Η ΑΓΕΦΥΡΩΤΗ ΓΕΦΥΡΑ

Μια είναι η απάντηση: Μονομερής διαγραφή του χρέους, επιστροφή στη δραχμή και κρατικοποίηση του δημόσιου πλούτου που λεηλατήθηκε..

Ψάχνουν ονομασία της υποταγής δεδομένου πως ελάχιστα από τα στελέχη τους ήταν αποφασισμένα να δώσουν μια μάχη ζωής και θανάτου με τους τοκογλύφους της ΕΚΤ και του Ευρωενωσιακού ιερατείου. Και μιλούν για γέφυρα και γιοφύρια επί του ποταμού των τοκογλυφικών αποβλήτων εντός του οποίου ο λαός ανασαίνει σαν τους Βιετγκόγκ. Με το καλάμι. 


Στη πραγματικότητα και παρά τους ψευδώνυμους διαχωρισμούς μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους. Τα μνημόνια όπως ορθά επισημαίνει το ΚΚΕ, στην ουσία εξειδικεύουν τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνονται στις δανειακές συμβάσεις, η εφαρμογή τους αποτελεί προϋπόθεση για την εκταμίευση των δόσεων των δανείων, ενώ η γενική κατεύθυνση και των μεν και των δε είναι πλήρως ενταγμένη στο αντιλαϊκό πλαίσιο που διαμορφώνουν οι απαιτήσεις του κεφαλαίου, οι Συνθήκες και οι δεσμεύσεις της ΕΕ, τις οποίες η κυβέρνηση διαβεβαιώνει με κάθε ευκαιρία ότι θα σεβαστεί. 

Το ίδιο το κείμενο της τρέχουσας δανειακής σύμβασης με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ψηφίστηκε στη Βουλή στις 12/2/2012) υπογραμμίζει ότι «η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο». 

Θυμίζουμε απλώς ότι μέχρι το Μάη του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυττε ότι «η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει άμεσα το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση». Τον Ιούνη του 2012, η παραπάνω διακήρυξη μετατράπηκε σε «άμεση αναστολή του μνημονίου και ισχυρή και πετυχημένη διαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης», για να φτάσουμε στην προχτεσινή διατύπωση του πρωθυπουργού ότι «η δανειακή σύμβαση που διαπραγματευόμαστε δεν είναι το μνημόνιο, είναι η συμφωνία με τους εταίρους για οικονομική στήριξη, ώστε η Ελλάδα να είναι σε θέση να εκπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις»...

Επιχειρώντας να τεκμηριώσει τον παραπάνω κάλπικο διαχωρισμό, ο Αλ. Τσίπρας χρησιμοποίησε και μισή αλήθεια: «Τα μνημόνια», είπε, ήταν «η ευκαιρία που ζητούσαν οι αγορές και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο για να επιβάλουν και στην Ευρώπη τις δομές, τις εργασιακές σχέσεις και το μοντέλο που επιθυμούσαν δεκαετίες τώρα». 

Πράγματι (παρά τις όποιες ανακρίβειες της παραπάνω διατύπωσης), είναι αλήθεια ότι κανένα από τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνονται στα μνημόνια δεν ήταν κάποια «καινοτομία» της τρόικας: 

Αποτελούσαν όλα πάγιες απαιτήσεις του κεφαλαίου, καταγεγραμμένες στις Συνθήκες και τα ντοκουμέντα της ΕΕ πολλά χρόνια πριν από την κρίση, η εκδήλωση της οποίας κατέστησε αναγκαία την ταχύτερη εφαρμογή τους.

Γι' αυτό ακριβώς, όμως, τα μνημόνια δεν αποτελούν «νομική και πολιτική αποτύπωση του νεοφιλελευθερισμού», όπως ψευδώς ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά μέτρα και αναδιαρθρώσεις που υπηρετούν συνολικά το κεφάλαιο, προσαρμοσμένα στις σύγχρονες ανάγκες του και αποτυπώνονται στις ιδρυτικές πράξεις της ΕΕ, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι αποδέχεται και θα σεβαστεί, υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, που η συγκυβέρνηση δηλώνει ότι θέλει να υπερασπιστεί.