Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΝΟΜΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΣ ΠΟΥ ΘΕΣΠΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΕΣ

Μας μπερδεύει η «Καθημερινή» με το άρθρο για τους φόρους. Καλώς ή κακώς επιβλήθηκαν τα «εξωφρενικά»; Κι αν «κακώς», τι σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις έχασαν και γι' αυτό μειώθηκε η φορολογία κερδών; Οτι αυτό πρέπει να αντισταθμιστεί από περισσότερους φόρους σ' όσους πληρώνουν και ξανά πληρώνουν; Η έντυπη ναυαρχίδα της αστικής τάξης πουλάει συμπόνοια στην εργατική τάξη, για να ζητήσει συμπόνοια για τους καπιταλιστές. Οι επιχειρήσεις με αυτόν και τον προηγούμενο και κάθε νόμο απλά φοροαπαλλάσσονται. Και στον καινούργιο νόμο αυτό περνάει: Κατασχέσεις για το μισθωτό, ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για τη φοροδιαφυγή στις επιχειρήσεις.Δεν είναι θέμα καλού - κακού. Είναι ταξική επιλογή ενός κράτους που ανήκει σε μια τάξη.Ενοχλεί αυτό όσους ανακαλύπτουν και πάλι το «έθνος» για να ζητήσουν ομοψυχία, αλλά αυτό είναι το κράτος των καπιταλιστών. Κι επειδή πολύς λόγος γίνεται για τη δημοκρατία, αυτή δεν είναι μόνο η σχετική άνεση να μιλάς σ' ένα παγκάκι στο Ζάππειο, αλλά πριν απ' όλα η διασφάλιση του ελέγχου από τους από κάτω, το δικαίωμα αυτοί να νομοθετούν. Οσο η πλειοψηφία δημοκρατικά ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια να αναθέτει την εξουσία και η μειοψηφία δημοκρατικά αποφασίζει κάθε μέρα να δένει την εξουσία της, δημοκρατία δεν υπάρχει.  Ναι στην πάλη για κάθε ψήγμα δημοκρατίας, χωρίς αυταπάτες όμως. Η εξουσία στους εργαζόμενους είναι η μία και μόνη λύση.