Η ΓΚΑΝΙΟΤΑ

Ευγένιος Ανδρικόπουλος  

Υπό το αόριστο (είναι της μοδός) σάλπισμα «ανάσα αξιοπρέπειας» βγήκαν σε δρόμους στρωμένους από το Μιντιακό βελούδο και χθες μερικές χιλιάδες λαού ανά την χώρα, με τον πρωθυπουργό έμπλεο υπερηφάνειας να δηλώνει δημοσίως πως τασσόμαστε αναφανδόν στην ουρά εκείνης της λύσης που όλοι θα κερδίζουν! 

Εικόνα δηλαδή τριπλής παραλλαγής στον στοιχηματικό τζόγο. «Ένα», «δύο», «χ», τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής ή του Γιούρογκρούπ. Κάτι που αν επαληθευτεί θα παραπέμπει στην ακινησία. Στο «ως έχει» των πραγμάτων, επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις άπαντες οι παίκτες γνωρίζουν πως δεν κερδίζει κανείς, ή επί το ορθότερο ο μόνος  που ωφελείται είναι η γκανιότα. (Η αιματηρή εμπειρία του χρηματηστιαριακού τζόγου είναι ακόμη νωπή..)

Δηλαδή οι διευθύνοντες το παιχνίδι. 

Και ποιοι είναι αυτοί; Το γνωστό Ευρωπαϊκό ιερατείο αφού: 

Όποιο αποτέλεσμα και να προκύψει από τις συνόδους της «χειραγωγημένης ευρωπαϊκής δημοκρατίας» οι τοκογλύφοι θα έχουν εξασφαλίσει την αποπληρωμή του αχρεωστήτως καταλογισθέντος ποσού στον Ελληνικό λαό. 

Είτε δια της αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου σε βάρος μεσαίων στρωμάτων με την ταυτόχρονη παροχή φιαλιδίων οξυγόνου στους εξαθλιωμένους, 

είτε δια της ολοκλήρωσης της εκποίησης της πανάκριβης δημόσιας περιουσίας, 

είτε δια της παροχής ανταγωνιστικών προνομίων στην εγχώρια και αλλοδαπή ελίτ, που θα την έχουν αρπάξει σε τιμές ευκαιρίας. 

Τέσσερα θα είναι τα κλειδιά που θ’ ανοίξουν τις πόρτες της ευτυχίας σε ότι ο Μαρξ ονόμασε κεφάλαιο.

 Αρχικά  ο νέος αναπτυξιακός νόμος  που κατά δήλωση Σταθάκη «θα δώσει ισχυρά κίνητρα σε επενδύσεις»- τύπου Cosco και πεντάστερου τουρισμού προσθέτω εγώ. (μια ματιά στις κοινωνίες που υπέστησαν αυτού του τύπου την ανάπτυξη θα σας πείσει για την ..ευημερία τους..) 

Κατόπιν η δημιουργία ενός πιο αποτελεσματικού θεσμικού πλαισίου για την ενίσχυση των εξαγωγικών επιχειρήσεων. Πρόκειται για τον υποδόριο μηχανισμό πριμοδότησής τους προκειμένου να καταβάλλονται οι δόσεις του ανύπαρκτου λαϊκού χρέους μέσα από την σύγχρονη ονείρωξη του Σύριζα. Τις ρήτρες ανάπτυξης. 

Και τέλος η διατήρηση των ευνοϊκών φορολογικών καθεστώτων για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους τους εφοπλιστές επί παραδείγματι,  αλλά και διεύρυνση των φορολογικών απαλλαγών για τη στήριξη της παραγωγικής δραστηριότητας. Εδώ το ισοδύναμο για τη συστημική ισορροπία θα είναι εξακολούθηση της λαϊκής αφαίμαξης... 

Κατόπιν αυτών η ελπίδα πράγματι έρχεται και μάλιστα ως νταλίκα δώρα φέρουσα.. Ο λαός όμως φεύγει.. Μεταφορικά και κυριολεκτικά..