Οι απολύτως απαραίτητοι 

Ευγένιος Ανδρικόπουλος 

Το παραμυθάκι «φταίει η τρόικα που δε μας καταλαβαίνει», τέλειωσε. 

Παρήλθε ανεπιστρεπτί ο καιρός που η προπαγανδιστική μηχανή του τρικέφαλου συγκυβερνητικού τέρατος μόλυνε το περιβάλλον με συνθήματα του τύπου «δίνουμε την μάχη της ανάπτυξης και της παραμονής στο ευρώ για να σωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις».. 

Ο λαός –και όχι το μικρό ποσοστό των καθεστωτικών τσάτσων της εργατικής αριστοκρατίας- ένιωσε εν τη πράξει το ηλεκτροφόρο χάδι της σωτηρίας του και : 



 
Αφού μούδιασε ακινητοποιημένος από το σοκ της ανεργίας που επέφεραν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, της ανέχειας από τους μισθούς επαιτείας, της λεηλασίας των επί δεκαετίες ασφαλιστικών του εισφορών και της στο σύνολό τους κατεδάφισης των προνοιακών του παροχών εν ονόματι της σύστασης ενός κράτους προστασίας του κεφαλαίου, βγήκε ξανα στους δρόμους της φωτιάς ρίχνοντας στους κάδους ανακύκλωσης τις όποιες «ευγενείς τους προθέσεις».. 

Πλέον το τοκογλυφικό ιερατείο δεν σώζεται ούτε από τα μελό σποτάκια αποπροσανατολισμού της ιδιωτικής τηλοψίας σύμφωνα με τα οποία «τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή δεν είναι πράγματα». 

Γιατί ένα από τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή είναι το θεμελιώδες δικαίωμα παραγωγής πραγμάτων που ονομάζεται δημιουργία από την οποία έχει αποκλειστεί τουλάχιστον ο μισός ενεργά πληθυσμός, για να μετάσχει αποκλειστικά σε αυτή με αριθμημένες θέσεις εργασίας και υπό καθεστώς δουλείας, το άλλο μισό. 
Οι κατά τους τοκογλύφους «απολύτως απαραίτητοι». 

Τα ψέματα επομένως τελείωσαν απλώς επειδή η βία της πραγματικότητας τα διαλύει καθημερινά σαν σύννεφα. Και η βία προκαλείται από την φτώχεια που οξειδώνει ολοένα και περισσότερους ιστούς  στο σώμα των Ελλήνων και πλέον έχει φτάσει στο κόκαλο. Όχι ως νυστέρι που θα έκοβε τον όγκο της σήψης. Αλλά ως σαράκι που αφού καταβρόχθισε στις σάρκες τους το «παρόν», αποσυνθέτει στα οστά το «μέλλον» του. Για να τους εξαφανίσει εξ’ ολοκλήρου από προσώπου γης.. 

Φτάνει πια…