(Σημ. Κλύδωνα:Έφυγε νέος ένας φανατικός ανθρωπιστής, ένας αδελφικός φίλος και πάνω απ' όλα ένας συνάδελφος σημαιοφόρος του "εμείς")
Καλό ταξίδι Μάνο
Από τη θέση του διευθυντή των υπηρεσιών στην ΕΣΗΕΑ, ήταν ο άνθρωπος που είχε την μεγαλύτερη «πελατεία», καθώς όλοι οι συνάδελφοι που είχαν κάποιο πρόβλημα -από τα συνταξιοδοτικά ως τα φορολογικά- απευθύνονταν στο Μάνο για να τους το λύσει.
Ως ύστατο αποχαιρετισμό, ανασύρω από το στυξ, δημοσίευμα του Μάνου που είχε γράψει στις 10/07/2012:
“Είμαστε εδώ. Με ποιήματα και μουσική”
Στην πλατεία
εναντίον της μιζέριας
του 
Μάνου ΑμελίδηΤην περασμένη Τρίτη, κάτι πρωτόγνωρο, άκρως σημαντικό, έγινε στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην πλατεία Κλαυθμώνος. “Είμαστε εδώ. Με ποιήματα και μουσική” ήταν ο τίτλος, το σύνθημα; Δεν ξέρω ακριβώς. Το μόνο που ξέρω είναι ότι έζησα μοναδικές στιγμές στο κέντρο της πρωτεύουσας. Στίχοι, ποιήματα απλώνονταν στον Αττικό ουρανό συντροφιά την πανσέληνο και μας έδιναν την απόλυτη αίσθηση μυσταγωγίας, με ποίηση και μουσική.
Δύο, τρεις (;) χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στην πλατεία, άλλοι κάθονταν σε καρέκλες, άλλοι στο γρασίδι, άλλοι όρθιοι επί τρεις ολόκληρες ώρες, τραγουδούσαν μαζί με τους τραγουδιστές μελοποιημένη ποίηση των Σεφέρη, Λειβαδίτη., Ρίτσου, Λεοντάρη, Δουατζή και άλλων. Και μετείχαν όλοι στην μυσταγωγική βραδιά.
Με εντυπωσίασε που όταν άρχιζαν οι απαγγελίες των ποιητών μας, έπεφτε απόλυτη σιγή στην πλατεία. Χιλιάδες άνθρωποι προσηλωμένοι στους στίχους αφουγκράζονταν τον ποιητικό λόγο που στην πλειονότητα συνιστούσε πολιτική ποίηση. Σιγή, συμμετοχή, ρίγος που διαπερνούσε τόσο κόσμο ετερογενή, όλων των τάξεων και των ηλικιών. Αθηναίοι ενωμένοι μέσα από την προσήλωση στον ποιητικό λόγο που πήρε ιδιαίτερη διάσταση εκείνη τη βραδιά. Διάσταση παρηγορίας, ελπίδας, ανάτασης, αντίδρασης στην κατήφεια, στην θλίψη της εποχής.
Καλόδεχτη από όλους, όπως έδειξε το χειροκρότημα, η προτροπή της άξιας παρουσιάστριας της εκδήλωσης Μάριον Μπιτσόλα, να αντισταθούμε στη μιζέρια, στην κρίση και να νιώσουμε το “παρών” των δημιουργών που βρίσκονται μέσα στην κοινωνία και δίπλα στον δοκιμαζόμενο πολίτη.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν η πρώτη μαζική εκδήλωση αντίδρασης στη μιζέρια της εποχής. Ήταν η φωνή της διανόησης και της τέχνης κατά των τεχνοκρατών της οικονομίας και της πολιτικής που θέλουν έναν ολόκληρο λαό με σκυμμένο το κεφάλι να λέει ναι σε κάθε προτροπή, να χειραγωγείται από την απειλή και το φόβο. Ένιωσα για πρώτη φορά έτσι, την τέχνη να παίρνει στα σοβαρά το ρόλο της σε μια κοινωνία δοκιμαζόμενη και φοβισμένη.
Ελπίζω να καθιερωθεί ως θεσμός αυτή η σημαντική πρωτοβουλία των ποιητών Γιώργου Δουατζή και Κώστα Κρεμμύδα, που με τη βοήθεια του Άγγελου Σφακιανάκη στα του μουσικού μέρους και την ολόπλευρη, όπως έμαθα, στήριξη της Τούλας Ψαράκη αντιδημάρχου Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων, υλοποίησαν αυτό το νεοφανές εγχείρημα.
Ήταν πράγματι εκεί την περασμένη Τρίτη, εικοσιπέντε ποιητές, ανάμεσά τους ό,τι καλύτερο διαθέτει η Ελληνική Ποίηση, όπως μεταξύ άλλων Τίτος Πατρίκιος, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Γιάννης Δάλλας, Βύρων Λεοντάρης, Ζέφη Δαράκη, Γιώργος Δουατζής, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Αναστάσης Βιστωνίτης, Βασίλης K. Καλαμαράς, Διονύσης Καρατζάς, Κώστας Κρεμμύδας, Κώστας Μαρδάς, Ανέστης Μελιδώνης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Πατίλης, Τάσος Πορφύρης, Λίνα Στεφάνου.
Ήταν ακόμα οι καλλιτέχνες Γιώργος Ανδρέου, Μανώλης Μητσιάς, Λάκης Παππάς, ENCARDIA, Κώστας Θωμαΐδης, Γιάννης Κούτρας, Τρίφωνο με την υπέροχη Ερωφύλλη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Ευτυχία Μητρίτσα, Απόστολος Ρίζος, Αναστασία Ζαννή, Χάρης Γιούλης, Γιούλη Περβολαράκη.
Παρόμοιες βραδιές, ακόμα και εβδομάδες, υπάρχουν στο Παρίσι και σε άλλες ευρωπαϊκές; πρωτεύουσες. Εκεί που οι ποιητές δεν είναι τα περίεργα όντα του περιθωρίου, τα “ψώνια”, αλλά οι καθημερινοί άνθρωποι που τραγουδούν τις αγωνίες των συνανθρώπων τους και μοιράζονται τα τραγούδια τους με τον πολύ κόσμο. Μακριά από σαλόνια απομόνωσης και εστέτ συμπεριφορές... Και στην πλατεία Κλαυθμώνος έγινε το θαύμα, να αποκτήσει την πραγματική, υπέροχη υπόσταση η Ποίηση, μέσα από την αποδοχή των χιλιάδων ακροατών της.
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η
"ΕΦΥΓΕ" Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ Η "ΑΠΟΥΣΙΑ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΑΜΕΛΙΔΗ
Ημέρα πένθους είναι η σημερινή για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ, τα μέλη της ΕΣΗΕΑ, της ΕΠΗΕΑ, τα συνδικαλιστικά στελέχη στο χώρο της ενημέρωσης, τους εργαζόμενους στην Ένωση, από την απώλεια του συναδέλφου Μάνου Αμελίδη.Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εκφράζει τη μεγάλη του θλίψη για το θάνατό του και το δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει πίσω του ένας αθόρυβος αλλά και ανυποχώρητος αγωνιστής και στυλοβάτης επί 48 χρόνια των δικαιωμάτων του Κλάδου.
Υπηρέτησε με πάθος και ανιδιοτέλεια τις αληθινές δημοσιογραφικές και κοινωνικές αξίες κάνοντας σκοπό της ζωής του την προσφορά για τον συνάδελφο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, κάθε άνθρωπο.
Από τη θέση του το 1966 στον Ο.Ε.Α. (Οργανισμός Επικουρικής Ασφάλισης) στη συνέχεια ιδρυτικό στέλεχος στον ΕΔΟΕΑΠ και από το 1987 στην ΕΣΗΕΑ συνέβαλε αποφασιστικά και αποτελεσματικά με προτάσεις, μελέτες και παρεμβάσεις στην προάσπιση των εργασιακών και ασφαλιστικών θεμάτων. Ως Διευθυντής των Υπηρεσιών της ΕΣΗΕΑ στη συνέχεια είχε κομβικό ρόλο στην αναδιοργάνωση των υπηρεσιών της Ένωσης, στην ανάπτυξη πνεύματος συνεργασίας με όλους τους εργαζόμενους, γεγονός που συνέβαλε καθοριστικά όλα αυτά τα χρόνια στην υποστήριξη των διεκδικήσεων του Κλάδου.
Η συνδικαλιστική του δράση και προσφορά αναγνωρίστηκε από όλο τον Κλάδο και ως μέλος της ΕΠΗΕΑ οι συνάδελφοι του τον ανέδειξαν επανειλημμένα στην Εξελεγκτική Επιτροπή του ΕΔΟΕΑΠ και πρώτο Πρόεδρο της ΠΟΕΠΤΥΜ.
Ο Μάνος Αμελίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 από γονείς πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές εισήχθη στην ΑΣΟΕΕ και το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αργότερα αποφοίτησε.
Εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος συντάκτης – διορθωτής, αρχικά, στο «ΕΘΝΟΣ», στα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ (τηλεόραση, ραδιόφωνο), σε εκπομπές στο ραδιόφωνο, στέλεχος στο περιοδικό ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και από το 1980 έως και το 2008 στην εφημ. «ΕΞΠΡΕΣ».
Ήταν ο εμπνευστής των σεμιναρίων δημοσιογραφίας που άρχισε να οργανώνει από το 1988 η Ένωση. Συνέβαλε στο σχεδιασμό και την επιτυχή υλοποίηση των ειδικών σεμιναρίων για άνεργους δημοσιογράφους το 2012 με στόχο την επιμόρφωση και την επανένταξή τους στην αγορά εργασίας.
Ο Μάνος Αμελίδης προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους δημοσιογράφους. Πάντοτε ευγενής, πρόθυμος, φιλικός και συνεργάσιμος διατηρούσε προσωπικές σχέσεις με όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Άλλωστε όλοι γνώριζαν ότι η εργασία του, τόσο στον ΕΔΟΕΑΠ όσο και στην ΕΣΗΕΑ, δεν υπήρξε ποτέ απλός βιοπορισμός. Η αγωνία του και το πάθος του για τα συμφέροντα του Κλάδου αλλά και την εξυπηρέτηση των συναδέλφων από το νεότερο έως τον γηραιότερο, ήταν σκοπός ζωής για τον Μάνο.
Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τις κόρες του Ιουλία και Μαρία, την αγαπημένη του ανιψιά Αριέττα και τους οικείους του, αποχαιρετά τον Μάνο Αμελίδη και τον ευχαριστεί για όσα προσέφερε σε όλους μας.
Kαλό ταξίδι Μάνο!
ΣΗΜ: Θα υπάρξει νεότερη ανακοίνωση για την εξώδιο ακολουθία.
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου