Σαββατοβραδινές στιγμές περισυλλογής.. Ψάχνεις στ' άψαχτα να βρεις τι φταίει.. Που ανασαίνεις τώρα δύσκολα. Απεγνωσμένα ζητάς να μεταθέσεις τις ενοχές. Αποδεικνύονται ασήκωτες για τις ισχαιμικές σου πλάτες.. Μα δεν είναι απολύτως διευκρινισμένο το ποθητό ζητούμενο. Ένα πρόσωπο ή τα ανεπίστρεπτα νιάτα σου. Όπως και να έχει αρχίζεις τα .. «ΑΝ».. Κι αν αυτό δεν θα με είχε τώρα πάρει ο διάβολος. Και αν εκείνο θα ήμουν στη χλιδή και στη φτιάξη. Το ερώτημα γιατί τότε το απέρριψες δεν τίθεται ποτέ.. Ως αδιάκριτο. Στη πραγματικότητα αυτό που κινδυνεύει να γίνει αδιάκριτο είναι η απάντηση. Που δεν είναι βολική. Επειδή τότε το «πάμε γι άλλα» το είχε το στόμα πρόχειρο και η νιότη εξασφαλισμένο. Σήμερα «τ’ άλλα» σε προσπερνούν σα σταματημένο και μια ρυτίδα στο μέτωπο, σου υπονομεύει την αυτοπεποίθηση. Μη πτοείσαι.. Κλείσε το συρτάρι με τα φωτογραφικά αποτυπώματα της νεανικής σου δράσης και βγες στα μάτια του κόσμου. Κάπου ανάμεσά τους βρίσκονται δύο που σ’ έψαχναν χρόνια. Θα τ’ αναγνωρίσεις από το φλας που θ’ανάψει μόλις σε δουν..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου