Και πάντα υπό την μάσκα της ανάπτυξης και των θέσεων εργασίας..
Στην Κοινή Διακήρυξη, που υπέγραψαν οι δύο πρωθυπουργοί, επιβεβαιώνουν «το εξαιρετικό επίπεδο των διμερών μας σχέσεων και τη δέσμευσή μας για περαιτέρω ενίσχυσή τους σε όλους τους τομείς και ιδιαίτερα στον εμπορικό και επενδυτικό τομέα».
Υποστηρίζουν ότι «η συνεχιζόμενη κρίση της Ευρωζώνης οφείλεται στη μέχρι τώρα ασύμμετρη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς και στις αδυναμίες της Ευρωζώνης όσον αφορά τον τρόπο σχεδιασμού της». Εκφράζουν την εναντίωσή τους στο «μείγμα» διαχείρισης που έχει προκριθεί, κρίνοντάς το ως ακατάλληλο για την καπιταλιστική ανάκαμψη σε Ελλάδα και Πορτογαλία: «Ως πρωθυπουργοί δύο χωρών με παρόμοιες εμπειρίες σε θέματα πολιτικών στο πλαίσιο των αντίστοιχων προγραμμάτων προσαρμογής», αναφέρουν, «έχουμε την κοινή πεποίθηση ότι οι πολιτικές που βασίζονται μόνο στη λιτότητα είναι εσφαλμένες και αναποτελεσματικές για την αντιμετώπιση των υφιστάμενων προκλήσεων (...) Η λιτότητα από μόνη της έχει αποτύχει, στην παρούσα μορφή της, ενώ ο κοινωνικός και οικονομικός αντίκτυπος είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τον αναμενόμενο».
Προκρίνουν, δηλαδή, ένα «μείγμα» που θα διατηρεί στο ακέραιο τη λιτότητα για το λαό, αλλά θα δίνει μεγαλύτερα περιθώρια κρατικής στήριξης του κεφαλαίου.
Για να μην υπάρξει περιθώριο παρερμηνείας, προσθέτουν ότι «οι πολιτικές λιτότητας διατηρούν τις οικονομίες σε κατάσταση ύφεσης και τις κοινωνίες διαιρεμένες». Ακόμα, παραπέρα συμπληρώνουν: «Τηρούμε τους κοινούς κανόνες για τους κοινούς στόχους, με πλήρη σεβασμό του δημοκρατικού δικαιώματος των εκλεγμένων κυβερνήσεων να αποφασίζουν από μόνες τους σχετικά με συγκεκριμένες πολιτικές σύμφωνα με αυτούς τους στόχους». Διεκδικούν, δηλαδή, μια ορισμένη «ευελιξία» για την επίτευξη των κοινών αντιλαϊκών στόχων της ΕΕ, τέτοια που να «διευκολύνει» περισσότερο τα τμήματα του κεφαλαίου που εκπροσωπούν.
Παρεμβαίνοντας στη συζήτηση για το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης, υποστηρίζουν πως «πρέπει να αποφασίσουμε αν ο δρόμος μας προς το μέλλον θα περάσει μέσα από μια πιο στενή πολιτική, δημοσιονομική και κοινωνική ολοκλήρωση ή αν θα επιλέξουμε το δρόμο του κατακερματισμού με βαθμιαία επιστροφή σε ελεγχόμενες μορφές προστατευτισμού, με σκοπό την επιδίωξη στενών εθνικών συμφερόντων».
«Εξι χρόνια μετά από το πρώτο πρόγραμμα διάσωσης, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν τώρα στη διάθεσή τους καλύτερες συνθήκες, καθώς και την τεχνική ικανότητα για το σχεδιασμό και την αναθεώρηση προγραμμάτων για τα κράτη - μέλη», συμπληρώνουν και αξιώνουν «περισσότερα για την προστασία της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας σε μια ολοκληρωμένη χρηματοπιστωτική αγορά».
Ακόμα, υπερασπίζονται τη δυνατότητα «μέσα στο ισχύον ευρωπαϊκό πλαίσιο, για καλύτερο συντονισμό των οικονομικών πολιτικών, ώστε να ξεπεραστούν τα δομικά κωλύματα και, με αυτόν τον τρόπο, να αυξηθούν οι επενδύσεις και να τονωθούν η ανάπτυξη και η απασχόληση».
Κατά τα λοιπά, την ίδια ώρα που δηλώνουν την «ενεργό υποστήριξη και δέσμευσή μας στις διπλωματικές πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη διασφάλιση της ειρήνης και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή», προτρέπουν σε μια πιο «ενεργή και συνεκτική Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας», σε ενίσχυση δηλαδή του βραχίονα της ΕΕ για την προώθηση των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου