Κύπρος : Η ευλογία που εξελίσσεται σε κατάρα 


Ευγένιος Ανδρικόπουλος 

Η Κύπρος δεν είναι μια οποιαδήποτε ξέρα ριγμένη σαν χρυσοπράσινο  φύλλο στο πέλαγο.. Πρόκειται και επρόκειτο πάντα για το μείζον γεωστρατηγικό σημείο ελέγχου ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου την κατοχή του οποίου η Δύση είχε εξασφαλίσει δια μέσου των Βρετανικών βάσεων που εκτείνονται στο 30% των εδαφών της. 

(Η ανεπιτυχής αποτίναξη αυτού του ζυγού πληρώθηκε από το άλικο αίμα των Κυπρίων αγωνιστών με κορυφαία τα ονόματα των Καραολή και Δημητρίου, τα πρόσωπα των οποίων φιγουράρουν πλέον στο πάνθεον των Ελλήνων ηρώων.) 

Συμπεριλαμβανομένης έτσι και της πρόσφατης αποκάλυψης των υδρογονανθράκων στα θαλάσσια οικόπεδά της η προστιθέμενη αξία της εκτινάχθηκε στα ύψη.. 


Συνέπεια αυτών ήταν οι εραστές εκ του χρηματοπιστωτικού τζόγου που πέραν της στρατηγικής της θέσης υποβλέπουν σήμερα και την γεωφυσική της προίκα, να πολλαπλασιαστούν εν μια νυκτί.. Και είναι ιδιαίτερα επιθετικοί. Γιατί η κατοχή της ενέργειας που εξασφαλίζει την παραγωγική κίνηση είναι πρωτίστης σημασίας στόχος, δοσμένου ότι η απουσία της θα νεκρώσει την ζωή, όπως κατ’ αντιστοιχία θα παγώσει το σύμπαν στο τελευταίο του πλάνο, στην περίπτωση που η αέναη κίνησή του για οποιονδήποτε λόγο διακοπεί ξαφνικά. 

Απόδειξη πως το πρώτο θέμα που τέθηκε -επί της  στρογγυλής τραπέζης της μεγάλης σύναξης των σύγχρονων ευρωπαίων τσιφλικάδων, εκ των τομέων της τεχνολογίας και της γνώσης, στο Βερολίνο- προς τα πολιτικά τους δουλικά, ήταν ακριβώς αυτό. Η άνετη, ασφαλής και φθηνή πρόσβαση των επιχειρηματικών ομίλων τους στις πηγές ενέργειας. Και ο εντοπισμός της στην εντός του ευρωμπορντέλου κυπριακή δημοκρατία ήταν γι αυτούς μάνα εξ ουρανών. 

Το μόνο που έλλειπε για την βίαιη απόκτησή της ήταν το στέρεο πρόσχημα. Κάτι που όπως αποδείχθηκε δεν ήταν και τόσο δύσκολο να ανιχνευτεί. Είχαν ήδη στρώσει τα χαλιά υποδοχής οι κυπριακές κυβερνήσεις από δεκαετιών, έχοντας μετατρέψει την χώρα τους σε τραπεζικό πλυντήριο μαύρου χρήματος. 

Κάποιοι ουρλιάζαμε καθ’ όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 90, πως καμιά χώρα στον κόσμο δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της δίχως την θεμελιώδη στήριξή της από τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, επειδή δια των of shores δεν παράγεται οικονομία αλλά παραοικονομία και πως δια αυτών δεν ενισχύεται η θέση του λαού αλλά τα σεντούκια των τραπεζιτών και των τσάτσων του περιβάλλοντός τους. Μάταια.. Με συνειδησιακούς ψιθύρους καταμεσής των παραισθήσεων μιας επίπλαστης ευημερίας, έμοιαζαν οι φωνές μας.. 

Για να φτάσουμε σήμερα στην εξωφρενική κατάσταση , να υπερασπίζεται ένας λαός ως μοναδική πηγή του εισοδήματός του, ό,τι   χρόνια τώρα τον δηλητηριάζει. Τις τράπεζες! Ναι αυτές που κατ’ αντιστροφή της Μαρξιστικής ρήσης εξύφαναν και του πουλούσαν το σχοινί δια του οποίου θα τον κρεμούσαν. Και όχι μόνον οικονομικά. Αλλά και εθνικά αφού οι ιμπεριαλιστικοί εκβιασμοί, το χαρτί της πλήρους απώλειας της γης τους -μας- από τον Τουρκικό επεκτατισμό τους κραδαίνουν. 

Πως το είχε πει ο ηθικός αυτουργός στην δολοφονία του Κέννεντυ Λίντον Τζόνσον όταν αποτόλμησε να του διαμαρτυρηθεί για τα αίσχη των Άγγλων στο μαρτυρικό νησί ο Έλληνας πρέσβης; 

« Άκουσε εδώ, η Ελλάδα εμπρός στην Αμερική είναι μια μύγα, και η Κύπρος ένας ψύλλος που έχει κάτσει στ’ @ρχίδι@ μου και με τσαντίζει. Θα σας τσαλαπατήσω και τους δυο..» Ε, αυτό ακριβώς συνέβη με καθυστέρηση σαράντα ετών και με διαφορετικό τον έναν πρωταγωνιστή. 

Στην θέση του Τζόνσον είναι σήμερα το τοκογλυφικό ιερατείο που έχει τόσο εξοργιστεί, ώστε σήκωσε την βησιγοτθική μπότα του να λιώσει τον Κυπριακό λαό ο οποίος του αντέταξε ένα γιγαντιαίο ΟΧΙ. Εντελώς διαφορετικό από εκείνο του Αναστασιάδη. Μόνο που του το πρόβαλε στην πλέον ακατάλληλη συγκυρία επειδή επί της μητέρας πατρίδας κυριαρχούν οι δωσίλογοι. Έτσι στον πόλεμο αυτό θα είναι μόνος... Μα πάρα πολύ μόνος...