Θα σας εξομολογηθώ ένα έγκλημά μου. Την πρώτη εργασιακή πρόσληψη του Ντινόπουλου στην οποία παρείχα επιπόλαια τη συγκατάθεσή μου δεδομένου πως πάντα έτρεφα αδυναμία στα μορφωμένα (όχι εκπαιδευμένα να εξηγούμαστε) άτομα. Και το έκανα γιατί δεν μέτρησα τον αριβισμό του δεδομένου πως αφ' ενός δεν είχα τον χρόνο και αφ' ετέρου είχα ανάγκη από δημοσιογράφους. Προϊόντος του χρόνου διαπίστωνα συνεχώς πως κατά το πρώτο σκέλος είχα ήδη δικαιωθεί επειδή η δουλιά του ήταν άρτια και δοσμένου το ότι επί της κεφαλής του ήμουν εγώ δεν εκτρεπόταν πολιτικά. Σκηνικό όμως που άλλαξε κατά την εισβολή των παπατζήδων της ιδιωτικής τηλοψίας όπου ο τυχοδιωκτισμός ήταν βασικό προσόν των ηγετικών δημοσιογράφων που προσλαμβάνονταν εκεί, με τον Ντινόπουλο να περνάει μετά φανών και λαμπάδων στον Antenna τού "ένα δύο τρία πάμε στην κυρία", του πολιτικά γλοιώδους Τέρενς και του πολιτικού πεζοδρομίου της Πιπιλή. Πλέον το καράβι δημοσιογραφία είχε εξωκοίλει και διόρθωση πορείας δεν έπαιρνε για κανένα. Δεν είναι έτσι καθόλου περίεργο που σήμερα άδειασε κατά τρόπο ηχηρό και χυδαίο θα πρόσθετα ομοϊδεάτη του υπουργό και συγκεκριμένα τον τηλεπλασιέ Άδωνι. Απολαύστε το.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου