ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕ ΤΙΝΟΣ ΧΕΡΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 Παραλήρημα πολιτιστικής χυδαιότητας , πολιτικής βαρβαρότητας και τηλεοπτικής παραμόρφωσης από τον Βορίδη..


Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Σε ένα παραλήρημα πολιτιστικής χυδαιότητας, πολιτικής βαρβαρότητας και τηλεοπτικής παραμόρφωσης, επιδόθηκε χθες ο κορυφαίος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του δωσιλογισμού κατά την ομιλία του για την ΕΡΤ..

Στον δούλο του δούλου Σαμαρά αναφέρομαι.. Τον τσεκουροφόρο Βορίδη.

Και σας βεβαιώ πως θα μου ήταν παντελώς αδιάφορο – Βορίδης ονομάζεται, περιορισμένης ευθύνης είναι η πολιτική του ηθική και περιορισμένης εμβέλειας οι πολιτιστικές του αξίες- αν: Δεν παρενέβαινε επιδοκιμάζοντας την ρητορική δεινότητα του συγκεκριμένου πολιτικού μελανοχίτωνος, ο πρώην πρόεδρος της βουλής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, αποδεικνύοντας κατά τον τρόπο αυτό πως:

Η πολιτική διολίσθηση στους βάλτους της καθεστωτικής υποτέλειας σύσσωμης της «δημοκρατικής» λεγεώνας των μεταξύ τους ξένων, έχει πλέον πάρει χαρακτήρα συλλογικής φρενίτιδας..


 Το τι ακριβώς ήταν ήταν εκείνο που ενθουσίασε τόσο τον Απόστολο Κακλαμάνη ώστε να εξάρει τον κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο- γιατί περί αυτού πρόκειται- είναι απορίας άξιον επειδή: Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής ήταν ένας εκ των διαμορφωτών της νομοθεσίας που από το 1987 εως σήμερα διέπει τους τηλεοπτικούς κανόνες.. Κατά τα στερνά τιμούν τα πρώτα όμως, αποκαλύπτεται  πως υπήρξε από τους επί τόπου μεταβάντες και μηδέποτε αντιληφθέντες. Και μόνον ως τέτοιος απαλλάσσεται..

Διαφορετικά από σήμερα το πρωί θα τον εγκαλούσαν από κοινού με τον Βορίδη διατάσσοντας την βίαιη προσαγωγή τους, ο πολιτισμός, η δημοκρατία και η τηλοψία επί των οποίων χθες ο Βορίδης ασελγούσε καθ’ όλη την διάρκεια του λόγου του κατά συρροή και εξακολούθηση.

Ποιος δεν τον άκουσε για παράδειγμα να επικαλείται πολιτικά και πολιτιστικά τους εκλαμπρότατους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Ευάγγελο Αβέρωφ των οποίων το «σοφό» έργο η ΕΡΤ αγνόησε επιδεικτικά;

Ποιος δεν τον άκουσε να επικαλείται την δημοκρατία της οποίας την καρδιά, την ενημέρωση, μόλις προ μηνός είχε κι αυτός και η πολιτική του συμμορία αφαιρέσει χειρουργικά δι ενός άρθρου;

Ποιος δεν τον άκουσε να συσχετίζει ενίερα την αγοραία αγορά με την κρατική πληροφόρηση επιμόρφωση και ψυχαγωγία;

Επί της πρώτης αναφοράς του αρνούμαι κατηγορηματικά να απασχοληθώ.. Γιατί θα υποχρεωθώ να αντιπαραθέσω πολιτιστικούς ογκόλιθους της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς που με παρουσία τους καταξίωσαν –ναι καταξίωσαν δεν καταξιώθηκαν από αυτόν- τον πολιτισμό διεθνώς, με τα παγκοσμίως άγνωστα και πανελληνίως απορριφθέντα πολιτικά παραλειπόμενα (ιδία ο Αβέρωφ)... Θα αποτελούσε ύβρη στο έργο και την προσωπικότητά τους επειδή οι συγκρίσεις αξιωματικά και όχι κατά κανόνα αφορούν όμοια ή ισάξια στοιχεία.

Μόνο μια παρατήρηση που αφορά την Δημοκρατία, γιατί τα περί σοφών ως εκ τούτων ελέγχονται ως ανακριβή.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου ο λογιότατος και σοφότατος Παναγιώτης Κανελλόπουλος δεν ήταν εκείνος που αποκάλεσε τους τόπους των μαρτυρικών βασανισμών επί των οποίων εξορίζονταν οι ιδεολογικοί του αντίπαλοι, ως σύγχρονους Παρθενώνες; Και μήπως ήταν ο ίδιος που δακτυλοδείχνοντας τα Ελληνικά ένοπλα νιάτα προς τον Πιουριφόϋ συνόδευσε την κίνηση του δείκτη της δεξιάς του χειρός υπό την φράση «Ιδού ο στρατός σας»;..

Προφανώς εξ αυτής της πολιτικής τους δράσης εμπνεύστηκε ο Βορίδης για να θεωρήσει τους μέντορές του αδικηθέντες δεδομένου πως πάχυναν τόσο την δημοκρατία που το βάρος της δεν άντεξε ούτε η γενέτειρά της!! Και συνεισέφερε τα μέγιστα στην επιβολή της αιματηρής χούντας για να μας επαναφέρει «εις την τάξιν»της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι της..  Με την "γεναιόδωρη" δημοκρατία ωστόσο να τον απαλλάσσει δια του στιγμιαίου..

 Ζητώ ως εκ τούτου ταπεινά συγνώμη εξ ονόματος όλων εκείνων που τους αγνοήσαμε προτιμώντας να βυζάξουμε την μελάνη από την γραφή δύο καθολικά παρεξηγημένων και παντελώς αγνώστων και κατά τον ομότιμό του Κούβελα"λαπάδων" , προκειμένου να φωτιστούμε από τα άστρα της δικαιοσύνης και της ισότητας τις συντεταγμένες των οποίων ακόμη ψάχνουμε.. Του Ρίτσου και του Ελύτη..

 Εκεί που όμως ο Βορίδης υπερέβη εαυτόν ήταν όταν ασυστόλως υπεραμυνόταν της λειτουργίας της «ελεύθερης» αγοράς για να πείσει περί του ανεπαρκούς ή ακόμη και του βλαπτικού (τέσσερα ευρώ μηνιαίως) κατά ενός εκάστου νοικοκυριού, της κρατικής και όχι δημόσιας επαναλαμβάνω ΕΡΤ. Ήταν δε αυτού του μήκους η γελοιότητα των επιχειρημάτων του που αν δεν επιβεβαίωναν το κατά τον Αϊστάϊν απέραντο της βλακείας, τότε ασφαλώς αναδεικνυόταν η απέλπιδα προσπάθεια υπεράσπισης των επιχορηγούμενων συμφερόντων του. .

«Αν δεν θέλω σαμπουάν δεν αγοράζω» εκφώνησε μετά πάθους θεωρώντας πως αποστόμωνε τους πάντες εντός του κοινοβουλίου. Και καλά. Εσύ και όποιοι άλλοι στους οποίους απευθύνεσαι μπορεί να τρέμουν το «νίψον την όψιν» μήπως εξ ατυχήματος νίψουν και τα πολιτικά (μόνον;) ανομήματά τους. Όμως ούτε τρώγουν;

Γιατί το κόστος των διαφημίσεων προστίθεται επιμεριζόμενο ανά μονάδα και στα μακαρόνια.. Ή στο ρύζι αν δεν είσαι των ζυμαρικών. Στα προϊόντα της σταθερής και της κινητής τηλεφωνίας ή μήπως ανταλλάσσεις τα μηνύματά σου κατά τα ινδιάνικα πρότυπα με τον καπνό. Στις μεταφορές, στην βιομηχανία και βιοτεχνία στην τυποποιημένη αγροτική παραγωγή και γενικά σε όλα τα «αγαθά» (εξαιρουμένων από τον όρο «αγαθά» των χρηματοπιστωτικών οίκων ανοχής) του πολιτισμού.. Ή μήπως κατά το συνήθειο των ακροδεξιών ούγκανων διαβιείς απομονωμένος σε κατακόρυφα σπήλαια;

Αλλά το ότι ο λαός πληρώνει πανάκριβα την ιδιωτική τηλοψία δεν περιορίζεται στην διαφημιστική λογιστική.. Επεκτείνεται και σε άλλα σοβαρότερα πεδία που ο Βούτσης μάλλον αγνοούσε έτσι δεν επισημάνθηκαν. Ότι για παράδειγμα το σύνολο της διαφημιστικής δαπάνης μιας επιχείρησης απαλλάσσεται της φορολόγησης παρ’ όλο που αυτή το εισπράττει δια των πωλήσεων.. Και ως να μην επαρκεί αυτό το καθεστώς των Μιντιακών δουλικών παραχώρησε στα αφεντικά του καναλάρχες- εκδότες το δικαίωμα μαύρης διαχείρησης του 2% επί του τζίρου τους με ότι συνεπάγεται ως προς την κυκλοφορία του μαύρου χρήματος εξ αιτίας του συγκεκριμένου προνομίου.

 Ωστόσο υπάρχει και το χείριστο που αφορά ευθέως τον νομικό μας πολιτισμό (λέμε τώρα) αν αποδεχτούμε πως η ενημέρωση εκτός από ψυχή της δικαιοσύνης είναι και η καρδιά της δημοκρατίας. Οι χορηγίες, δια των οποίων ελέγχονται άπαντες. Από τον παραγωγό ως τον σκηνοθέτη και τον δημοσιογράφο που οφείλουν να υποταχθούν στα πολιτικά κελεύσματα του χορηγού. Να είναι δηλαδή ό,τι οι κύριοί τους θα ήθελαν να είναι.

Επι του ποιοτικού περιεχομένου των παραγωγών αλλά και τις μετρήσεις τηλεθέασης ε, όχι δεν θ’ ανοίξω διάλογο με ένα ούγκανο. Πρώτον επειδή ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον όρο ποιότητα, είναι αυτός που του ορίζει ο πρωτογονισμός της ιδεολογίας του.. Η τηλεοπτική μέτρηση. Μόνο που αυτή – όταν είναι επιστημονικά αποδεκτή- αποκαλύπτει διαπλανητικά τον αέναο γρίφο. Ποιος έκανε πρώτος τι.

Η κότα τ’ αυγό ή το αυτό την κότα.

Δεκαετίες τώρα το καθεστώς θρέφει τον λαό με ηχοεικαστικά υποπροϊόντα για να εισπράξει αυτό που συστηματικά καλλιέργησε. Τις αυτιστικές γενιές, λεόντειο ποσοστό των οποίων, ήταν και η εκλογική του πελατεία.. Όσο δε για την αξιοπιστία των μετρήσεων έχω να σας πω μόνον τούτο. Πως η εταιρία που επί σειρά ετών είχε αναλάβει την διεκπεραίωσή τους, είχε δώσει σε αγώνα μπάσκετ ο οποίος δεν μεταδόθηκε ποτέ ποσοστό τηλεθέασης 40%!!

 Στην ουσία πρόκειται για ένα δίκτυο ληστρικής εκμετάλλευσης της σοβαρής οικονομικά και ισχυρότατης πολιτικά τηλεοπτικής αγοράς, η αφετηρία της οποίας τοποθετείται στο άλλο σωτήριο έτος. Της οικουμενικής του Μητσοτάκη. Τότε που το δημόσιο αγαθό των συχνοτήτων κούρσευε ο κάθε καθεστωτικός πειρατής υψώνοντας τις κεραίες του ως σημαίες ευκαιρίας επί των υποδομών που με τα κόπια του Ελληνικού λαού είχαν θεμελιωθεί. Για να τις αγοραπωλά στην συνέχεια όπως οι από την δεκαετία του πενήντα παπατζήδες της Ομονοίας τα στρέμματα στην θάλασσα. Αυτή είναι η ελεύθερη αγορά του Βορίδη στην άγρια ζωή της οποίας έριξε μαζί με την πολιτική του συμμορία και την κρατική τηλεόραση.

Το ζήτημα ωστόσο δεν είναι αποκλειστικά η τηλεόραση. Επειδή αν κάτι όφειλε να εξετάσει η σύσταση της συγκεκριμένης κοινοβουλευτικής επιτροπής, είναι ότι οι θλιβεροί υπόδουλοι του τοκογλυφικού ιερατείου έχουν ρίξει βορά στα αδηφάγα επιχειρηματικά συμφέροντα ένα ολόκληρο κράτος με τον λαό του έρμαιο στα νύχια και τα δόντια τους.

Και το ερώτημα που πλέον εισέρχεται οδυνηρά στην δημόσια ζωή είναι «σε τίνος χέρια βρίσκεται το κράτος».. Αλλά αυτό θα απαντηθεί -δεν ξέρω πότε αλλά θα απαντηθεί- από μια άλλη εξεταστική. Αυτή των λαϊκών επιτροπών..