ΠΟΣΗ ΑΚΟΜΗ ΞΕΦΤΙΛΑ;

 
Του Ηλία Βολιότη Καπετανάκη


Τί να πει κανείς για το ξεμωραμένο γερόντιο (όχι του Έζρα Πάουντ); Με τον ίδιο τον διάβολο έχει συμμαχήσει από την δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα για να είναι, μάλλον να νομίζει ότι είναι, μέσα στα πολιτικά πράγματα, ότι ηγεμονεύει τα πλήθη. Είναι το ζωοποιό κουσούρι (όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες έχουν), το κίνητρό του να κάνει παγκόσμιο καλλιτεχνικό έργο.
Καιρό αποφεύγω να γράψω, επειδή θέλω να αναφερθώ επιστημονικά, τεκμηριωμένα στο τρίτο μέρος της μουσικής τριλογίας «Το ελληνικό τραγούδι από το 1955 μέχρι σήμερα». Μου την έδωσε κατακούτελα η αναφορά του στο φασιστικό συλλαλητήριο για τον «αριστερόστροφο φασισμό, που είναι ο χειρότερος πάντων»! Προφανώς έχει υπόδειγμα τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεκαετίες τώρα διακατέχεται από φασιστική νοοτροπία. Με κυνισμό καταστρέφει τα πάντα γύρω του αρκεί να βρίσκει ακροατήριο να ξεφωνίζει τις πολιτικές του μπούρδες, Δεν ορρωδεί προ ουδενός. Καιροσκόπος από τους λίγους. Μωροφιλόδοξος πολιτικός ψυχάκιας. Το έχω ξαναγράψει: Όσο πιο μεγάλος καλλιτέχνης, όσο πιο παγκόσμιο καλλιτεχνικό έργο, τόσο πιο κυνικός, μέχρι αυτοκαταστροφικής ανοησίας καιροσκόπος, τόσο πιο ολέθρια για τον περίγυρο τα κουσούρια του. Αφήνω τα οικογενειακά, φιλικά, εν γένει του στενού κύκλου καμώματα. Αφορούν προσωπικά δεδομένα και είναι ντροπή να κάνουμε νύξεις, έστω κι αν τα ζήσαμε οι παροικούντες εν Περισσώ και άλλα κομματικά γραφεία.

Να θυμηθούμε, όμως, τις υστερικές, δολοφονικές του κραυγές, μετά το 1974, ότι τάχα τον κυνηγούσαμε να τον σκοτώσουμε –ΝΑΙ να τον σκοτώσουμε, ορισμένοι δεν έχουμε μνήμη ψαριού!- εμείς οι ΚΝΕίτες; Ακόμα και στην πονεμένη ιστορία της Νεολαίας Λαμπράκη στάθηκε πολύ τυχερός ως προς τον κατοπινό πολιτικό μύθο του. Αν η Χούντα του 1967 γινότανε πέντε μήνες αργότερα, θα είχε επισημοποιηθεί η διάλυση της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, ως προανάκρουσμα της διάσπασης του Κ.Κ.Ε., και με προεδρική ευθύνη θα εξέλιπε μέρος ή εν όλω ο μύθος της. Να μιλήσουμε για άλλα καραγκιοζιλίκια της νιότης του εν λόγω γεροντίου (όχι του Έζρα Πάουντ);

Για τους κατά καιρούς επαμφοτερισμούς του στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας; Θυμάστε την αλήστου μνήμης ΚΕΑ; Όχι το όμορφο νησί, την Τζια, αλλά την άλλη, την κίνηση για την Ενωμένη Αριστερά, υπό την μπαγκέτα πάντα του υπερφίαλου, που νομίζει ότι... πέπρωται να σώσει τον λαό! Δεν φταίει μόνος. Έχουν τεράστια ευθύνη οι Κυρκοφλωράκηδες, που ξεπούλησαν πάμφθηνα ό,τι είχε απομείνει από την Αριστερά, την αριστερή συνείδηση ευρύτερων μαζών, κάνοντας την άθλια ουρά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κι άλλων αμερικανόθρεφτων και CIAγέννητων κομματικών μορφωμάτων. Συνένοχοι είμαστε όλοι εμείς οι αγνοί επαναστάτες (της ουτοπίας; Δεν έχει σημασία!), που αναχθήκαμε στο σβέρκο όλους αυτούς τους ολετήρες της επαναστατικής ιδεολογίας με αντάλλαγμα... τιμημένα γεράματα στην βρώμικη αγκαλιά της ξενόδουλης εξουσίας φτύνοντας τους αγώνες της νεότητάς τους. 

Δεν θέλω να αναφερθώ στην σύγκρουσή μου παραμονές δημοτικών εκλογών στην συνέλευση της ΚΟΒΑΣ του Ριζοσπάστη, ενώπιον του γερόντιου και του Χαρίλαου, που ήρθαν να μας συνετίσουν στην κομματική ανοησία. Είναι ακόμα εν ζωή πολλοί σύντροφοι και ξέρουν. Το κατάντημα του γερόντιου συνεχίζεται με καλπασμό μέχρι υπουργός χωρίς καρέκλα έγινε του Μητσοτάκη! Κήνσορας σε φασιστική σύναξη, καταδικάζει τον αριστερόστροφο φασισμό τον χειρότερο πάντων, υπό τις επευφημίες νεοναζιστών, φασιστών, ακροδεξιών, άλλων κοινωνικών αποβρασμάτων, προπαντός ενώπιον του ηλίθιου, διεφθαρμένου και δια της οθόνης πολλαπλώς ψεκασμένου όχλου. Αρκεί να βλέπει πλήθη. Σεληνιάζεται, πετάει μπούρδες νομίζοντας ότι τα κατευθύνει! Δεν καταλαβαίνει ότι κλέβει από την σχετική διαχρονικότητα του έργου, ότι το εξευτελίζει στους σύγχρονούς του. Μέγιστο δράμα να σε αφήνει ο χάρος να γελοιοποιείσαι, όταν προ πολλού έχεις τελειώσει το έργο σου. Οτιδήποτε να πιστεύει κανείς για τον πολιτικό Μίκη, είναι μεγάλο κρίμα, τραγωδία να βλέπεις πώς τον έχει σφίξει, γιγάντιος πύθωνας, εδώ και χρόνια η ξενόδουλη εξουσία δίνοντας του δόλωμα τις υποκριτικές της επευφημίες.


Δεν είμαι σημερινός και όψιμος! Δεν τα λέω τώρα! Το πρωτόλειο βιβλίο μου «Ένας αιώνας λαϊκό τραγούδι» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Α. Λιβάνη το 1990. Εκεί σας παραπέμπω στις σελίδες 256 - 260 για ν’ απολαύσετε τί έγραφα πριν σχεδόν μια ιστορική γενιά.... Για να δείτε ότι δεν είμαστε όλοι πουλητάρια!