«Εγώ δεν ανταλλάσσω στρατηγό με υπολοχαγό!» 

Ε, όχι.. Ως εδώ και μη παρέκει.. Δεν δικαιούνται ούτε καν νύξης οι ξεφτίλες της εργολαβικής συκοφαντίας και της ιστορικής διαστρέβλωσης γνωστών τοις πάσι γεγονότων, σε πράξεις ηρωισμού λαών και ηγετών κατά των Ναζί, που των πολιτικών τους προγόνων αποφώλια γέννα ήταν.. Ο Σοβιετικός λαός για παράδειγμα είχε σε πληθυσμό νεκρών τρεις τέσσερις Ελλάδες πριν ο ηγέτης του ο Στάλιν κατατροπώσει ισοπεδωτικά το αιμοδιψές φασιστικό τέρας. Με τον δικό μου πατέρα και χιλιάδες ανυπότακτων Ελλήνων να κρέμονται σαν τα αγριολούλουδα της λευτεριάς από τα βράχια των βουνών μας. Δεν δικαιούνται οι σύγχρονοι κατιόντες των υμνητών του Χίτλερ όπως για παράδειγμα το «Der Spiegel» της Γερμανικής ολιγαρχίας ή τα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ της εργολαβικής Ενημέρωσης να λεκιάζουν με το μαύρο λάδι της συστημικής τους μηχανής, τους τάφους των αμόλυντων ψυχών, όλων εκείνων που αγιοποιήθηκαν γιατί τα σώματά τους μάτωσαν στις μάχες απελευθέρωσης των λαών. Απελευθέρωση που ίσως να μην είχε έρθει ποτέ αν δεν είχε διέλθει της υψικαμίνου του Στάλιγκραντ ο νικηφόρος αγώνας των μαχητών της παγκόσμιας αντίστασης.. Ε, λοιπόν αυτός που έψησε τον Γερμανό φασίστα στα σοκάκια της πόλης - μνημείο των ευγενών πανανθρώπινων αξιών, ο Στάλιν, ήταν αυτός που όταν του ζητήθηκε να ανταλλάξει τον αιχμάλωτο Γερμανό στρατηγό με τον επίσης αιχμάλωτο στα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης υπολοχαγό του Σοβιετικού στρατού γιο του, υπέταξε δίχως τον παραμικρό δισταγμό το εγώ στο εμείς. Τα προσωπικά του συναισθήματα, στο όραμα της νίκης. Κατέθεσε στην ιστορική τράπεζα αξιών, μια φράση κορωνίδα των συντροφικών του αρχών. «Εγώ δεν ανταλλάσσω στρατηγό με υπολοχαγό» είχε πει παγώνοντας τα πρόσωπα των εχθρών του στον τελευταίο τους μορφασμό. Φράση που οι Γερμανοτσολιάδες της ιστορίας δεν θα την ξεστομίσουν ούτε για την ίδια τους την μάνα..πολλώ δε μάλλον για τον συμπατριώτη τους

Στην μνήμη του πατέρα μου
 Ευγένιος Ανδρικόπουλος