22 θανάσιμες ερωτήσεις δίχως απαντήσεις:
Τα πολιτικά ερωτήματα που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ αφορούν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, και δη:
- Την αύξηση του δημόσιου χρέος από το 1994 ως το 2007 παρά τους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.
- Την πολιτική περιορισμού των φορολογικών εσόδων που ακολούθησαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. (στοχευμένες φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις των επιχειρηματικών κεφαλαίων και των υψηλών εισοδημάτων, φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία).
- Το εξοπλιστικό πρόγραμμα (1996) κόστους 60 δισ. ευρώ.
- Την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
- Την υπερτιμολόγηση προμηθειών και δημοσίων έργων.
- Το κρατικοδίαιτο πολιτικό σύστημα.
- Τη σχέση του Ελληνικού Δημοσίου με την Goldman Sacks και την επιρροή των αμαρτωλών swaps που συνήπτε από το 2001 έως το 2007.
- Πράξεις και παραλείψεις που επιδείνωσαν την οικονομική θέση της χώρας, υπονόμευσαν την πιστοληπτική της ικανότητα και απέκλεισαν άλλες διεξόδους μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009.
- Τις καταγγελίες Ρουμελιώτη ότι το ΔΝΤ γνώριζε από την αρχή ότι το πρόγραμμα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει και αν ήταν εν γνώσει του τότε πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.
- Την καταγγελία Ρουμελιώτη ότι ο Γ. Παπανδρέου αρνήθηκε να ακολουθήσει την υπόδειξη του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
- Τις ενδεχόμενες πολιτικές παρεμβάσεις στην τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του έτους 2009 από την ΕΛΣΤΑΤ, σύμφωνα με καταγγελίες πρώην μελών της.
- Την ακατανόητη αναθεώρηση του ελλείμματος με ευθύνη του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου στο 13,5%, που αποτέλεσε σημείο καμπής για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας και έδωσε το έναυσμα σε κεδοσκοπικές επιθέσεις.
- Το σορτάρισμα των ελληνικών ομολόγων από τον Οκτώβριο του 2009 και μέχρι τον Απρίλιο του 2010, όταν η ΤτΕ επιμήκυνε τον χρόνο εκκαθάρισής τους κατά επτά ημέρες (από Τ+3 σε Τ+10) δίνοντας χρόνο για χειραγώγηση της τιμής των ομολόγων και υποτιμητική κερδοσκοπία από τη μεριά του πωλητή.
- Αν χειραγωγήθηκε η αγορά των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS).
- Αν Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου γνώριζαν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, τι συζήτησαν με τον Στρος Καν πριν και μετά τις εκλογές του 2009.
- Γιατί έγιναν δηλώσεις που εξέθεσαν την ελληνική οικονομία (του Γ. Παπανδρέου στις 4 Μαρτίου 2010 για προσφυγή στο ΔΝΤ, του Γ. Παπακωνσταντίνου για τον Τιτανικό, αξιωματούχων της Ε.Ε. κ.ά.).
- Τις καθ’ υπέρβαση του κρατικού προϋπολογισμού απόρρητες δαπάνες του ΥΠΕΞ.
- Τις συνθήκες που οδήγησαν στο δεύτερο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων (PSI Mk2).
- Τις δηλώσεις Παπαδήμου και Βενιζέλου ότι θα περιοριστεί το δημόσιο χρέος με το δεύτερο Μνημόνιο.
- Γιατί περιλήφθηκε η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων ΝΠΔΔ στο "κούρεμα".
- Γιατί η ΤτΕ δεν ενημέρωσε τα ταμεία ότι θα "κουρευτούν" τα ομόλογα που είχε αγοράσει στο όνομά τους με τις καταθέσεις τους (18,67 δισ. ευρώ).
- Αν υπήρξε εσωτερική πληροφόρησε σε ταμεία για το "κούρεμα".
- Την αύξηση του δημόσιου χρέος από το 1994 ως το 2007 παρά τους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.
- Την πολιτική περιορισμού των φορολογικών εσόδων που ακολούθησαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. (στοχευμένες φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις των επιχειρηματικών κεφαλαίων και των υψηλών εισοδημάτων, φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, ανασφάλιστη εργασία).
- Το εξοπλιστικό πρόγραμμα (1996) κόστους 60 δισ. ευρώ.
- Την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
- Την υπερτιμολόγηση προμηθειών και δημοσίων έργων.
- Το κρατικοδίαιτο πολιτικό σύστημα.
- Τη σχέση του Ελληνικού Δημοσίου με την Goldman Sacks και την επιρροή των αμαρτωλών swaps που συνήπτε από το 2001 έως το 2007.
- Πράξεις και παραλείψεις που επιδείνωσαν την οικονομική θέση της χώρας, υπονόμευσαν την πιστοληπτική της ικανότητα και απέκλεισαν άλλες διεξόδους μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009.
- Τις καταγγελίες Ρουμελιώτη ότι το ΔΝΤ γνώριζε από την αρχή ότι το πρόγραμμα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει και αν ήταν εν γνώσει του τότε πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.
- Την καταγγελία Ρουμελιώτη ότι ο Γ. Παπανδρέου αρνήθηκε να ακολουθήσει την υπόδειξη του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
- Τις ενδεχόμενες πολιτικές παρεμβάσεις στην τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του έτους 2009 από την ΕΛΣΤΑΤ, σύμφωνα με καταγγελίες πρώην μελών της.
- Την ακατανόητη αναθεώρηση του ελλείμματος με ευθύνη του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου στο 13,5%, που αποτέλεσε σημείο καμπής για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας και έδωσε το έναυσμα σε κεδοσκοπικές επιθέσεις.
- Το σορτάρισμα των ελληνικών ομολόγων από τον Οκτώβριο του 2009 και μέχρι τον Απρίλιο του 2010, όταν η ΤτΕ επιμήκυνε τον χρόνο εκκαθάρισής τους κατά επτά ημέρες (από Τ+3 σε Τ+10) δίνοντας χρόνο για χειραγώγηση της τιμής των ομολόγων και υποτιμητική κερδοσκοπία από τη μεριά του πωλητή.
- Αν χειραγωγήθηκε η αγορά των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS).
- Αν Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου γνώριζαν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, τι συζήτησαν με τον Στρος Καν πριν και μετά τις εκλογές του 2009.
- Γιατί έγιναν δηλώσεις που εξέθεσαν την ελληνική οικονομία (του Γ. Παπανδρέου στις 4 Μαρτίου 2010 για προσφυγή στο ΔΝΤ, του Γ. Παπακωνσταντίνου για τον Τιτανικό, αξιωματούχων της Ε.Ε. κ.ά.).
- Τις καθ’ υπέρβαση του κρατικού προϋπολογισμού απόρρητες δαπάνες του ΥΠΕΞ.
- Τις συνθήκες που οδήγησαν στο δεύτερο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων (PSI Mk2).
- Τις δηλώσεις Παπαδήμου και Βενιζέλου ότι θα περιοριστεί το δημόσιο χρέος με το δεύτερο Μνημόνιο.
- Γιατί περιλήφθηκε η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων και άλλων ΝΠΔΔ στο "κούρεμα".
- Γιατί η ΤτΕ δεν ενημέρωσε τα ταμεία ότι θα "κουρευτούν" τα ομόλογα που είχε αγοράσει στο όνομά τους με τις καταθέσεις τους (18,67 δισ. ευρώ).
- Αν υπήρξε εσωτερική πληροφόρησε σε ταμεία για το "κούρεμα".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου