Ευγένιος Ανδρικόπουλος Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ακολουθούμε ευλαβικά το «ποτέ την Κυριακή». Κατά συνέπεια δεν τρέφουμε και ιδιαίτερη εκτίμηση στους πολιτικούς ριφιφίδες του ελεύθερου χρόνου μας.. Ιδία δε σε εκείνους τους αυτόκλητους σωτήρες με το βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν όπως ο πρωτότοκος υιός της οικογένειας Παπανδρέου το θράσος του οποίου κατά τη χθεσινή του ομιλία υπερέβη κάθε σύνορο κοινωνικής ανοχής.
Όχι πως το εν ονόματι Βενιζέλος υπερχειλίζον πολιτικό λίπος και σύντροφός του υστερεί σε προκλητικότητα έναντι αυτού. Αντιθέτως. Από κοινού και από καιρού συναποτελούσαν ένα εκρηκτικό δίδυμο για την πολιτική υγεία του τόπου, το οποίο όταν με την συνδρομή της ακροδεξιάς του Σαμαρά και των ορφανών του Σημίτη εξερράγη, προκάλεσε μια πρωτοφανή ανθρωποκαταστροφή στο λαό.
Στη περίπτωσή του όμως δικαιώνει απόλυτα την Αγκάθα Κρίστι που επέμενε πως ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στο τόπο του εγκλήματος για να απολαύσει ηδονικά τα τερατουργήματά του. Περί αυτού ακριβώς πρόκειται όταν καταμεσής των κοινωνικών ερειπίων εκμαιεύεται από τα καθεστωτικά εργαστήρια ένα ακόμη πολιτικό μόρφωμα, το οποίο, για λόγους προσαρμογής στο κοινωνικό περιβάλλον, ονομάζουν παραπλανητικά δημοκρατικό και σοσιαλιστικό.
Για να αποδειχθεί τελικά ότι αυτό που πρωτίστως υποφέρει στην πολιτική γλώσσα είναι οι όροι που χρησιμοποιούνται σε αυτή. Το να αναλύσουμε επομένως φράση προς φράση και πάνω και πέρα απ’ όλα την επωδό της χθεσινής ομιλίας του Γεωργίου Παπανδρέου δια της οποίας επιχειρήθηκε για λόγους πολιτικού εντυπωσιασμού η ανίερη σύγκριση με τον πατέρα του, είναι μάταιο αν όχι εξοργιστικό.
Η πρώτη γενιά χτίζει, η δεύτερη συντηρεί η τρίτη καταστρέφει είχε πει κάποτε ο Μαρξ και στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου βρήκε το παράδειγμά του. Ποτέ και πουθενά δεν διασφαλίστηκε πως η βιολογική σχέση αποτελεί το εχέγγυο μιας επιτυχούς κοινωνικής οικονομικής ή πολιτικής εξέλιξης. Πολλώ δε μάλλον στη περίπτωσή των συγκεκριμένων προσώπων.
Είναι νωπές οι μνήμες από την διαχείριση της εξουσίας που του παραδόθηκε σχεδόν εν λευκώ από τον λαό το 2009, αλλά και η κατάληξή της, για να επικαλείται την αθωότητά του έναντι των αιματηρών αποτελεσμάτων της δράσης του.
Ψηφίο το ψηφίο έχουμε άπαντες πλέον ανασυνθέσει το μωσαϊκό από το σχέδιο υποδούλωσης του λαού που εκπόνησαν τα διεθνή ιερατεία των τοκογλύφων. Βοήθησαν σε αυτό οι διαφυγούσες σκέψεις του Στρος Καν και οι στατιστικές αλχημείες του Γεωργίου από την ΕΛΣΤΑΤ, η δίκη για τις οποίες δεν έχει εισέτι εισαχθεί στο ακροατήριο.
Κι είναι τουλάχιστον ανήθικο να επικαλείται την δια του .. «δημοψηφίσματος» ηρωική του έξοδο, την ίδια στιγμή που παρέδιδε την εξουσία στο δίδυμο Παπαδήμου Σαμαρά για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των δυναστών που υπηρετούσε.
Η δημιουργία έτσι ενός ακόμη αποφώλιου πολιτικού τέρατος επιβεβαιώνει ότι αντιθέτως με τον λαό που βουλιάζει, το πολιτικό σύστημα διασώθηκε. Και δυστυχώς είναι ο λαός που το διέσωσε αφού προηγουμένως (το σύστημα) αρπάχτηκε εντελώς "δημοκρατικά" από τα μαλλιά του (λαού) για να διασωθεί..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου