ΠΕΡΙΠΛΕΚΕΤΑΙ Η ΣΥΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Το πολεμικό παιχνίδι Ερντογάν

 και τα Σχέδιο Β΄του Ομπάμα

  Τούρκοι στρατιώτες πανηγυρίζουν "την ανάκτηση τουρκικού εδάφους" στην ορεινή επαρχία Χακάρι...

  Πολύ σπουδαιότερο θεωρείται πλέον, ότι όπως αναμένεται θα χρησιμοποιήσει την εκλογική νίκη του ο Ερντογάν  για να πείσει την Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση, ότι τώρα διαθέτει και τη λαϊκή στήριξη για την εκπλήρωση του σχεδίου του ως προς την εκστρατεία για την δημιουργία «ουδέτερης ζώνης» (βλέπε ελεγχόμενης από την Τουρκία) σε συριακό έδαφος.

  Τι άλλο σημαίνει παρά απροκάλυπτη στρατιωτική εισβολή στη Συρία...

 

  Ως τώρα οι πληροφορίες ανέφεραν πως οι στρατιωτικοί είχαν αντιρρήσεις στο σχέδιο Ερντογάν και για το λόγο αυτό αντικαταστάθηκε και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Necdet Özel, με τον περισσότερο υπάκουο  στρατηγό Hulusi Akar.

 Το σχέδιο είναι η προσάρτηση συριακού εδάφους το οποίο θα χρησιμοποιηθεί ως προπύργιο στις επιθέσεις εναντίον του καθεστώτος Άσαντ, κάτι που προετοιμάζεται από το 2012.

 

  Τώρα πλέον διαθέτει και την υποστήριξη από το Ινστιτούτο Brookings, το οποίο με ανάλυση του Michael E. O’Hanlon   με τίτλο “Deconstructing Syria: A new strategy for America’s most hopeless war”. (Διαλύοντας την Συρία: Νέα στρατηγική για τον πλέον απεγνωσμένο πόλεμο των ΗΠΑ), υποστηρίζει μεταξύ άλλων:

 

«…το μόνο ρεαλιστικό μονοπάτι που θα πρέπει να προωθηθεί, είναι η διάλυση του συριακού κράτους. Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να συνεργασθείς τη δημιουργία κομματιών για περισσότερη ασφάλεια, στην συριακή επικράτεια. (…) Αμερικανοί μαζί με Σαουδάραβες, τούρκους, Βρετανούς, Ιορδανούς, αλλά και άλλεες αραβικές δυνάμεις, θα πρέπει να υποστηρίξουν το σχέδιο, όχι μόνο μ ε αεροπορικές επιδρομές αλλά και με την αποστολή χερσαίων δυνάμεων»…

 

  Κάπου εδώ εντάσσεται και η απόφαση –χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου-  για την αποστολή αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στη Συρία, από την διακυβέρνηση Ομπάμα, που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στις ΗΠΑ.

 

  Στο σχέδιο αυτό βασίζεται πλέον η αμερικανική κυβέρνηση για την διάλυση της Συρίας, (όπως έγινε προηγουμένως, με το Ιράκ και την Λιβύη) και να καταντήσει ένα άναρχο κράτος όπου τον λόγο θα έχουν κάποιοι εξωτερικοί παράγοντες, κάποιοι πολέμαρχοι και κάποιες ισλαμικές οργανώσεις.

Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα του λόγου του αμερικάνου υπουργού Εξωτερικών John Kerry στο Ίδρυμα Carnegie Endowment για τη Διεθνή Ειρήνη, την περασμένη εβδομάδα:  

«…Στη βόρεια Συρία ο συμμαχικός συνασπισμός  και οι άλλοι εταίροι έχουν στριμώξει το Daesh (ISIS ή Χαλιφάτο) σε μια περιοχή έκτασης 17.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και έχουμε εξασφαλίσει τα τουρκο-συριακά σύνορα ανατολικά του Ευφράτη ποταμού. Αυτό αποτελεί το περίπου 85% των τουρκικών συνόρων. Τώρα ο πρόεδρος Ομπάμα, εξουσιοδότησε περεταίρω δραστηριότητες για να εξασφαλισθούν και τα υπόλοιπα σύνορα…».

 Είναι προφανές το ερώτημα: Γιατί ο Ομπάμα ενδιαφέρεται για την εξασφάλιση και της υπόλοιπης τουρκική μεθοριακής γραμμής; Μήπως επειδή έχει πάρει διαβεβαιώσεις πως οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ δυνάμεις των τζιχαντιστών του Χαλιφάτου θα καταφέρουν νικηφόρα πλήγματα στις συνεργαζόμενες δυνάμεις της Μόσχας Βαγδάτης και  Δαμασκού:

  Οι αμερικανικοί δισταγμοί στην εκστρατεία εναντίον των τζιχαντιστών, επισημάνθηκε και αποδοκιμάσθηκε από τον ως τώρα σύμμαχο των ΗΠΑ πρωθυπουργό του Ιράκ. Ο Νουρί αλ-Μαλίκι, σε συνέντευξή του στο RT.com εκφράζει την αποδοκιμασία του «στην απίστευτα μη αποδοτική αμερικανική εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Χαλιφάτου, επειδή κάποια από τα μέλη των προθύμων της συμμαχίας έχουν τα δικά τους σχέδια».

  Το «σχέδιο Β» του Ομπάμα - υποστηρίζουν αντιτιθέμενες αμερικανικές πηγές – είναι η δημιουργία «ουδέτερου εδάφους καταφύγιου» σε συριακό έδαφος στα σύνορα με την Τουρκία, όπου Αμερικανοί εκπαιδευτές της CIA και οι συνέταιροί τους από την Τουρκία και τις άλλες συμμαχικές δυνάμεις, να συνεχίσουν να εκπαιδεύουν  και να εξοπλίζουν τους αντικαθεστωτικούς μισθοφόρους.

  Και οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις που αποστέλλει ο Ομπάμα θα χρησιμοποιηθούν ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του σχεδίου.

 

  Απομένει πλέον το ερώτημα τι ρόλο θα παίξουν σ΄αυτή την στρατηγική οι Κούρδοι μαχητές. Αφού πρόσφατα οι ΗΠΑ ανεφοδίασαν με ρίψεις πολεμοφοδίων και όπλων το κουρδικό κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) , με την ελπίδα πως θα κρατήσουν ανοικτή την μεθοριακή δίοδο για τον ανεφοδιασμό των τζιχαντιστών εναντίον των οποίων (λέγεται) πως μάχονται.

  Μπερδεμένα πράγματα, που ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς σχεδιάζεται και πως θα επιλυθεί το πολύπλοκο παζλ.

 

  Στο ερώτημα που θα πρέπει να δοθεί απάντηση είναι πως θα μπορέσει να συνεχίσει την πολιτική στήριξης των Κούρδων (της Συρίας και του Ιράκ) ο Ομπάμα και ταυτόχρονα να υποστηρίξει τα σχέδια του Ερντογάν για την «ουδέτερη ζώνη», στην οποία αντιδρούν κυρίως οι Κούρδοι  του (χαρακτηρισμένου ως τρομοκρατικό και από τις ΗΠΑ), ΡΚΚ που είναι σύμμαχος με το αδελφό PYD.

  Δεδομένο πάντως είναι πως η τουρκική Εθνοσυνέλευση ήδη έχει εγκρίνει «το ενδεχόμενο ανάπτυξης τουρκικών χερσαίων δυνάμεων σε συριακό έδαφος, το οποίο ήδη βομβαρδίζεται από την τουρκική αεροπορία, με την πρόφαση του «πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας». 

 

  Θυμίζουμε το «προφητικό άρθρο» της βρετανικής «Telegraph» του Ιουνίου, που ανέφερε πως «η τουρκία σχεδιάζει να εισβάλει στην Συρία». 

  Αλλά και τα τουρκικά Μέσα έχουν ανακοινώσει ότι υπάρχουν σχέδια του τουρκικού Επιτελείου «για την αποστολή δύναμης 18.000 Τούρκων στρατιωτών πέραν των συνόρων για την διασφάλιση ζώνης ασφαλείας μήκους 60 μιλίων και βάθους 20, πέραν της διάβασης στην Jarablus».

 

 Η επίθεση εναντίον του ΡΚΚ

 

  Αλλά ενώ στα επίσημα τουρκικά χείλη το Ισλαμικό Χαλιφάτο χαρακτηρίζεται «εχθρικό», οι στρατιωτικές  επιχειρήσεις περιορίζονται εναντίον επιδρομών με στόχο τους Κούρδους αντάρτες του ΡΚΚ.

 

   Στις τουρκικές εφημερίδες δημοσιεύονται πληροφορίες από την 40ήμερη αεροπορική και χερσαία επιχείρηση εναντίον των ορεινών βάσεων του παράνομου Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (ΡΚΚ) στη νότια επαρχία Hakkari.

  Σύμφωνα με τουρκικές στρατιωτικές πηγές «οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν στις 27 Σεπτεμβρίου και ολοκληρώθηκαν στις 5 Νοεμβρίου, όταν αποτράπηκε η δημιουργία ζώνης ελεγχόμενης από το ΡΚΚ».

 

  Οι τουρκικές στρατιωτικές πηγές, υποστηρίζουν ότι στη διάρκεια «της αποτυχημένης προσπάθειας ανακωχής (από το 2013), οι Κούρδοι αυτονομιστές είχαν δημιουργήσει οχυρές θέσεις σε ορεινές σπηλιές και είχαν δημιουργήσει πολυβολεία τα οποία και καταστράφηκαν από τις δύο ταξιαρχίες μάχης σε συνεργασία με μονάδες τουρκικών ειδικών δυνάμεων».