ΜΑΝΔΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

 
 Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα το ίδιο μένουν...


 Ανωνύμου του Έλληνος


ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ καταστροφές στην Μάνδρα Αττικής; Πλημμύρισε η μεγίστη βλακεία των μπαζωμένων ρεμάτων! Τί να πεις σε όσους χάθηκαν και στους άλλους, που χάσανε το βιος; Τις άπειρες ηλιθιότητες, που ξεστομίζουν στα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) βαποράκια, κατ΄ ευφημισμό δημοσιογράφοι;  


Καλά να πάθουμε! Τέτοιοι, που είμαστε! Έχουμε και τις πλημμύρες, που μας αξίζουν! Μια ακόμα φορά όλοι, ανεξαιρέτως, συνένοχοι στο κατάντημά μας. Κάνανε ενός λεπτού σιγή στο Καραΐσκάκη στον αγώνα Ολυμπιακού με τον Λεβαδειακό. Επιδεικτικά καθίσαμε στην θέση μας, να μη νομιμοποιήσουμε την εγκληματική βλακεία των μπαζωμένων ρεμάτων και του πολέμου προς την μητέρα Φύση. Προτιμήσαμε το άσμα του πατριάρχη Μάρκου Βαμβακάρη «Η πλημμύρα», όταν το τραγούδι ήταν το μελωδικό χρονογράφημα της ζωής κι όχι κολαούζος της ποικίλης καταναλωτικής σαβούρας, που σερβίρει ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός επενδύοντας ιδιαίτερα στην καταστροφή:

«Με τη φετινή πλημμύρα, όρη και βουνά επήρα
είδα μάνα να φωνάζει, και βαρειά ν’ αναστενάζει.
        - Το μωρό, το μικρό, το παιδί μου
       σώσε μου το και πάρ’ τη ζωή μου!
Έπεσα για να το σώσω, κόντεψα να μη γλιτώσω.
Με παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα.
       - Γεια σου Μάρκο μου ντερβίση!
Μέσ’ το ρέμα κολυμπούσα, να το σώσω δεν μπορούσα.
Μόλις βγήκα στη στεριά δυο παιδιά και μια γριά.
Σ’ ένα δέντρ’ ανεβασμένοι, εγλυτώσαν οι καϋμένοι.
Περιστέρι και Μοσχάτο, τα `καν’ όλα άνω κάτω,
Καμίνια και Αγιά Σωτήρα, τα `πνιξ’ όλα η πλημμύρα».

Τί άλλαξε από το 1934, που γράφτηκε, για την πλημμύρα εκείνης της χρονιάς, όπως την περιγράφει ο Μάρκος και η Μαρίτσα Πανδρά; Τίποτα απολύτως, χειροτέρεψαν όλα! Μόνη αλλαγή η μαζική ηλιθιότητα! Άλλο πάλι αυτό! Καταστροφή σε απευθείας μετάδοση, με κάμερες, φτηνιάρικη θλίψη για τους βολεμένους στους καναπέδες. Δεν υπάρχει εισαγγελέας να απαγορεύσει την πρόσβαση Μ.Μ.Ε. σε ακτίνα χιλιομέτρου από κάθε τραγικό συμβάν και η μόνη έγκυρη ενημέρωση να βγαίνει κάθε μισή ώρα από αρμόδιους στα δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Δεν καταλαβαίνουμε, πότε προλαβαίνουν οι Αρχές να κάνουν διάσωση και άλλα κοινωνικά έργα, όταν παίρνουν παρτούζα τα τηλεοπτικά βοθροκάναλα!
Τί αξία έχει το κοινωνικό έργο, μπρος στην τρομοκράτηση του όχλου; Καταστροφή σε απευθείας μετάδοση με πλημμύρα χυδαίων διαφημίσεων. Και τί φρασεολογία; Στις 20 λέξεις οι πέντε είναι θεομηνία! Μόλις πέσει βροχούλα στα μπαζωμένα ρέματα γίνεται... δευτέρα παρουσία. Έπειτα ακούς με κάθε γεγονός: Σοκαριστικό, συνταρακτικό, θρήνος, τραγωδία! Κι ο κύκλος κλείνει με μοναδικές ερωτήσεις. Πάνε τα πιθηκάκια, που παριστάνουν δημοσιογράφους στην κηδεία θυμάτων και ρωτάνε περισπούδαστα; Πώς νοιώθετε (που θάβετε τον γιο σας); Άφατη χαρά!- περιμένουν ν΄ ακούσουν την απάντηση;