Ανωνύμου του ΈλληνοςΡωτώ ευθέως, σταράτα και παρακαλώ θερμά να μου απαντήσετε δίχως ζήλιες και ιδεολογικές προκαταλήψεις για να κλείσουμε το θέμα Ξηρού:
Τέτοιο έργο, με μεγάλο σκηνοθέτη, άξιους ηθοποιούς, μοναδική επιμελητεία (logistics, λέμε εμείς οι πάλαι ποτέ στρατιωτικοί συντάκτες), προπαντός με φιλοθεάμον κοινό, εξασκημένο μέχρι μαζοχισμού αμάσητα να χάφτει κάθε παπαριά της εξουσίας, ήταν ποτέ δυνατό να αποτύχει; Κατηγορηματικά όχι!
Θρίαμβος την κατάλληλη στιγμή! Το γύρισαν κιόλας εν μέσω χιονιά, «ο βοριάς, που τ’ αρνάκια παγώνει», και έπρεπε αμέσως ο «Μανώλης» να γυρίσει κατάκοπος στην θαλπωρή Κορυδαλλού, ή Δομοκού. Πού αλλού και πώς θα κάνει με πραγματικούς πλέον φίλους «ρεβεγιόν» με χαβιάρι, σαμπάνια και πούρα;
Ξεχνάτε τις όμορφες χοροεσπερίδες, που λαμβάνουν χώρα στις φυλακές, συγνώμη σωφρονιστικά καταστήματα, υψηλής ασφαλείας και ειδικής ψυχαγωγίας; Δεν είδατε φωτογραφίες στον Τύπο; Δεν θέλω, τώρα, γκρίνιες και συνωμοτικές εκδοχές!
Είναι παράλογο, που δίνεται μετά από κάθε ανά την υφήλιο κινηματογραφικό φεστιβάλ, εις επίρρωση της εμβέλειάς του, πλουσιοπάροχη δεξίωση με σαμπάνια και λοιπά «γκλαμουράτα» ψώνια; Γυφτιές θα κάνουμε;
Λείπουν, βέβαια, η Ούρσουλα Άντρες και η Πάμελα Άντερσον, ή έστω η Μαντόνα, αλλά μην τα θέλουμε όλα δικά μας, στην Γκραικυλία ζούμε, όχι στις Κάννες η στο Χόλιγουντ! Κι επιτέλους τώρα, που η καλλιτεχνική ομάδα ξαναβρέθηκε, σίγουρα θα ετοιμάσει νέα ταινία (προεκλογική) και ποιος ξέρει;
Μπορεί να χτυπήσει το Όσκαρ, που κομπλεξικοί κριτές στέρησαν από «Το Ρομάντζο του “Μανώλη”», λες και άλλες χολιγουντιανές μ@λακίες, που σαρώνουν χρυσά αγαλματίδια είναι καλύτερες, πρωτίστως πιο αυθεντικότερες στην αναπαράσταση της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου