Αργία μήτηρ πάσης κακίας.. Παραμονεύει εκεί κάπου στο βάθος του νου μια σχισμή στον χρόνο να ξεπεταχθεί το ανεπιθύμητο. Το κλινικά νεκρό.. Πολλές ήταν οι ευκαιρίες που είχες να τραβήξεις την πρίζα και να τελειώσει. Το ανέβαλες ωστόσο χρόνια και χρόνια... Σαν να φοβόσουν.. Τι όμως.. Το φάντασμά του.. Μάλλον.. Γιατί μεταξύ ζωής και θανάτου τα πνεύματα βρίσκονται σε καταστολή.. Σε κωματώδη κατάσταση.. Και δεν ενοχλούν. Εκτός αν.. Αν τι.. Προηγηθεί κάποιος ερεθισμός.. Μια νότα, μια εικόνα.. Που θα ξύσει τη λεπτή επιφάνεια στο κουκούλι και αυτό να δραπετεύσει.. Για να σε τυλίξει σαν ομίχλη..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου