ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ : ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο πόλεμος δεν πάει καλά, 

όταν ο εχθρός βρίσκεται

συνεχώς εμπρός σου

 

  Αν δούμε με ψυχρό μάτι το προσφυγικό, θα κάνουμε μια διαπίστωση: Του διαχωρισμού σε πρόσφυγες από εμπόλεμες περιοχές και «παράτυπους» οικονομικούς μετανάστες. 

  Ανεξήγητος αναμφίβολα παραμένει ο ορισμός σε «πρόσφυγες από εμπόλεμες περιοχές» για όσους προέρχονται μόνον από το Ιράκ και την Συρία, και όχι για εκείνους από το Αφγανιστάν.

Λες κι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν έχει τελειώσει…

 

  Κι όμως, οι πρόσφυγες που προσπαθούν να φτάσουν στον ονειρεμένο δυτικό πολιτισμό –που ωστόσο προκάλεσε τη σφαγή στη χώρας τους έχουν στα ρουθούνια τους την οσμή των καμένων χωριών, των αποσυντεθημένων πτωμάτων, και στ΄αυτιά τους τις κραυγές των πληγωμένων από μάχες ή εκρήξεις, το κλάμα των πεινασμένων παιδιών που έχουν χάσει τους δικούς τους… Είτε προέρχονται από τη Συρία, είτε από το Ιράκ, είτε από το Αφγανιστάν. 

 

Έχουν ωστόσο περάσει 15 κιόλας χρόνια, από τότε που οι ΗΠΑ προσκάλεσαν το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, για να κυνηγήσουν τον μπιν-Λάντεν. 

Ένας ακόμη παράδοξος πόλεμος εναντίον προσώπου. Όπως ο πόλεμος εναντίον του Μιλόσεβιτς (για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας) ή εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν (για την διάλυση του Ιράκ).

 

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια για να ασχολείται κάποιος μ΄έναν πόλεμο που η πανίσχυρη Ατλαντική Συμμαχία και άλλοι πρόθυμοι εταίροι της, δεν κατόρθωσαν να φέρουν σε πέρας.

 

 

 Ο αφγανικός στρατός χάνει περισσότερους στρατιώτες από τις λιποταξίες προς τις τάξεις των Ταλιμπάν, από ό,τι στα πεδία των μαχών.

  Τι είδους πόλεμος κι αυτός! Ένας ατέλειωτος ανταρτοπόλεμος με τους  Ταλιμπάν -που ουδέποτε έχασαν τον πόλεμο παρά μόνο εκδιώχθηκαν από  μερικές πόλεις – έχει πάρει πλέον νέα διάσταση καθώς το Ισλαμικό Χαλιφάτο, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος έχει αρχίσει να απλώνει τα πλοκάμια του και στο Αφγανιστάν.

Έτσι μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση όταν είδα να φιγουράρει πρώτη είδηση στο CNN: «Κυβερνητικοί στρατιώτες του Αφγανιστάν πολεμούν πλέον στο πλευρό των Ταλιμπάν».

 

 Το όπιο λάφυρο πολέμου

 

  Άλλη μια επαρχία –η Χελμάντ- που εγκαταλείπει στα χέρια των Ταλιμπάν ο αφγανικός στρατός.

 

Με πολλούς στρατιώτες να έχουν λιποτακτήσει στις τάξεις των ανταρτών.

 

 

 Σε απόσταση μικρότερη από πέντε χιλιόμετρα από την πόλη Lashkar Gah, οι Αφγανοί στρατιώτες μπορούν να δουν πολλές λευκές σημαίες. Δεν πρόκειται για σημαίες παράδοσης –αλλά ακριβώς το αντίθετο. Δείχνουν τις θέσεις των Ταλιμπάν και πόσο κοντά βρίσκονται στην πρωτεύουσα της επαρχίας Χελμάντ.

 

Παρά τις διαβεβαιώσεις της κεντρικής κυβέρνησης πως οι στρατιωτικές της δυνάμεις μπορούν να κρατήσουν τις θέσεις τους και να ανακαταλάβουν τα χαμένα εδάφη, το αντίθετο συμβαίνει. Η στρατηγική επαρχία, όπου έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες στρατιώτες του ΝΑΤΟ, είναι έτοιμη να πέσει στα χέρια των Ταλιμπάν.

 

  Στα χέρια των Ταλιμπάν κι η πλούσια παραγωγή παπαρούνας της περιοχής.

 

Ήδη όπως ανακοίνωσε ανώτερος αξιωματούχος των κυβερνητικών δυνάμεων, ο στρατός έχει εγκαταλείψει τις περιοχές Nawzad και Musa Qala, σε μια «κίνηση τακτικής», όπως την αποκάλεσε.

 

Ο ίδιος όμως παραδέχθηκε, αυτό για το οποίο προειδοποιούσαν από καιρός πολλοί αναλυτές: Η μεγάλης αξίας παραγωγή παπαρούνας (οπίου), που είναι ο καιρός του θερισμού της στην Χελμάντ, είναι και ο κύριος λόγος που οι Ταλιμπάν είχαν βάλει στόχο την περιοχή.

 

«Το 2015», ήταν μια άσχημη χρονιά και αποδίδω τις αποτυχίες στην έλλειψη ικανής ηγεσίας στην Kαμπούλ», είπε ο στρατηγός Jeffrey Buchanan, υποδιοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στο CNN.

  Αμερικανοί αξιωματούχοι υπολογίζουν σε 5.500 τους άνδρες των αφγανικών κυβερνητικών δυνάμεων που σκοτώθηκαν τον περασμένο χρόνο. Αριθμός πολύ μεγαλύτερος από τις απώλειες του ΝΑΤΟ (3.500) σε μια δεκαετία.

  Είναι αδύνατον να θέσεις σε κάποια πλαίσια των γνωστών πολεμικών συγκρούσεων τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, όπως και τον πόλεμο εναντίον των τζιχανστιστών του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Μια και οι μαχητές κάνουν το παράλογο –λογικό, το απεχθές – όμορφο.

 
  Είναι τρομαχτικό το είδος αυτού του πολέμου που δίνει στα όργανά του -τους φονιάδες- την δικαιολογία ότι εκτελούν ευλογημένο, θεόπεμπτο έργο. Χωρίς να υπολογίζουν το κόστος της ίδιας του της ζωή, αφού θα ανταμειφθούν μετά θάνατον