Το «ψέλναμε» κατά τις διαδηλώσεις της πανεπιστημιακής μας εφηβείας τη δεκαετία του 70 όταν διεκδικούσαμε δικαιώματα και ζωή.. Πλάι στους οικοδόμους (εξαφανίστηκε το είδος από το 2000 και μετά ) προστάτες μας, γιατί οι συγκρούσεις με τη μπατσαρία -την εμπροσθοφυλακή ενός ανελέητου συστήματος -ήταν επικές. Κι οι νότες και οι στίχοι του έμοιαζαν αναβολικά των μικρών και καθημερινών επαναστάσεών μας, μέχρι να έρθει η μία και η καταλυτική. Αυτή που ο καπιταλιστής θα μας πουλούσε το σχοινί για να τον κρεμάσουμε. Και αντ’ αυτής μας επίταξε από το 1990 κι ύστερα την εργασία μας για τη παραγωγή του σχοινιού που θα κρεμούσε εμάς. Γιατί; Γιατί δεν είμαστε πια λαός, αλλά όχλος ατομιστής, παρτάκιας τρομοκρατημένος, της λογικής του ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Και δυστυχώς όχι μόνον εμείς…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου