ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣΤΡΩΠΟΥ

 Τα νιάτα που'δειχναν πως δεν θα γινόταν ουδείς άλλος.. εκτός από Killer της άρχουσας τάξης..

 

 Αυτόν υποδέχθηκαν οι εγχώριοι υποτελείς του ..

 

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1942, στο Φράιμπουρ της Γερμανίας. 

Γιος φοροτεχνικού σπούδασε οικονομικά και νομικά. Με την ολοκλήρωση των σπουδών αναλαμβάνει θέση στην οικονομική διοίκηση του κράτους Βάδης-Βυρτεμβέργης. 

Το 1961 γίνεται μέλος της «Junge Union», της νεολαίας των Χριστιανοδημοκρατών (CDU). Είναι η αρχή της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Πρόεδρος της φοιτητικής οργάνωσης των Χριστιανοδημοκρατών, μέλος του CDU το 1965 και τελικά το 1972 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής την Ομοσπονδιακή Κάτω Βουλή (Bundestag). 

Η πολιτική του διαδρομή με τον Χέλμουντ Κολ, αρχικά μέντορά του και στη συνέχεια ορκισμένος εχθρός του, ο οποίος το 1984 τον διορίζει υπουργό «ειδικών καθηκόντων» και επικεφαλής του γραφείου της καγκελαρίας.

Με αυτήν την ιδιότητα τίθεται υπεύθυνος για την οργάνωση της επίσκεψης του Έριχ Χονεκερ γενικού γραμματέα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚΓ) και προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Ήταν η πρώτη επίσημη επίσκεψη ηγέτη της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική. 

 

Το 1989 γίνεται υπουργός Εσωτερικών με βασικό άξονα της πολιτικής του το δόγμα «νόμος και τάξη», δόγμα που τήρησε και στην επόμενη του θητεία στο υπουργείο Εσωτερικών μια 15ετία αργότερα, που συνοδεύτηκε από την προώθηση αυστηρών νόμων, που προκάλεσαν πλήθος αντιδράσεων. Λόγω της θέσης του πρωταγωνιστεί στις διαπραγματεύσεις για την ένωση των δύο Γερμανιών και την πτώση του τείχους.

Η ολοκλήρωση των διαδικασιών τον αναδεικνύουν σε μια από τις σημαντικότερες πολιτικέςΌλα δείχνουν πως τα επόμενα χρόνια ο Σόιμπλε θα αποτελέσει έναν από τους κυρίαρχους της πολιτικής σκηνής της Γερμανίας. 

φυσιογνωμίες εκείνης της περιόδου και φανατικό υποστηρικτή της ευρωπαϊκής πορείας της Γερμανίας. «Η απόφαση για το Βερολίνο είναι επίσης και μια απόφαση για ξεπεραστεί η διαίρεση της Ευρώπης» τόνιζε εν μέσω αποθέωσης σε ομιλία του στο κοινοβούλιο για τη μεταφορά της γερμανικής πρωτεύουσας από τη Βόννη στο Βερολίνο.

 

Ένα χρόνο αργότερα τον Οκτώβριο του 1990 η ζωή του θα αλλάξει για πάντα. Στη νέα ενωμένη Γερμανία επικρατεί ενθουσιασμός ενώ όλοι προετοιμάζονται για τις πρώτες εθνικές εκλογές ύστερα από περίπου μισό αιώνα. Ο τότε υπουργός εσωτερικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συμμετέχει σε μια προεκλογική εκδήλωση των Χριστιανοδημοκρατών στο Οπεναου με κεντρικό ομιλητή τον ίδιο.

Εκεί θα δεχτεί την δολοφονική επίθεση από έναν ένοπλο 30χρονο με ψυχική διαταραχή, όπως αποφάνθηκε το δικαστήριο. Ο Ντίτερ Κάουφμαν πρόλαβε να πυροβολήσει τρεις φορές με 38άρι περίστροφο. Δύο σφαίρες θα πετύχουν τον Σόιμπλε στο πρόσωπο και τη σπονδυλική στήλη. Μια ακόμα θα τραυματίσει ελαφρά το σωματοφύλακά του. 

«Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου» φέρεται να είπε λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις του, ενώ ο δράστης κατά τη σύλληψη του δήλωσε πως ήθελε να εκδικηθεί το γερμανικό κράτος για τον «ψυχολογικό και σωματικό τρόμο» που του ασκούσε. Οι γιατροί κατάφεραν να τον κρατήσουν στη ζωή, ωστόσο στο εξής θα παρέμενε καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Λίγο καιρό αργότερα ο Σόιμπλε επέστρεψε στην πολιτική δράση.

 

Ο Σόιμπλε είχε αναγνωριστεί ήδη ως «ο διάδοχος του Κολ» ένας χαρακτηρισμός που τον συνόδευσε και τα επόμενα χρόνια. Εξάλλου ο ίδιος ο Χέλμουτ Κολ τον παρουσίαζε ως διάδοχό του τροφοδοτώντας τα σενάρια. Συχνά ο καγκελάριος της Γερμανίας ανέφερε πως «ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ ηγήθηκε των ΗΠΑ από μια αναπηρική καρέκλα μέσω της Μεγάλης Ύφεσης και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου» εκφράζοντας την πίστη του στις δυνατότητες του Σόιμπλε. 

Σε αντίθεση με τον Κολ που έβλεπε τη δημοτικότητα του συνεχώς να υποχωρεί ο Σόιμπλε είναι ένας από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Ωστόσο το 1997 ο Κολ αποφασίζει πως θα ηγηθεί ο ίδιος των Χριστιανοδημοκρατών στην εκλογική μάχη καθώς δεν επιθυμούσε όπως ανέφερε να αποχωρήσει πριν ολοκληρωθεί το σχέδιο της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, που αποτελούσε και προσωπική του επιθυμία.  

Αυτή του η απόφαση αποδείχτηκε καθοριστική για τις πολιτικές εξελίξεις. Ο Κολ χάνει τις εκλογές το 1998 από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ με πολλούς αναλυτές να υποστηρίζουν πως ενδεχομένως αν ο Κολ είχε παραιτηθεί και είχε αναλάβει ο Σόιμπλε η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική. Η ήττα του Κολ ωστόσο θα φέρει τον Σόιμπλε στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών. Στο πλευρό του ως αναπληρωτής η ανερχόμενη τότε Άγκελα Μέρκελ.

 

Η συνεργασία των δύο θα διαρκέσει λιγότερο από ενάμιση έτος. Το Δεκέμβριο του 1999 ο Κολ εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας. Η Άνγκελα Μέρκελ θα γράψει ένα άρθρο στη Frankfurter Allgemeine Zeitung στο οποίο υποστήριζε πως το κόμμα θα πρέπει συνεχίσει «χωρίς το γέρικο άλογο του πολέμου» Χέλμουντ Κολ.

 

Ο Κολ κατηγορεί τον Σόιμπλε πως βρίσκεται πίσω από αυτό το άρθρο καθώς εκτιμά πως η νεαρή τότε Μέρκελ δεν θα μπορούσε να γράψει αυτό το άρθρο χωρίς την έγκρισή του. Κολ και Σόιμπλε θα συγκρουστούν ανοιχτά, με τον πρώτο να ξεκινάει μια «εκστρατεία υπονόμευσης» του πολιτικού που άλλοτε έχριζε ως διάδοχό του.

Μετά τον Κολ και ο Σόιμπλε εμπλέκεται στο σκάνδαλο σχετικά με τη χρηματοδότηση. Αρχικά αρνείται πως έχει λάβει χρήματα από τον έμπορο όπλων Καρλχάιντς Σράιμπερ ωστόσο λίγο καιρό αργότερα παραδέχεται πως έλαβε 100.000 γερμανικά μάρκα για λογαριασμό του CDU. Απολογείται για την αρχική διάψευσή του και παραιτείται από την προεδρία του κόμματος.

 

Η Μέρκελ πλέον «έπαιζε» μόνη της. Χαιρέτησε την «κάθαρση των Χριστιανοδημοκρατών» και ανήλθε στην ηγεσία του κόμματος. «Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση για τον Σόιμπλε», σημειώνει στο Reuters πρώην υπουργός της κυβέρνησης Κολ, που έζησε από κοντά τις εξελίξεις και γνώριζε καλά τόσο τον Σόιμπλε όσο και τη Μέρκελ. «Εκείνη την περίοδο επικρατούσε η τάση στο CDU για μια αλλαγή, για κάποιον που δεν είχε σχέση με τον Κολ, όπως ο Σόιμπλε. Η Μέρκελ επωφελήθηκε από το σκάνδαλο Κολ».

Στο «My Way» ένα βιβλίο του 2004 με συνεντεύξεις της Μέρκελ, η ίδια αναφέρει πως ο Σόιμπλε δεν γνώριζε τίποτα για το επίμαχο άρθρο πριν αυτό δημοσιευτεί. Όπως υποστηρίζει η ίδια το έγραψε με στόχο να δώσει τη δυνατότητα στον Σόιμπλε να ηγηθεί του κόμματος απαλλαγμένος από τις σκιές που είχαν προκληθεί από το σκάνδαλο του Κολ.

Από την πλευρά του και ο Σόιμπλε έχει δηλώσει δημόσια ότι δεν πιστεύει πως η Μέρκελ είχε θέσει ως στόχο την ανατροπή του όταν έγραφε το άρθρο. Όπως αναφέρει το Reuters πάντα περιγράφει τη επαγγελματική του σχέση του με τη Μέρκελ ως πολύ καλή, ωστόσο καθιστά σαφές πως δεν είναι φίλοι. Παρά τη μακροχρόνια συνεργασία τους η σχέση τους είναι «ασυνήθηστα τυπική» σχολιάζει το Spiegel, σημειώνοντας πως μεταξύ τους υπάρχει σεβασμός, όμως «μοιάζει περισσότερο σαν μια παρτίδα σκάκι». 

Τι αναφέρουν οι εγκυρότερες πηγές της υφηλίου για τα σκάνδαλά τους, για το άθλιο παρελθόν τους και γενικότερα για το ψυχικό τους σακάτεμα που τους έχει καταντήσει σαδιστές! Απλά, μπήκα στον κόπο να σκαλίσω λίγο, πράγματα που σήμερα -δυστυχώς- κανείς δεν ψάχνει...
Και πράγματι! Με το σκάλισμα, αναδύθηκαν όλες οι οσμές της σαπίλας τους και τα σκουλήκια της ψυχής τους...
 

Για να μαθαίνουν οι νεότεροι σχετικά με το παρελθόν όσων σήμερα μας κουνάνε με δασκαλίστικο τρόπο το δάχτυλο, τιμωρώντας μας για σκάνδαλα, διαφθορά και άλλες τέτοιες ...υποκριτικές αγκυλώσεις της προτεσταντικής τους ηθικής!!!
Για να ξαναθυμηθούν οι μεγαλύτεροι, με ποιό τρόπο ανήλθαν στην εξουσία κάποια ανδρείκελα του σάπιου καθεστώτος που μας παριστάνουν τις οσίες!!!
 

Η "αξιότιμη" κα Μέρκελ, ο "αξιοσέβαστος" κος Σόιμπλε και το ιδεολογικά ανάπηρο κόμμα τους (CDU)

5. German sleaze: The story so far
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/590558.stm

6. Final Report of the Bundestag Investigation Committee on "Party Donations"

http://www2.stroebele-online.de/upload/parteispenden_bericht.pdf

7. 1999 CDU contributions scandal

http://en.wikipedia.org/wiki/1999_CDU_contributions_scandal

(ΠΗΓΕΣ:

http://tvxs.gr/

http://politika-gr.blogspot.gr/)