ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ Η ΜΗΠΩΣ ΤΟΥ ΕΛΟΓΟΥ ΔΩΣΙΛΟΓΙΣΜΟΥ;

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Τα ΜΜΕ που ως πριν όμνυαν στο δόγμα Σόϊμπλε για το χρέος και που κράδαιναν την απειλή ενός Grexitκατά των ανυπάκουων πολιτικών στα κελεύσματά του, κουνούν σήμερα το δάχτυλο αυστηρά κατά του Μέντορά τους. «Μόνη υπεύθυνη ως προς τη διεκδίκηση των ελληνικών συμφερόντων είναι η αιρετή κυβέρνηση» διατύπωναν από τα ραδιοτηλεοπτικά ηχεία αφήνοντας άφωνο το πόπολο!

Θα πρέπει να ξεκαρδίστηκε από τα γέλια ο Σόϊμπλε στην επιχείρηση αναβίωσης των «επαναστατικών» διαπραγματεύσεων του πρώτου πενταμήνου από τα Μιντιακά  και πολιτικά υποτελή του. Ιδία δε όταν θα πληροφορήθηκε αρμοδίως πως ο Τσίπρας στοχοποίησε από την ΕΡΤ έτσι στα ξεκούδουνα το αδελφό ΔΝΤ, την άποψη του οποίου επικαλείτο ως πριν λίγο καιρό στις «σκληρές διαπραγματεύσεις του» με την Κομισιόν!

Κάπως έτσι κατέφυγε ανθυπομειδιώντας σε εκείνο το «δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να αμφισβητεί τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμά της», υπενθυμίζοντας ταυτοχρόνως και την γνωστή ελληνική παροιμία: «Η στάμνα δεν πρέπει να πηγαίνει στο πηγάδι τόσο συχνά, μέχρι να σπάσει. Αυτό δεν είναι για το καλό της στάμνας».

Φράση που αφ’ ενός έδωσε λαβή στον επί του προτεκτοράτου Γερμανό πρέσβη να αποτανθεί –υπερβαίνοντας όλα τα εσκαμμένα - στον Σόϊμπλε ως κυβερνητικός εκπρόσωπος και αφ’ ετέρου – εδώ βρίσκεται το κουμπί της Αλέξαινας- να εφοδιάσει τον Τσίπρα με έναν εχθρό που τόσο είχε ανάγκη αυτή τη περίοδο για να περάσει τα προαπαιτούμενα. Έναν εχθρό που θα συσπείρωνε τον υπό διάλυση κομματικό του στρατό και που θα του προσέφερε ξανά την απειλή ενός Grexit στο τραπέζι. Κάτι που ως γνωστό και αντιθέτως με τη πλειοψηφία των ελλήνων (στη βάση του 62% στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος) ο Τσίπρας θεωρεί διάβολο στο λιβάνι του ενώ οι Έλληνες ευκταίο αποτέλεσμα.  

 Για μια στιγμή όμως: Υπάρχει περίπτωση να φύγει το ΔΝΤ από το κουαρτέτο που αποφασίζει τι πρέπει να νομοθετήσει η ελληνική κυβέρνηση; Καμία απολύτως. Το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό, όπως ήταν μέχρι τις 13 του περασμένου Ιούλη. Πλέον υπάρχουν «χαρτιά και ντοκουμέντα». Υπάρχει συμφωνία. Και υπάρχει επίσημο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για συμμετοχή του ΔΝΤ, με επιστολή του Τσακαλώτου προς την Λαγκάρντ. Και βέβαια, ο Τσίπρας λέει ψέματα (σιγά μην μακρύνει η μύτη του), όταν δηλώνει πως η κυβέρνησή του δεν έχει ζητήσει τη συμμετοχή του ΔΝΤ.

Με το ίδιο ψέμα είχε εμφανιστεί ο Τσίπρας ενώπιον της ελληνικής Βουλής, στις 10 Ιούλη, ζητώντας ψήφιση μιας εξουσιοδότησης στον υπουργό Οικονομικών να ζητήσει την τρίτη κατά σειρά δανειακή σύμβαση, επί τη βάσει ενός προσχέδιου Μνημονίου.  

«Η Συμφωνία αυτή θα οδηγήσει σε ένα αποκλειστικά αμιγώς ευρωπαϊκό πρόγραμμα, αποκλειστικά των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης»,έλεγε παραμυθιάζοντας τους βουλευτές. Τρεις μέρες μετά, στο κλείσιμο της ολονυχτίας με τη Μέρκελ, τον Ολάντ και τ' άλλα παιδιά, υπέγραψε τη συμφωνία, η οποία αποτυπώθηκε σε ανακοίνωση-απόφαση του Eurosummit και μεταξύ των άλλων αναφέρει: «Ενα μέλος της Ευρωζώνης, το οποίο αιτείται οικονομική βοήθεια από τον ΕΜΣ, αναμένεται να υποβάλει, όποτε είναι δυνατόν, ένα ανάλογο αίτημα στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου να συμφωνηθεί ένα νέο πρόγραμμα. Κατά συνέπεια η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της υποστήριξης του ΔΝΤ (υποστήριξη και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016». 

Ο Μάρτης του 2016 μπήκε ως ορόσημο, διότι μέχρι τότε το ΔΝΤ συμμετέχει στο «Πρόγραμμα», βάσει του δικού του Μνημόνιου-2. Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και ιδιαίτερα οι Γερμανοί υποχρέωσαν τον Τσίπρα να υπογράψει ότι μόλις τελειώσει το προηγούμενο πρόγραμμα, το ΔΝΤ θα εξακολουθήσει να συμμετέχει στο ελληνικό «πρόγραμμα». Το ΔΝΤ, όμως, έκρινε ότι η αναφορά στον Μάρτη δε δημιουργεί μια νομικά ισχυρή διατύπωση και απαίτησε να του υποβάλει η ελληνική κυβέρνηση άμεσα αίτηση για τη συμμετοχή του και στο νέο πρόγραμμα. Ετσι, στις 24 Ιούλη, μέρα Παρασκευή, στις 9 το βράδυ που είχαν κλείσει και οι κυριακάτικες εφημερίδες και τα δελτία ειδήσεων, δόθηκε στη δημοσιότητα η επιστολή Τσακαλώτου προς Λαγκάρντ, που έγραφε: «Ως εκ τούτου, και κατ’ εφαρμογή της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της 12ης Ιουλίου 2015, σας ενημερώνουμε ότι αιτούμεθα μίας νέας δανειακής διευκόλυνσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Προσδοκούμε τη συνέχιση της συνεργασίας μας με το Ταμείο».

Σε ποιον, λοιπόν, πουλάνε το παραμύθι ότι δε θέλουν πλέον το ΔΝΤ στο πρόγραμμα; Τη συμμετοχή του την έχουν αποδεχτεί, την έχουν συμφωνήσει με τους ευρωπαίους δανειστές και την έχουν ζητήσει με επίσημη επιστολή του υπουργού Οικονομικών.

Θυμόσαστε, μήπως, ποιος ήταν ο πρώτος που «έδιωξε» το ΔΝΤ; Ηταν ο Σαμαράς. Το είπε, μάλιστα, και ενώπιον της Μέρκελ, την τελευταία φορά που την επισκέφτηκε στο Βερολίνο. Τη συνέχεια την ξέρουμε. Εκεί που το success story προέβλεπε αποπληρωμή του ΔΝΤ και    διώξιμό του, τα σπρεντ εκτινάχτηκαν στα ουράνια και ο Σαμαράς εκλιπαρούσε να του ανοίξουν «προληπτική πιστωτική γραμμή».

Αφού, λοιπόν, το ΔΝΤ δεν φεύγει, προς τι οι φωνές του Τσίπρα και η μεταμφίεση των δελτίων των οκτών σε Καραϊσκάκηδες; Είναι μια προσπάθεια της πανικόβλητης πλέον «παιδικής χαράς» του Μαξίμου να ξαναστήσει το σκηνικό της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Μόνο που πλέον δεν βρισκόμαστε στο Μάη και στον Ιούνη, αλλά στο Δεκέμβρη του 2015. Δεν υπάρχει πλέον έδαφος για να φάει ο κόσμος την παραμύθα. Ακόμα και οι πλέον αφελείς πολιτικά γνωρίζουν πού οδήγησε η «σκληρή διαπραγμάτευση». Θυμούνται πώς το «όχι» έγινε «ναι» την ίδια κιόλας βραδιά του δημοψηφίσματος. 

Για να αποδειχτεί το πόσο δίκιο είχε το ΚΚΕ που δεν ενεπλάκη σε αυτή τη παρωδία..