Ευγένιος Ανδρικόπουλος
«Η Ελλάδα έχει κάποιες θεσμικές υποχρεώσεις ως μέλος ισότιμο στην ΕΕ, οι υποχρεώσεις μας είναι να πιάνουμε τους δημοσιονομικούς στόχους (...) Εχουμε θεσμική υποχρέωση να έχουμε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς (...) Να τηρήσουμε τις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ, απόλυτη υποχρέωση».
Δήλωση που αν δεν έφερε συγκεκριμένη υπογραφή θα μπορούσε ν’ ανήκει, στον Σόϊμπλε, τον Ραχόϊ ή τον Σαμαρά τον Βενιζέλο και τον κυρ Σταύρο Θεοδωράκη -Ψυχάρη, αλλά φευ! Ανήκει στον Τσίπρα. Και η φράση κλειδί που ανοίγει τις πύλες της κοινωνικής κολάσεως είναι οι «θεσμικές υποχρεώσεις».
Μόνο που για την αποκωδικοποίησή της απαιτείται η παράθεσή της πλάι στα ζητήματα κοινωνικής ασφάλισης με την ταυτόχρονη αναζήτηση της ερμηνείας της στο λυσάρι της πράσινης και της λευκής βίβλου για τις συντάξεις. Τι γράφουν λοιπόν ήδη από το 2010 τα επίσημα .. ιερατικά κείμενα των τοκογλύφων; Ιδού:
«Το μέγεθος της επιδείνωσης των δημόσιων οικονομικών εξαιτίας της κρίσης, (που οι αφανείς λύκοι της ελίτ προκάλεσαν) ισοδυναμεί με την εξουδετέρωση 20 ετών δημοσιονομικής εξυγίανσης, πράγμα που σημαίνει ότι οι δημοσιονομικοί περιορισμοί θα είναι πολύ ισχυροί την επόμενη δεκαετία.Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι η κρίση θα ασκήσει περαιτέρω πίεση στη δημόσια συνταξιοδοτική δαπάνη και σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, διότι η οικονομική ανάπτυξη αναμένεται σημαντικά χαμηλότερη, ενώ συγχρόνως υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα ως προς το πότε θα υπάρξει πλήρης ανάκαμψη».
Αυτά ήδη από το σωτήριο έτος 2010 όπου κεκαλυμμένα -η κρίση θα ασκήσει περαιτέρω πίεση στη δημόσια συνταξιοδοτική δαπάνη- ζητείται να λεηλατηθεί εκ νέου ο συνταξιούχος που επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες κατέβαλε ανελιπώς τις υποχρεώσεις του προς τα ταμεία και το κράτος. Για να έρθει το Φλεβάρη του 2012 η λευκή των ιερατείων- αλλά μαύρη για τους λαούς- βίβλος και ν’ αναθεωρήσει επί τα χείρω τη κατάσταση υπό το εξής σκεπτικό:
«Είναι πλέον περισσότερο επείγον από ποτέ να αναπτυχθούν και να τεθούν σε εφαρμογή ολοκληρωμένες στρατηγικές προσαρμογής των συνταξιοδοτικών συστημάτων στις μεταβαλλόμενες οικονομικές και δημογραφικές συνθήκες. Οι προκλήσεις είναι τεράστιες, αλλά μπορούν να αντιμετωπιστούν, υπό την προϋπόθεση της θέσπισης των ενδεδειγμένων πολιτικών.
Οι μεταρρυθμίσεις των συνταξιοδοτικών συστημάτων και των πρακτικών συνταξιοδότησης είναι ουσιαστικής σημασίας για τη βελτίωση των προοπτικών ανάπτυξης της Ευρώπης και πρέπει να γίνουν επειγόντως σε μερικές χώρες στο πλαίσιο των σημερινών δράσεων για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στα δημόσια οικονομικά.
Δεδομένου ότι οι οικονομίες και οι κοινωνίες των κρατών - μελών γίνονται όλο και πιο αλληλένδετες, η επιτυχία ή η αποτυχία των εθνικών συνταξιοδοτικών πολιτικών και των μεταρρυθμίσεων έχει ακόμη μεγαλύτερες επιπτώσεις πέρα από τα εθνικά σύνορα, ιδίως στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση.
(...) Πράγματι, η επιτυχία των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων στα κράτη - μέλη αποτελεί μείζονα καθοριστικό παράγοντα για την εύρυθμη λειτουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης...».
Τα πολλά λόγια κατόπιν αυτών είναι περιττά. Τα συνταξιοδοτικά συστήματα αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των χρηματοοικονομικών αγορών, και ο σχεδιασμός τους μπορεί να προωθήσει ή να παρακωλύσει την ελεύθερη κυκλοφορία του εργατικού δυναμικού ή του κεφαλαίου. Όστις επομένως δεσμεύεται δια λόγων ή έργων να τηρήσει τις ιδρυτικές συνθήκες του Ευρωμπορντέλου δεσμεύεται στην εφαρμογή των προαναφερθέντων. Με ή άνευ μνημονίων. Ένα κι ένα κάνουν δύο εκτός και αν τεθούν ταχυδακτυλουργικά το ένα παραπλεύρως του άλλου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου