Ένα από τα τέσσερα ζητούμενα της τέχνης. Από γεννήσεώς της. Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να ντύνει τις σκέψεις του με συμβολισμούς. Γένεση, επιβίωση, έρωτας, θάνατος. Με ισοδύναμη ισχύ και μεταξύ τους αλληλο- επιρροή. Και παρά το ότι το τελευταίο ανήκει στη σφαίρα της μεταφυσικής και συχνά το κραδαίνει ως απειλή, δεν είναι λίγες οι φορές που το προτάσσει σα λύτρωση. Αφού προηγουμένως το μεταμφιέσει χρωματικά και σχηματικά για να πάρει τα χαρακτηριστικά του άγγελου σωτήρα. Αγνοείται έτσι περιφρονητικά αν δεν τον διακωμωδεί. Ίσως στην απληστία του για κυριαρχία και πλούτο. Μπορεί και από την οδύνη της ταπεινωτικής σκλαβιάς ή τον κοινωνικό αποκλεισμό. Το ναυάγιο ενός μεγάλου έρωτα. Πάντα όμως προηγούνται οι μικροί καθημερινοί θάνατοι ώσπου να έρθει ο ένας και ο οριστικός με τον οποίο έχει ο άνθρωπος ανίερα συμφιλιωθεί. Γιατί η ζωή του έχει γίνει πιο μαύρη κι από μια νεκροφόρα..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου