Απεργίες της κατσαρόλας

Σου γράφω πως τρέχει η ιστορία, για να μην έχεις αυταπάτες ότι τάχα αν κάνεις μια απεργιούλα «κατσαρόλας», ότι αν κατέβεις καναδυό φορές στο Σύνταγμα και σε...  ψεκάσουν οι μπάτσοι, θ’ αλλάξεις ως δια μαγείας την κατάσταση! Είναι ευρωπαϊκό, -τι λέω;-  είναι παγκόσμιο το καρκίνωμα, αλλά εδώ συμβαίνει δυστυχώς μια από τις θανατηφόρες μεταστάσεις του. Ξέρω, δεν σου αρέσει! Ούτε και μένα, κατά βάθος! Αλλά, όπως έστρωσες, κοιμήσου! Αλλά δεν γουστάρω να στρουθοκαμηλίζω! Αρέσει δεν αρέσει, η Γκραικυλία τρώει κιόλας πρώτες χημειοθεραπείες και όποιος επιβιώσει στην λαίλαπα της αγιάτρευτης καπιταλιστικής κρίσης. Για αυτό και κάθε δημοκράτης πολίτης, ανεξαρτήτως κομματικών πεποιθήσεων ή και εύλογων ενστάσεων σε όσα  φοβερά σήμερα βιώνουμε, οφείλει να συντάσσεται με τους λαϊκούς αγώνες, που αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουν. Είναι νομοτέλεια, όσο εξαθλιώνεται και πεινάει ο κόσμος.  Κι αν παίρνουν λάθος δρόμο, κι αν είναι ακόμα προκλητικά νωθροί, μόνο η μαζική συμμετοχή θα τους δίνει καθημερινά καθαρό ταξικό προσανατολισμό.