Πλημμυροπαθείς από το δάκρυ του καθεστωτικού τύπου γίναμε..
Κλάμα και των γονένων πάλι χτες από διάφορους αρθρογράφους σημαίες ευκαιρίας των καθστωτικών φυλλάδων.. Κλάμα γιατί οι διαμαρτυρίες για τα μέτρα της κυβέρνησης αναφέρονται στους δημόσιους υπάλληλους και όχι στους απολυμένους στον ιδιωτικό τομέα.
Αφού τόσο πολύ κόπτονται για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα γιατί θάβουν κάθε κινητοποίηση στο χώρο;
Γιατί δεν έγραψαν λέξη για την εκδήλωση αλληλεγγύης στους ανέργους το βράδυ της Κυριακής στο λιμάνι του Πειραιά, γιατί δεν έγραψαν λέξη για την προχτεσινή εκδήλωση αλληλεγγύης στη «ΦΗΜΗ ΠΑΚ», λέξη για τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους εργάτες του «Κατσέλη» στο Μενίδι;
Καρφί δεν τους καίγεται για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Το «διαίρει και βασίλευε» τους καίει. Εχουν αναγάγει σε επιστήμη την μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα αντιπαράθεση των εργαζομένων με πρώτους και καλλίτερους παρακολουθητές τους τις ιστοσελίδες των ούγκανων φασιστοειδών.
Γι' αυτό και το πολυνομοσχέδιο προβλήθηκε από τις μπουρδελοφυλλάδες μόνο ως προς το σκέλος των απολύσεων και όχι για τις επιπτώσεις που έχει στη ζωή όλων των εργαζομένων, είτε δουλεύουν στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα.
Παρουσιάζουν τα θέματα έτσι που να χωρίζουν τους εργάτες. Αντίθετα, όταν παρουσιάζεις στο σύνολό τους τις επιπτώσεις από τις κυβερνητικές αποφάσεις συμβάλλεις στο να ενώνονται οι εργαζόμενοι που καταλαβαίνουν, για παράδειγμα, πως όταν κόβεται μια τραπεζοκόμος από έναν παιδικό σταθμό αυτό έχει επίπτωση στο παιδί. Οταν κόβεται ένας σχολικός φύλακας μένει το σχολείο του παιδιού αφύλακτο. Οταν απολύονται οι εργαζόμενοι στο «Βοήθεια στο σπίτι» μένουν έρμαια τα γερόντια και πάει λέγοντας.
Το πολυνομοσχέδιο θέλει τέτοια ανάγνωση. Από την σκοπιά των συνεπειών του στη ζωή όλου του εργαζόμενου πληθυσμού (μία επίπτωση είναι η απόλυση στο δημόσιο, μία άλλη η απελευθέρωση των απολύσεων παντού και μία χειρότερη η νομοθετημένη κατάργηση των συμβάσεων).
Οταν οι εκδοτικοί οίκοι ανοχής μιλούν μόνο για τις απολύσεις στο δημόσιο και μάλιστα με όρους αδικίας ωθούν τον εργαζόμενο να πει «γιατί εμένα, κι όχι αυτόν». Κι ύστερα να τρέχει να βρει ρουσφέτι να σωθεί. Το κάνει ήδη ξεδιάντροπα η κυβέρνηση όταν δηλώνει πως στη θέση αυτών που απολύονται θα προσληφθούν άλλοι με προσόντα.
Έτοιμη η ακροδεξιά πελατεία..
Κλάμα και των γονένων πάλι χτες από διάφορους αρθρογράφους σημαίες ευκαιρίας των καθστωτικών φυλλάδων.. Κλάμα γιατί οι διαμαρτυρίες για τα μέτρα της κυβέρνησης αναφέρονται στους δημόσιους υπάλληλους και όχι στους απολυμένους στον ιδιωτικό τομέα.
Αφού τόσο πολύ κόπτονται για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα γιατί θάβουν κάθε κινητοποίηση στο χώρο; Γιατί δεν έγραψαν λέξη για την εκδήλωση αλληλεγγύης στους ανέργους το βράδυ της Κυριακής στο λιμάνι του Πειραιά, γιατί δεν έγραψαν λέξη για την προχτεσινή εκδήλωση αλληλεγγύης στη «ΦΗΜΗ ΠΑΚ», λέξη για τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους εργάτες του «Κατσέλη» στο Μενίδι;
Καρφί δεν τους καίγεται για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Το «διαίρει και βασίλευε» τους καίει. Εχουν αναγάγει σε επιστήμη την μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα αντιπαράθεση των εργαζομένων με πρώτους και καλλίτερους παρακολουθητές τους τις ιστοσελίδες των ούγκανων φασιστοειδών.
Γι' αυτό και το πολυνομοσχέδιο προβλήθηκε από τις μπουρδελοφυλλάδες μόνο ως προς το σκέλος των απολύσεων και όχι για τις επιπτώσεις που έχει στη ζωή όλων των εργαζομένων, είτε δουλεύουν στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα.
Παρουσιάζουν τα θέματα έτσι που να χωρίζουν τους εργάτες. Αντίθετα, όταν παρουσιάζεις στο σύνολό τους τις επιπτώσεις από τις κυβερνητικές αποφάσεις συμβάλλεις στο να ενώνονται οι εργαζόμενοι που καταλαβαίνουν, για παράδειγμα, πως όταν κόβεται μια τραπεζοκόμος από έναν παιδικό σταθμό αυτό έχει επίπτωση στο παιδί. Οταν κόβεται ένας σχολικός φύλακας μένει το σχολείο του παιδιού αφύλακτο. Οταν απολύονται οι εργαζόμενοι στο «Βοήθεια στο σπίτι» μένουν έρμαια τα γερόντια και πάει λέγοντας.
Το πολυνομοσχέδιο θέλει τέτοια ανάγνωση. Από την σκοπιά των συνεπειών του στη ζωή όλου του εργαζόμενου πληθυσμού (μία επίπτωση είναι η απόλυση στο δημόσιο, μία άλλη η απελευθέρωση των απολύσεων παντού και μία χειρότερη η νομοθετημένη κατάργηση των συμβάσεων).
Οταν οι εκδοτικοί οίκοι ανοχής μιλούν μόνο για τις απολύσεις στο δημόσιο και μάλιστα με όρους αδικίας ωθούν τον εργαζόμενο να πει «γιατί εμένα, κι όχι αυτόν». Κι ύστερα να τρέχει να βρει ρουσφέτι να σωθεί. Το κάνει ήδη ξεδιάντροπα η κυβέρνηση όταν δηλώνει πως στη θέση αυτών που απολύονται θα προσληφθούν άλλοι με προσόντα.
Έτοιμη η ακροδεξιά πελατεία..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου