένα βράδυ και δεν θα βρει στην πόρτα τα κλειδιά.