ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟ «ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ»

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Κόντρα σε όλους και σε όλα, έγραφα προ δέκα ημερών πως: Καθολική σύρραξη  εκτός εξωπραγματικού απρόπτου δεν πρόκειται να υπάρξει για την Συρία και πως στην απίθανη περίπτωση που οι Ρώσοι υποχωρήσουν, οφείλουν άπαντες από την Ανταρκτική ως την Αλάσκα, να ψάχνουν το πολύτιμο αντίτιμο που τους κατέβαλαν οι Αμερικανοί, για να εξαγοράσουν την αρνησικυρία τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. .

Το γιατί είναι απλό. Στις διεθνείς καπιταλιστικές σχέσεις αν τίθεται θέμα συμμαχικών Αμφικτυονιών αυτό παραπέμπει κατά κανόνα στις σφαίρες επιρροής του ισχυρού, ο οποίος: 

Σε κλέβει εν ονόματι του εμπορίου, σε εποικεί εν ονόματι της ανεξαρτησίας σου και εν τέλει σε σκοτώνει εν ονόματι της ελευθερίας σου. Θέματα ηθικής τάξης στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ή κανόνων ..καλής συμπεριφοράς και συμπαθειών παρατίθενται στις διεθνείς ποιητικές συλλογές της πολιτικής ουτοπίας, αλλά όχι και στην πραγματικότητα..

 Στην περίπτωση ωστόσο που οι αντικρουόμενες δυνάμεις είναι ισότιμες, ή η μία υπερτερεί κατά τι της άλλης, τότε οι συμμαχίες διαμορφώνονται ως εμπορικές συναλλαγές επί της πανάρχαιας ελληνικής θέσης του δούναι και λαβείν.  Όπως οι γάμοι της άρχουσας τάξης κατά τους οποίους οι οικογένειες πλην των νεόνυμφων σμίγουν και τα θησαυροφυλάκιά τους. (όχι πως οι μικροαστοί εξαιρούνται αλλά αυτοί παντρεύουν δυο αρνήσεις –την μιζέρια δύο μισθών – προκειμένου να προκύψει η κατάφαση.. της αξιοπρεπούς επιβίωσης)

Απορούσα έτσι με όλους εκείνους τους έμμισθους «ινστρούκτορες» της διεθνούς διπλωματίας, που πρώτον βεβιασμένα αν όχι επιπόλαια αναφέρονταν σε καθολική σύρραξη για την προστασία της ζωής του Συριακού λαού (sic) και δεύτερον, διασκέδαζα με τις καθ’ ημάς τηλεοπτικές τρομοκωμωδίες περί αφανισμών.. Για να έρθουν χθες με συνεντεύξεις τους δύο πανεπιστημιακοί και όχι απλώς να αποτυπώσουν την ίδια άποψη, αλλά και να την προωθήσουν έτι περισσότερο.

Πρώτος ο Γεώργιος Στυλιανός Πρεβελάκης καθηγητής Γεωπολιτικής στην Σορβόνη και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον υπ’ αριθμόν 1 ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Τον ΟΟΣΑ. (γι αυτό έχει αξία η άποψή του..)  Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα των Συντακτών και στον Δημήτρη Φαναριώτη σημειώνει:

«Μια πρώτη ερμηνεία είναι η επιρροή την οποία ασκεί ένα μέρος της κοινής γνώμης. Στην υπόθεση αυτή, ο Ομπάμα κάπως αυτο-παγιδεύτηκε, σπεύδοντας να δηλώσει ότι οι ΗΠΑ θα παρέμβουν εάν υπάρξει χρήση χημικών όπλων. Επομένως, ο Ομπάμα είναι υποχρεωμένος να αντιδράσει, εφ” όσον έγινε ή παρουσιάζεται ότι έγινε χρήση χημικών από τον Ασαντ – βλέπετε ότι υπάρχουν μια σειρά από ερωτήματα: έστω και έτσι, είναι υπεύθυνος ο Ασαντ ή κάποιος στρατηγός έδρασε ερήμην του; Μήπως πρόκειται για προβοκάτσια; Σε ποιο βαθμό; Αλλά ας παραμερίσουμε τα ερωτήματα αυτά….

Μια δεύτερη υπόθεση δείχνει την κατάσταση στη Συρία τόσο περίπλοκη, ώστε για την Αμερική δεν υπάρχει καλή λύση. Εάν παραμείνει ο Ασαντ, είναι βεβαίως αντίθετο με τα αμερικανικά συμφέροντα και ευτελίζεται η Αμερική, η οποία έχει πάρει θέση και έχει εκτεθεί εναντίον αυτού του καθεστώτος. Εάν ηττηθεί ο Ασαντ, πάλι τα πράγματα είναι άσχημα για τα αμερικανικά συμφέροντα. Η συριακή αντιπολίτευση είναι ένα συνονθύλευμα από διάφορες δυνάμεις, πολλές από τις οποίες είναι διακηρυγμένοι εχθροί των ΗΠΑ και εντάσσονται στο νεφέλωμα «τρομοκρατία».

Η Ρωσία από την άλλη έχει καταγάγει μια σημαντική νίκη: η Μόσχα έχει την πρωτοβουλία, καθώς κατάφερε να καθορίσει την ατζέντα. Επομένως, από διπλωματική άποψη, η Ρωσία φαίνεται να κερδίζει. Από εκεί και πέρα, εάν θα εξακολουθήσει να στηρίζει τον Ασαντ… Οπως γνωρίζετε, είτε αφορά τις μεγάλες είτε τις μικρές δυνάμεις, στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν ούτε φιλίες ούτε διαρκής υποστήριξη σε κανέναν και από κανέναν. Υπάρχουν συμφέροντα. Εάν κάποια στιγμή τα συμφέροντα της Ρωσίας αλλάξουν· αν, παραδείγματος χάριν, εγκαταλείποντας τον Ασαντ, εξασφαλίζει ανταλλάγματα από τους Δυτικούς, θα τον εγκαταλείψει, δεν θα διστάσει.»

Παράπλευρα ο καθηγητής κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Στράτος Γεωργούλας αφού εξηγεί πως ο λόγος αυτής της εξέγερσης (προηγήθηκαν άλλες δύο η μία το 1964) ήταν η νεοφιλεύθερη στροφή του Συριακού καθεστώτος, αναλύει το γιατί ήταν από απίθανο ως αδύνατο να εγκαταλείψουν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι τον Άσσαντ έρμαιο στα Αμερικανικά πυρά τονίζοντας πως:

«Η Συρία, μια χώρα με θετικό ενεργειακό ισοζύγιο και σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο, είναι μια χώρα-«φιλέτο» για τον διεθνή καπιταλισμό. Μέχρι στιγμή οι εταιρείες που έχουν κερδίσει τα μέγιστα από τον οικονομικό νεοφιλευθερισμό του καθεστώτος είναι ρωσικές και κινεζικές. Οι αμερικανικές ήταν αποκλεισμένες λόγω της υποστήριξης στα ισραηλινά συμφέροντα (χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση), ενώ οι εταιρείες της Ε.Ε., ήδη από τα τέλη του 20ού αιώνα, προσπάθησαν να αντλήσουν πόρους, αλλά το κέρδος που αποκόμισαν ήταν τελικά πολύ μικρό (με χρονική σειρά, το Σύμφωνο της Ευρω-Μεσογειακής Συνεργασίας του 1995, το MEDA I για το χρονικό διάστημα 1995-1999 και το MEDA IΙ, το 2000-2004, είχαν μηδενική ώς ελάχιστη απορροφητικότητα).

Κατόπιν αυτών: Θεωρώ περιττό να επαναλάβω τον σωρό επιχειρημάτων κατά των τρομολάγνων -εγχώριων ή αλλοδαπών- τηλεοπτικών προβολών  με τις εφιαλτικές ηχοεικαστικές περιγραφές του αφανιστικού θανάτου που θα προέκυπτε στην περιοχή. 

Δεν χρειαζόταν παρά μια απλή ματιά στις διεθνείς οικονομικές, πολιτικές και αμυντικές συμβάσεις της Συρίας για να γίνει ακόμη και στους μύωπες ορατό πως το Αμερικανικό κεφάλαιο δεν έχει ως σήμερα παρουσιάσει τάσεις αυτοχειριασμού και πως η έμμεση ή άμεση πρόκληση ενός μετώπου με την αρκούδα των πυρηνικών και της υπερπροηγμένης αεροδιαστημικής τεχνολογίας, θα ήταν δίκοπο μαχαίρι. 

Γνώριζαν ιστορικά ότι ακόμη και στην περίπτωση που θα ηττάτο  μπορεί να  πληγωνόταν, αλλά δεν θα σκοτωνόταν.. Και όπως έχει προειδοποιήσει από δεκαετιών ο μεγάλος Γερμανός στρατηγός Μπίσμαρκ.. 

«Αν είσαι αποφασισμένος ν’ ανοίξεις πόλεμο με την Ρωσία θα πρέπει να είσαι επίσης σίγουρος πως θα την σκοτώσεις. Διαφορετικά να έχεις συντάξει και υπογράψει την διαθήκη σου από τα πριν»…

 Οι Αμερικανοί προς το παρόν φάνηκαν στην περίπτωση της Συρίας, περισσότερο σώφρονες του Ναπολεόντειου Αυκοκρατορικού μεγαλοϊδεατισμού και των Χιτλερικών παραληρημάτων περί Άριας φυλής, στο όνομα των οποίων εγκατέλειψαν πανικόβλητοι ο μεν πρώτος στα περίχωρα της Μόσχας τα κόκαλα χιλιάδων αξιωματικών συμπατριωτών του, ο δε δεύτερος στο Στάλιγκραντ  εκατομμύρια Γερμανών στρατιωτών και αξιωματικών νεκρούς.