Γράμμα και γραφή:
Από τον Μάκη Δεληβοριά
Τις μέρες που ο Αλέξης Τσίπρας και μαζί του ένα σημαντικό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, πραγματοποιούσαν
την «βίαιη ωρίμανση» τους μπροστά στα σκαλιά του ΔΝΤ, στην καθ’ ημάς ρημαγμένη επικράτεια είδαν
το φώς δύο πονήματα.
Και τα δύο στοχεύανε στο να ξορκίσουν τις δημοσκοπήσεις και να δείξουν πως μπορεί η Αριστερά να γίνει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς να βάλει νερό στο κρασί της διολισθαί νοντας προς τους «νοικοκυραίους» και τον «μεσαίο χώρο».
Το πρώτο, που δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ στα μέσα Ιανουαρίου και υπογράφεται από τους Χρήστο Λάσκο και Χριστόφορο Παπαδόπουλο,
Χαρακτηρίζει «δυσώνυμο» και «ανύπαρκτο» τον μεσαίο χώρο και δείχνει σαν μόνο δρόμο την επέκταση της ταξικής επιρροής (του ΣΥΡΙΖΑ προφανώς) στους ανέργους, τους νέους, τους εργάτες και τους ιδιωτικούς υπαλ λήλους, χαρακτηρίζοντας όλους αυτούς σαν τις «δυνάμεις για τις οποίες η Αριστερά γεννήθηκε και υπάρχει».
Παραδόξως, από τις δυνάμεις για τις οποίες η Αριστερά γεννήθηκε και υπάρχει, απουσιάζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού εργασιακού δυναμικού, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό είναι τυχαίο, ή καταχωρούν τους εργαζομένους στο δημόσιο τομέα στα μεσοστρώματα, λόγω της εργασιακής μονιμότητας και λοιπών παροχών.
Και πάντως δεν μας εξηγούν οι δύο αρθρογράφοι αν οι άνεργοι, οι νέοι, οι εργάτες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, αρκούν για να δώσουν την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το δεύτερο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 19 Ιανουαρίου.
Αρθρογράφος, ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης. Τίτλος, «Η πρόκληση της κυβερνώσας Αριστεράς». Σε αντίθεση με το οργισμένο ύφος των προηγούμενων, το άρθρο του Λαφαζάνη είναι γραμμένο σε ύφος και στυλ «κομμουνιστικής ορθότητας».
Ξεκινά με την αξιοπρεπή παλαιοκομμουνιστική τοποθέτηση, ότι χρειάζεται να επιλυθούν ανολοκλήρωτες «αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις». Βέβαια, τα υπολείμματα της φεουδαρχίας εξαφανίστηκαν από το 1924 με το νόμο του Παπαναστασίου για τη διανομή των τσιφλικιών. Η οικιακή αγροτική και ημιαστική οικονομία είναι παρελθόν, καθώς ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και διανομής έχει ολοκληρωθεί εδώ και πολλές δεκαετίες.
Τα απομεινάρια του Μεσαίωνα στο οικογενειακό δίκαιο, καταργήθηκαν κι αυτά τριάντα χρόνια και βάλε. Όμως ολ’ αυτά δεν έχουν σημασία. Ένας αριστερός, δεν φτάνει να είναι αριστερός, πρέπει και να φαίνεται αριστερός. Με τα λόγια φυσικά. Η μόνη «αστικοδημοκρατική» μεταρρύθμιση που δεν έχει ολοκληρωθεί, τι λέμε, δεν έχει καν αρχίσει, είναι ο χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας.
Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι το τελευταίο θεοκρατικό κράτος της Ευρώπης. Ο χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, η άμεση εθνικοποίηση της τεράστιας έγγειας εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας, η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, το σταμάτημα της μισθοδοσίας των κληρικών, είναι προϋποθέσεις για την ανακούφιση της ελληνικής οικονομίας και των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν, προϋποθέσεις για την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ανάκαμψη της χώρας, καθώς η Εκκλησία έχει πάψει από καιρό να είναι ένα εργαλείο θρησκευτικής και πνευματικής καθοδήγησης. Έχει μεταβληθεί σ’ έναν σημαντικό παράγοντα, μια βασική συνιστώσα θα λέγαμε, του οικονομικού και πολιτικού μπλόκ που ασκεί την εξουσία στη χώρα μας. Τα γεγονότα με τον Εφραίμ και τη Βιστωνίδα απέδειξαν αυτή την ισχύ κι αυτές τις διασυνδέσεις.
Λόγοι όμως πολιτικής ορθότητας ή μάλλον πολιτικής σκοπιμότητας επιβάλουν τη σιωπή και στους πιο αριστερούς, σωστά; Κι αφού ξεμπέρδεψε με τις «αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» ο αριστερός κ.Λαφαζάνης στρέφεται κατά του τραπεζικού τομέα τον οποίο εθνικοποιεί άμεσα και τάκα τάκα. Το που θα βρεί τα λεφτά για να το κάνει δεν μας εξηγεί, όμως τα σταράτα λόγια υπονοούν πολλά. Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω. Αφού τακτοποιήσαμε τις τράπεζες, ποιος έχει σειρά;
Μα οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας. Δηλαδή; Ο αγροτικός τομέας, ο τουρισμός και η….. ναυτιλία! Οι εφοπλιστές δηλαδή. Έ, καλά. Αυτούς με το που θα τους κοιτάξει ο Λαφαζάνης, θα χεστούν απάνω τους και θα φέρουν τα καράβια τους κι άλλα τόσα και θα τα παραδώσουν στην «κοινωνικοποίηση».
Όσο για το τέρας της γραφειοκρατίας, αυτό κι αν είναι παιχνιδάκι. Μια εφαρμογή ταχύρρυθμων ριζοσπαστικών μέτρων χρειάζεται κι αμέσως το ελληνικό Δημόσιο (με κεφαλαίο Δ παρακαλώ) θ’ ανασυγκροτηθεί και η λειτουργία του θα γίνει αποδοτική.
Βέβαια, ο πληθωρικός Γαργαντούας που συγκροτεί τον ελληνικό δημόσιο τομέα, είναι αποτέλεσμα των πελατειακών σχέσεων και της απόλυτης κυριαρχίας, της δικτατορίας των πολιτικών και των κομμάτων. Αυτοί γέμισαν τον κόσμο με επιτροπές, συμβούλια και «προνομιούχες» θέσεις και υπηρεσίες για να «βολεύουν» τους «ημέτερους» και τις στρατιές των μεσαίων και χαμηλών «στελεχών» τους. Με αργόμισθους, αμόρφωτους και ακατάλληλους γενικά υπαλλήλους.
Η κόπρος του Αυγεία δεν αναδιοργανώνεται, δεν ανασυγκροτείται. Δεν είναι λύση να την πάρεις απ’ αριστερά και να τη στοιβάξεις δεξιά. Η κόπρος ξεκαθαρίζεται. Ακόμη κι αν θέλεις το ξεκαθάρισμα να είναι «βελούδινο» κι όχι αιματηρό όπως το απαιτεί σήμερα η τρόϊκα, τα μέτρα που θα πρέπει να παρθούν πρέπει νάναι επαναστατικά.
Άμεση κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου που έχει δημιουργηθεί για να προφυλάσσει τον γραφειοκρατικό Μινώταυρο και αντικατάσταση του με τους γενικούς νόμους που διέπουν τους υπόλοιπους εργαζομένους.
Άμεση μεταφορά του πλεονάζοντος προσωπικού για τη στελέχωση υπηρεσιών που υπολειτουργούν. Άμεση απόλυση όλων των αργόμισθων.
Κατάργηση του νόμου που παραχωρεί δωρεάν υπαλλήλους στα κόμματα, τους βουλευτές και κάθε άλλον «επίσημο».
Μήπως αυτά εννοεί ο Π.Λαφαζάνης με την «ανασυγκρότηση» και την «αναδιοργάνωση» που προτείνει; Μα αν τα εννοούσε, θα τα έλεγε καθαρά. Είτε στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είτε στην πρόταση της Αριστερής Πλατφόρμας που εκπροσωπεί. Όχι. Αυτό που προτείνει οΛαφαζάνης (και ο ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ από την πιο δεξιά μέχρι την πιο αριστερή συνιστώσα του), είναι ένας καινούργιος νόμος με προτάσεις, εισηγήσεις, ποινές και απαγορεύσεις.
Ένας νόμος που θα προστεθεί στους χιλιάδες άλλους που απαρτίζουν την ελληνική πολυνομία και ανομία. Ένας νόμος που θα καταχωρισθεί όπως οι άλλοι στο χρονοντούλαπο της λήθης και της ραστώνης.
Το καλύτερο όμως, ο σύντροφος Λαφαζάνης μας το φιλάει για το τέλος. Διότι, πως θα πραγματοποιηθεί αυτό το ηράκλειο έργο των «αμφισβητήσεων», «εθνικοποιήσεων – κοινωνικοποιήσεων», και των «ανασυγκροτήσεων» ;
Μα με το «να κατακτήσει (η Αριστερά δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ) την πολιτική, την ιδεολογική και την πολιτιστική ηγεμονία σε ένα μεγάλο πλειοψηφικό και αγωνιστικό κοινωνικό μπλόκ, στο οποίο , με κυρίαρχο τον ρόλο της μισθωτής εργασίας, θα συμπεριλαμβάνονται τα μικρομεσαία επαγγελματικά και βιοτεχνικά στρώματα των πόλεων και η μικρομεσαία αγροτιά».
Μήπως μας θυμίζει κάτι αυτή η εικόνα της «ηγεμονίας της Αριστεράς» δηλαδή του κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα, πάνω στο «μεγάλο πλειοψηφικό και αγωνιστικό μπλόκ» ; Μα φυσικά, είναι παραλλαγή εκείνου του πολύ ωραίου συνθήματος «το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία», που νανούρισε και αποχαύνωσε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού για πολλά χρόνια, λύνοντας τα χέρια στους πολιτικούς για να ολοκληρώσουν την δικτατορία τους και την καταστροφή της χώρας.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μια άλλη δημοσκόπηση δείχνει την αλλαγή στις πεποιθήσεις και τις διαθέσεις των ελλήνων πολιτών. Στο ερώτημα τι θα πρέπει να περιέχει μια καινούργια τροποποίηση του Συντάγματος, το 75% των ερωτηθέντων απαντά με παρρησία «την ενδυνάμωση της συμμετοχής των πολιτών στην εξουσία». Ναι, το 75% του λαού ζητά πλέον να συμμετέχει ενεργητική στη διαμόρφωση των εξελίξεων, στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Με απλά λόγια, το 75% του λαού ζητά τον περιορισμό της εξουσίας των πολιτικών και των κομμάτων και ενδυνάμωση των δικών του εξουσιών.
Τέρμα πια στην κοροϊδία του «για μιαν ημέρα είμαστε ο κυρίαρχος Λαός» ψηφίζοντας ή μάλλον καταψηφίζοντας εκείνους που μας τυράννησαν και μας κατέστρεψαν τα προηγούμενα χρόνια, καταφεύγοντας έντρομοι στην «προστασία» ενός καινούργιου ολετήρα τυράννου. Το 75% του λαού, ζητά επιτέλους Δημοκρατία!
Αντί γι’ αυτό τι προτείνει ο κ. Λαφαζάνης και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ;
Μα φυσικά, τη διατήρηση της παντοδυναμίας των πολιτικών, με αριστερό μανδύα τώρα. Τη διατήρηση των πελατειακών σχέσεων, γιατί αυτό σημαίνει η παντοδυναμία των πολιτικών, η «ηγεμονία» που αποζητά ο κ. Λαφαζάνης.
Και ο λαός θα πρέπει ν’ αρκεστεί στη διαβεβαίωση « ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία». Που θα τον αποκοιμίσει για τέσσερα ακόμη χρόνια, όσο καινούργιοι μαθητευόμενοι μάγοι θα τον «σώζουν» για πολλοστή φορά. Γεράσιμος Δεληβοριάς
Από τον Μάκη Δεληβοριά
Πολιτικαντισμός..
Η γεροντική αρρώστια της Αριστεράς
Και τα δύο στοχεύανε στο να ξορκίσουν τις δημοσκοπήσεις και να δείξουν πως μπορεί η Αριστερά να γίνει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς να βάλει νερό στο κρασί της διολισθαί νοντας προς τους «νοικοκυραίους» και τον «μεσαίο χώρο».
Το πρώτο, που δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ στα μέσα Ιανουαρίου και υπογράφεται από τους Χρήστο Λάσκο και Χριστόφορο Παπαδόπουλο,
Χαρακτηρίζει «δυσώνυμο» και «ανύπαρκτο» τον μεσαίο χώρο και δείχνει σαν μόνο δρόμο την επέκταση της ταξικής επιρροής (του ΣΥΡΙΖΑ προφανώς) στους ανέργους, τους νέους, τους εργάτες και τους ιδιωτικούς υπαλ λήλους, χαρακτηρίζοντας όλους αυτούς σαν τις «δυνάμεις για τις οποίες η Αριστερά γεννήθηκε και υπάρχει».
Παραδόξως, από τις δυνάμεις για τις οποίες η Αριστερά γεννήθηκε και υπάρχει, απουσιάζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ελληνικού εργασιακού δυναμικού, οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό είναι τυχαίο, ή καταχωρούν τους εργαζομένους στο δημόσιο τομέα στα μεσοστρώματα, λόγω της εργασιακής μονιμότητας και λοιπών παροχών.
Και πάντως δεν μας εξηγούν οι δύο αρθρογράφοι αν οι άνεργοι, οι νέοι, οι εργάτες και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, αρκούν για να δώσουν την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το δεύτερο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 19 Ιανουαρίου.
Αρθρογράφος, ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης. Τίτλος, «Η πρόκληση της κυβερνώσας Αριστεράς». Σε αντίθεση με το οργισμένο ύφος των προηγούμενων, το άρθρο του Λαφαζάνη είναι γραμμένο σε ύφος και στυλ «κομμουνιστικής ορθότητας».
Ξεκινά με την αξιοπρεπή παλαιοκομμουνιστική τοποθέτηση, ότι χρειάζεται να επιλυθούν ανολοκλήρωτες «αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις». Βέβαια, τα υπολείμματα της φεουδαρχίας εξαφανίστηκαν από το 1924 με το νόμο του Παπαναστασίου για τη διανομή των τσιφλικιών. Η οικιακή αγροτική και ημιαστική οικονομία είναι παρελθόν, καθώς ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και διανομής έχει ολοκληρωθεί εδώ και πολλές δεκαετίες.
Τα απομεινάρια του Μεσαίωνα στο οικογενειακό δίκαιο, καταργήθηκαν κι αυτά τριάντα χρόνια και βάλε. Όμως ολ’ αυτά δεν έχουν σημασία. Ένας αριστερός, δεν φτάνει να είναι αριστερός, πρέπει και να φαίνεται αριστερός. Με τα λόγια φυσικά. Η μόνη «αστικοδημοκρατική» μεταρρύθμιση που δεν έχει ολοκληρωθεί, τι λέμε, δεν έχει καν αρχίσει, είναι ο χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας.
Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι το τελευταίο θεοκρατικό κράτος της Ευρώπης. Ο χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, η άμεση εθνικοποίηση της τεράστιας έγγειας εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας, η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, το σταμάτημα της μισθοδοσίας των κληρικών, είναι προϋποθέσεις για την ανακούφιση της ελληνικής οικονομίας και των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν, προϋποθέσεις για την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ανάκαμψη της χώρας, καθώς η Εκκλησία έχει πάψει από καιρό να είναι ένα εργαλείο θρησκευτικής και πνευματικής καθοδήγησης. Έχει μεταβληθεί σ’ έναν σημαντικό παράγοντα, μια βασική συνιστώσα θα λέγαμε, του οικονομικού και πολιτικού μπλόκ που ασκεί την εξουσία στη χώρα μας. Τα γεγονότα με τον Εφραίμ και τη Βιστωνίδα απέδειξαν αυτή την ισχύ κι αυτές τις διασυνδέσεις.
Λόγοι όμως πολιτικής ορθότητας ή μάλλον πολιτικής σκοπιμότητας επιβάλουν τη σιωπή και στους πιο αριστερούς, σωστά; Κι αφού ξεμπέρδεψε με τις «αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις» ο αριστερός κ.Λαφαζάνης στρέφεται κατά του τραπεζικού τομέα τον οποίο εθνικοποιεί άμεσα και τάκα τάκα. Το που θα βρεί τα λεφτά για να το κάνει δεν μας εξηγεί, όμως τα σταράτα λόγια υπονοούν πολλά. Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω. Αφού τακτοποιήσαμε τις τράπεζες, ποιος έχει σειρά;
Μα οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας. Δηλαδή; Ο αγροτικός τομέας, ο τουρισμός και η….. ναυτιλία! Οι εφοπλιστές δηλαδή. Έ, καλά. Αυτούς με το που θα τους κοιτάξει ο Λαφαζάνης, θα χεστούν απάνω τους και θα φέρουν τα καράβια τους κι άλλα τόσα και θα τα παραδώσουν στην «κοινωνικοποίηση».
Όσο για το τέρας της γραφειοκρατίας, αυτό κι αν είναι παιχνιδάκι. Μια εφαρμογή ταχύρρυθμων ριζοσπαστικών μέτρων χρειάζεται κι αμέσως το ελληνικό Δημόσιο (με κεφαλαίο Δ παρακαλώ) θ’ ανασυγκροτηθεί και η λειτουργία του θα γίνει αποδοτική.
Βέβαια, ο πληθωρικός Γαργαντούας που συγκροτεί τον ελληνικό δημόσιο τομέα, είναι αποτέλεσμα των πελατειακών σχέσεων και της απόλυτης κυριαρχίας, της δικτατορίας των πολιτικών και των κομμάτων. Αυτοί γέμισαν τον κόσμο με επιτροπές, συμβούλια και «προνομιούχες» θέσεις και υπηρεσίες για να «βολεύουν» τους «ημέτερους» και τις στρατιές των μεσαίων και χαμηλών «στελεχών» τους. Με αργόμισθους, αμόρφωτους και ακατάλληλους γενικά υπαλλήλους.
Η κόπρος του Αυγεία δεν αναδιοργανώνεται, δεν ανασυγκροτείται. Δεν είναι λύση να την πάρεις απ’ αριστερά και να τη στοιβάξεις δεξιά. Η κόπρος ξεκαθαρίζεται. Ακόμη κι αν θέλεις το ξεκαθάρισμα να είναι «βελούδινο» κι όχι αιματηρό όπως το απαιτεί σήμερα η τρόϊκα, τα μέτρα που θα πρέπει να παρθούν πρέπει νάναι επαναστατικά.
Άμεση κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου που έχει δημιουργηθεί για να προφυλάσσει τον γραφειοκρατικό Μινώταυρο και αντικατάσταση του με τους γενικούς νόμους που διέπουν τους υπόλοιπους εργαζομένους.
Άμεση μεταφορά του πλεονάζοντος προσωπικού για τη στελέχωση υπηρεσιών που υπολειτουργούν. Άμεση απόλυση όλων των αργόμισθων.
Κατάργηση του νόμου που παραχωρεί δωρεάν υπαλλήλους στα κόμματα, τους βουλευτές και κάθε άλλον «επίσημο».
Μήπως αυτά εννοεί ο Π.Λαφαζάνης με την «ανασυγκρότηση» και την «αναδιοργάνωση» που προτείνει; Μα αν τα εννοούσε, θα τα έλεγε καθαρά. Είτε στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είτε στην πρόταση της Αριστερής Πλατφόρμας που εκπροσωπεί. Όχι. Αυτό που προτείνει οΛαφαζάνης (και ο ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ από την πιο δεξιά μέχρι την πιο αριστερή συνιστώσα του), είναι ένας καινούργιος νόμος με προτάσεις, εισηγήσεις, ποινές και απαγορεύσεις.
Ένας νόμος που θα προστεθεί στους χιλιάδες άλλους που απαρτίζουν την ελληνική πολυνομία και ανομία. Ένας νόμος που θα καταχωρισθεί όπως οι άλλοι στο χρονοντούλαπο της λήθης και της ραστώνης.
Το καλύτερο όμως, ο σύντροφος Λαφαζάνης μας το φιλάει για το τέλος. Διότι, πως θα πραγματοποιηθεί αυτό το ηράκλειο έργο των «αμφισβητήσεων», «εθνικοποιήσεων – κοινωνικοποιήσεων», και των «ανασυγκροτήσεων» ;
Μα με το «να κατακτήσει (η Αριστερά δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ) την πολιτική, την ιδεολογική και την πολιτιστική ηγεμονία σε ένα μεγάλο πλειοψηφικό και αγωνιστικό κοινωνικό μπλόκ, στο οποίο , με κυρίαρχο τον ρόλο της μισθωτής εργασίας, θα συμπεριλαμβάνονται τα μικρομεσαία επαγγελματικά και βιοτεχνικά στρώματα των πόλεων και η μικρομεσαία αγροτιά».
Μήπως μας θυμίζει κάτι αυτή η εικόνα της «ηγεμονίας της Αριστεράς» δηλαδή του κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα, πάνω στο «μεγάλο πλειοψηφικό και αγωνιστικό μπλόκ» ; Μα φυσικά, είναι παραλλαγή εκείνου του πολύ ωραίου συνθήματος «το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία», που νανούρισε και αποχαύνωσε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού για πολλά χρόνια, λύνοντας τα χέρια στους πολιτικούς για να ολοκληρώσουν την δικτατορία τους και την καταστροφή της χώρας.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μια άλλη δημοσκόπηση δείχνει την αλλαγή στις πεποιθήσεις και τις διαθέσεις των ελλήνων πολιτών. Στο ερώτημα τι θα πρέπει να περιέχει μια καινούργια τροποποίηση του Συντάγματος, το 75% των ερωτηθέντων απαντά με παρρησία «την ενδυνάμωση της συμμετοχής των πολιτών στην εξουσία». Ναι, το 75% του λαού ζητά πλέον να συμμετέχει ενεργητική στη διαμόρφωση των εξελίξεων, στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Με απλά λόγια, το 75% του λαού ζητά τον περιορισμό της εξουσίας των πολιτικών και των κομμάτων και ενδυνάμωση των δικών του εξουσιών.
Τέρμα πια στην κοροϊδία του «για μιαν ημέρα είμαστε ο κυρίαρχος Λαός» ψηφίζοντας ή μάλλον καταψηφίζοντας εκείνους που μας τυράννησαν και μας κατέστρεψαν τα προηγούμενα χρόνια, καταφεύγοντας έντρομοι στην «προστασία» ενός καινούργιου ολετήρα τυράννου. Το 75% του λαού, ζητά επιτέλους Δημοκρατία!
Αντί γι’ αυτό τι προτείνει ο κ. Λαφαζάνης και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ;
Μα φυσικά, τη διατήρηση της παντοδυναμίας των πολιτικών, με αριστερό μανδύα τώρα. Τη διατήρηση των πελατειακών σχέσεων, γιατί αυτό σημαίνει η παντοδυναμία των πολιτικών, η «ηγεμονία» που αποζητά ο κ. Λαφαζάνης.
Και ο λαός θα πρέπει ν’ αρκεστεί στη διαβεβαίωση « ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο Λαός στην εξουσία». Που θα τον αποκοιμίσει για τέσσερα ακόμη χρόνια, όσο καινούργιοι μαθητευόμενοι μάγοι θα τον «σώζουν» για πολλοστή φορά. Γεράσιμος Δεληβοριάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου