Πήγε για το ελάχιστο και πήρε το χειρότερο : Δύο μηδέν από την Καραμπάκ
Ο Βλάνταν Ίβιτς έπαιξε με στόχο να βγάλει αναίμακτα το πρώτο μέρος, να απορροφήσει και την πίεση που θα δεχόταν ο ΠΑΟΚ μέχρι το 65’ και μετά να “πει” στους Αζέρους “αν τολμάτε, δώστε μου χώρο“. Στο πρώτο σκέλος το πέτυχε, όσον αφορά το σκορ, διότι φάσεις ο ΠΑΟΚ δέχθηκε. Δυο και καλές.
Μπροστά, έβγαλε μόνο το ανάποδο ψαλίδι του Σάχοφ. Κατά τα άλλα, οι Ροντρίγκες και Τιάμ ήταν αποκομμένοι, ο Τσίμιροτ έκανε άλλο ένα παιχνίδι με τρέξιμο στο φουλ και ουσία κοντά στο μηδέν, ο Κάνιας… τη πάλεψε όσο άντεχε, και στην άμυνα ο “που τον βρήκανε αυτόν που έριξε δυο ομάδες σε ένα χρόνο“ Κρέσπο δείχνει να έχει εγκλιματιστεί σε σχέση με τον “επιτέλους πήρανε κεντρικό αμυντικό, κι’ ας δώσανε 1,4 εκ. Ευρώ” Βαρέλα. Σε εισαγωγικά είναι τα όσα συζητήθηκαν κατά κόρον το καλοκαίρι, τότε που βγαίνουν τα πρώτα συμπεράσματα, τα οποία “τεστάρονται” μέσα στη σεζόν.
Αν τα βάλουμε σε μια ζυγαριά, από τη μια την αγωνιστική εικόνα του ΠΑΟΚ και από την άλλη την “ψυχική” εικόνα του ΠΑΟΚ, η ουσία είναι πως στο αγωνιστικό υπάρχει ελπίδα βελτίωσης. Στον άλλο τομέα, δε ξέρω τι θέλει. Κουβέντα; Και τι να τον πεις τον άλλον; “Για λίγο τσαμπουκά”, “Βγάλε ψυχή”; Το αγωνιστικό είναι θέμα γηπέδου. Να δουλέψεις, να βρεις τα πατήματά του, την καλή σου ενδεκάδα στο κάτω - κάτω της γραφής, και να προσπαθήσεις να πορευτεί. Το άλλο, τι θέλει; Στα αποδυτήρια είναι το θέμα. Να βγουν οι (όποιες) προσωπικότητες μπροστά, να μετρηθούν τα κουκιά και να κοιτάξουν μπροστά. Και μπροστά είναι το ματς με τον Ολυμπιακό.
Με την ήττα από την Καραμπάκ, δεν ήρθε η καταστροφή, ούτε όλα μηδενίζονται. Σε ένα βαθμό αποδέχομαι και το "ήταν μια κακή μέρα στη δουλειά", όσο ψυχρό και αν ακούγεται. Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό αποδεκτό είναι με το να μην γίνει ξανά. Αν είναι εξαίρεση, καλώς.
ΥΓ. Και κάτι με αφορμή την επιλογή του διαιτητή στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό που ακολουθεί. Η διοίκηση έχει κάθε δικαίωμα να ασχοληθεί με τον διαιτητή. Αυτή είναι, χρόνια τώρα η αρρώστια μας (και θα είναι για καιρό, για όλους). Ουαί κι’ αλλοίμονο αν αυτή η αρρώστια μπει στα αποδυτήρια. Η δικαιολογία είναι πρώτο βήμα προς την ήττα και επ’ ουδενί δεν πρέπει να δοθεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου