ΜΝΗΜΟΝΙΟ Η ΘΑΝΑΤΟΣ!!

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Λάβρος κατά του Ελληνικού λαού εμφανίστηκε ο μειοψηφικός πρωθυπουργός της χώρας στο συνέδριο του Εκόνομιστ. Κάτι που εστω και όψιμα θα σχολιάσω δεδομένου πως αν και έπεσε επί της κεφαλής μας θορυβωδώς, διήλθε δολίως της προσοχής των Μέσων Μαζικών Εγκλημάτων. 

«Κάθε ζωντανός οργανισμός, αν δεν μπορεί να προσαρμοστεί στο περιβάλλον, πεθαίνει!», τόνισε πομπωδώς, εγκαταλείποντας στο πολιτικό περιβάλλον τη δυσοσμία ενός μηνύματος σε αποσύνθεση. Πως δηλαδή όστις Έλλην δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη μνημονιακή εξαθλίωση θα πεθάνει! Με λόγια απλά μνημόνιο ή θάνατος! 

Πρόκειται για τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος αφού από το εκβιαστικό δίλημμα του πρωθυπουργικού κανιβαλισμού η κατάληξη είναι μια και αυτή. Ο θάνατος. Ο άλλος τρόπος διατύπωσης του ίδιου περιεχομένου είναι το «ή σε σκοτώνω ή αυτοκτονείς!» Τρίτον τι κατά τα πολιτικά μαθηματικά του περιορισμένης νοητικής εμβέλειας ακροδεξιού πρωθυπουργού, μάλλον αποκλείεται στην βάση του αστυνομικού φόβου που έχει διασπείρει.


Έτσι νομίζει. Γιατί παραμένει πάντα ζώσα η πιθανότητα η κοινωνική οργή να φιλτραριστεί στο ακροτελεύτιο συνταγματικό άρθρο για να μετουσιωθεί σε καθολική εξέγερση. Κι αυτό είναι κάτι που  το πολιτικό σίχαμα ή το αγνοεί ή το περιφρονεί επιδεικτικά.  

Η άγνοια έτσι του συγκεκριμένου κινδύνου τον αποχαλίνωσε και προέβη σε μια δήλωση βδελυρότερη της πρώτης. «Κάποιοι είχαν πει, τόνισε, πως η Ελλάδα ήταν η τελευταία .. σοβιετική οικονομία» και προφανώς αυτοί οι κάποιοι δεν μπορεί να είναι άλλοι από τα πολιτικά βακτήρια που αποσυνθέτουν λαούς και που επί παραδείγματι φέρουν τα ονόματα: Σημίτης Γιώργος Παπανδρέου Μάνος Στουρνάρας Ανδριανόπουλος Βενιζέλος Λοβέρδος Αλογοσκούφης Παπακωσταντίνου και λοιποί συγγενείς. Όλοι όσοι δηλαδή  συνέστησαν τη πολιτική συμμορία λεηλασίας του λαού αυτού. 

Δεν είναι καθόλου περίεργο έτσι που κατόπιν αυτής της λογικής κατέληξε επιτιθέμενος στο δημόσιο ως εξής:  «Κατ’ όνομα δημόσια πανεπιστήμια, που βρίσκονταν σε μόνιμη κατάληψη από μειοψηφίες εξωπανεπιστημιακών κουκουλοφόρων. Κατ’ όνομα δημόσια νοσοκομεία που βρίσκονταν σε μόνιμη παράλυση. Δημόσιοι δρόμοι μονίμως μπλοκαρισμένοι και συχνά φλεγόμενοι από ορδές κουκουλοφόρων. Συντεχνίες που ανεβοκατέβαζαν τους διακόπτες των δημοσίων επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, αδιαφορώντας μονίμως για το δημόσιο συμφέρον…»   

Πρόκειται για την προσβλητική αντιστροφή της ιστορίας και της πραγματικότητας από έναν τύπο πεζοδρομιακής γλώσσας.   

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις βαφτίστηκαν συντεχνίες δίχως να έχει ο ίδιος την παραμικρή γνώση της ιστορικής καταγραφής του όρου. (οι ανθρακωρύχοι του Λονδίνου) 

Οι διεκδικούντες στα πρότυπα του Μάη του 68 μια καλλίτερη δημόσια παιδεία μαθητές και φοιτητές, χαρακτηρίστηκαν συλλήβδην κουκουλοφόροι προφανώς στη βάση των πολιτικών του δεδομένων από την ιδιαίτερή του και ιδιαίτερή μου πατρίδα, όπου οι κατοχικοί κουκουλουφόροι πρόγονοι της Χρυσής Αυγής έβριθαν σε κάθε γειτονιά.   

Οι καθολικώς διαμαρτυρόμενοι ορθόδοξοι χριστιανοί διαδηλωτές του ιστορικού κέντρου, δεν αποτελούσαν κατ’ αυτόν παρά ορδές βαρβάρων που στόχο τους είχαν την εκθεμελίωσή του.

Η ιστορία πολιτικό απολειφάδι κατά πως έχουμε βαφτίσει στη πατρίδα μας τους πολιτικούς σάλιαγκες, δεν απαλοτριώνεται μήτε παραχαράσσεται. Η φωνή της ελλοχεύει στη συνείδηση του λαού και μεταφέρεται από στόμα σε στόμα όπως οι ομηρικοί στίχοι από τους ραψωδούς. Και θα έρθει η στιγμή που θα την ακούσεις ανατριχιασμένος από το εδώλιο ενός λαϊκού δικαστηρίου.