Προγνωστικά για τον λαό; Ίδια γεύση...
Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιούνται σήμερα στην Ολλανδία όπου η καπιταλιστική κρίση έχει αγγίξει ήδη τη χώρα, που παρουσιάζει μείωση του ΑΕΠ κατά 0,9% με τάση ακόμα μεγαλύτερης μείωσης το 2013, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ίδιας της ΕΕ.
Παράλληλα, η ανεργία αυξάνεται ιδιαίτερα στις νέες ηλικίες, με τις επισφαλείς θέσεις εργασίας χωρίς δικαιώματα και με μερική απασχόληση να κυριαρχούν. Με το ξεκίνημα της καπιταλιστικής κρίσης, ήδη από το 2007, έχουν παρθεί αντιλαϊκά μέτρα που κάνουν χειρότερους τους όρους διαβίωσης του λαού ενώ το λεγόμενο ολλανδικό «κοινωνικό κράτος» βρίσκεται σε κατάρρευση.
Χαρακτηριστικά, το σύστημα Υγείας έχει ιδιωτικοποιηθεί, ο κάθε εργαζόμενος κατά μέσο όρο πρέπει να πληρώνει από την τσέπη του 1.200 ευρώ το χρόνο σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αλλά και σε άλλα έξοδα για υγειονομική περίθαλψη, ιατρικές εξετάσεις, φάρμακα και επισκέψεις σε γιατρούς. Ενώ παράλληλα έχουν καταργηθεί παροχές που αφορούσαν στη λαϊκή στέγη, διαλύονται οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Οι δυσκολίες της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, η επιβολή των αντιλαϊκών μέτρων και οι ενδοαστικές αντιθέσεις στη χώρα οδήγησαν στην προκήρυξη των πρόωρων εκλογών. Η αποδοχή και η υπερψήφιση των μέτρων λιτότητας από το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της εκλογικής του επιρροής.
Στην προσπάθεια εγκλωβισμού της λαϊκής αγανάκτησης στα πλαίσια της αστικής διαχείρισης, το οπορτουνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα φαίνεται να γίνεται ο κύριος φορέας της σοσιαλδημοκρατικής αστικής διαχείρισης έναντι του Εργατικού Κόμματος, ενώ το Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία είναι ο κύριος φορέας της φιλελεύθερης μορφής διαχείρισης.
Πρόκειται για μορφές αστικής διαχείρισης με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ με ένα κοινό παρονομαστή, το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Δεν είναι τυχαίο πως όλα τα ολλανδικά κόμματα στις προεκλογικές διακηρύξεις τους έχουν ως κοινό στοιχείο την εξειδίκευση με τη μία ή άλλη μορφή των αντιλαϊκών μέτρων λιτότητας ύψους 10 δισ. που καλείται να πάρει η επόμενη κυβέρνηση και την προσήλωση στον «ευρωμονόδρομο».
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η «Αυγή», με αφορμή τη δημοσκοπική άνοδο του οπορτουνιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΣΚ), ξεκίνησαν και πάλι τη συζήτηση για την «Ευρώπη που αλλάζει», την άνοδο της «αριστεράς». Ανάλογα σχόλια σημείωναν πως το «αδερφό» κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το ΣΚ, με το οποίο έχουν κοινά εκλογικά προγράμματα, κάνει την «αριστερή ανατροπή στην Ολλανδία».
Το ΣΚ, που πριμοδοτείται ιδιαίτερα από τον αστικό Τύπο στην Ολλανδία, είναι πρώην μαοϊκό κόμμα που το 1991 άλλαξε το πρόγραμμά του. Με τις θέσεις του βγάζει «λάδι» τον καπιταλισμό και την ολλανδική αστική τάξη. Αιτία της καπιταλιστικής κρίσης θεωρούν την κακή διαχείριση. Κύριο στοιχείο της πολιτικής του ΣΚ είναι η αποδοχή της πολιτικής λιτότητας και του αντιλαϊκού «ευρωμονόδρομου».
Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος του ΣΚ, Ε. Ρόμερ, σε δήλωσή του στους «Financial Times» είπε πως δεν απορρίπτει εντελώς τους ευρωενωσιακούς δημοσιονομικούς κανόνες, απλώς ζητά την επιμήκυνση της εφαρμογής τους από το 2013 στο 2015. Αποδέχονται επιπρόσθετα τα μέτρα αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67. Ανοίγουν το δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις στην Παιδεία και την Υγεία με την «άμεση επίβλεψη του κράτους». Στηρίζουν τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και ταυτόχρονα υπόσχονται ενισχύσεις στο βιομηχανικό και κατασκευαστικό κεφάλαιο και προστασία των ολλανδικών τραπεζών.
Χαρακτηριστικό της αντίληψης της «αριστερής» διακυβέρνησης που οραματίζεται το ΣΚ είναι η συνεργασία σε κυβέρνηση με το Εργατικό Κόμμα και τους Πράσινους, σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του ευρωβουλευτή και στελέχους του ΣΚ Dennis DeJong. Δηλαδή, το ΣΚ επιδιώκει κυβερνητική σύμπραξη με το κόμμα που υπερψήφισε όλα τα μέτρα λιτότητας κι έχει θέσεις, μεταξύ άλλων, για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση, σύνταξη στα 67, κατηγοριοποίηση των υπηρεσιών Υγείας ανάλογα με το εισόδημα και τη μετατροπή των φοιτητικών υποτροφιών σε φοιτητικά δάνεια.
Για τον ολλανδικό λαό ελπίδα δεν είναι οι διαφορετικές μορφές αστικής διαχείρισης, συμπεριλαμβανομένης και της λεγόμενης «κυβερνώσας αριστεράς», που γεννούν μόνο αδιέξοδα και οξύνουν τα προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Παρά τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης άλλη διέξοδος δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες εκτός από το δρόμο ανάπτυξης σε σύγκρουση με τα μονοπώλια, για να πάρει την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του ο λαός.
Παναγιώτης ΡΕΝΤΖΕΛΑΣ
ΚΟΒ Βελγίου - Ολλανδίας του ΚΚΕ
Παράλληλα, η ανεργία αυξάνεται ιδιαίτερα στις νέες ηλικίες, με τις επισφαλείς θέσεις εργασίας χωρίς δικαιώματα και με μερική απασχόληση να κυριαρχούν. Με το ξεκίνημα της καπιταλιστικής κρίσης, ήδη από το 2007, έχουν παρθεί αντιλαϊκά μέτρα που κάνουν χειρότερους τους όρους διαβίωσης του λαού ενώ το λεγόμενο ολλανδικό «κοινωνικό κράτος» βρίσκεται σε κατάρρευση.
Χαρακτηριστικά, το σύστημα Υγείας έχει ιδιωτικοποιηθεί, ο κάθε εργαζόμενος κατά μέσο όρο πρέπει να πληρώνει από την τσέπη του 1.200 ευρώ το χρόνο σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αλλά και σε άλλα έξοδα για υγειονομική περίθαλψη, ιατρικές εξετάσεις, φάρμακα και επισκέψεις σε γιατρούς. Ενώ παράλληλα έχουν καταργηθεί παροχές που αφορούσαν στη λαϊκή στέγη, διαλύονται οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Οι δυσκολίες της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, η επιβολή των αντιλαϊκών μέτρων και οι ενδοαστικές αντιθέσεις στη χώρα οδήγησαν στην προκήρυξη των πρόωρων εκλογών. Η αποδοχή και η υπερψήφιση των μέτρων λιτότητας από το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της εκλογικής του επιρροής.
Στην προσπάθεια εγκλωβισμού της λαϊκής αγανάκτησης στα πλαίσια της αστικής διαχείρισης, το οπορτουνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα φαίνεται να γίνεται ο κύριος φορέας της σοσιαλδημοκρατικής αστικής διαχείρισης έναντι του Εργατικού Κόμματος, ενώ το Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία είναι ο κύριος φορέας της φιλελεύθερης μορφής διαχείρισης.
Πρόκειται για μορφές αστικής διαχείρισης με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ με ένα κοινό παρονομαστή, το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Δεν είναι τυχαίο πως όλα τα ολλανδικά κόμματα στις προεκλογικές διακηρύξεις τους έχουν ως κοινό στοιχείο την εξειδίκευση με τη μία ή άλλη μορφή των αντιλαϊκών μέτρων λιτότητας ύψους 10 δισ. που καλείται να πάρει η επόμενη κυβέρνηση και την προσήλωση στον «ευρωμονόδρομο».
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η «Αυγή», με αφορμή τη δημοσκοπική άνοδο του οπορτουνιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΣΚ), ξεκίνησαν και πάλι τη συζήτηση για την «Ευρώπη που αλλάζει», την άνοδο της «αριστεράς». Ανάλογα σχόλια σημείωναν πως το «αδερφό» κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το ΣΚ, με το οποίο έχουν κοινά εκλογικά προγράμματα, κάνει την «αριστερή ανατροπή στην Ολλανδία».
Το ΣΚ, που πριμοδοτείται ιδιαίτερα από τον αστικό Τύπο στην Ολλανδία, είναι πρώην μαοϊκό κόμμα που το 1991 άλλαξε το πρόγραμμά του. Με τις θέσεις του βγάζει «λάδι» τον καπιταλισμό και την ολλανδική αστική τάξη. Αιτία της καπιταλιστικής κρίσης θεωρούν την κακή διαχείριση. Κύριο στοιχείο της πολιτικής του ΣΚ είναι η αποδοχή της πολιτικής λιτότητας και του αντιλαϊκού «ευρωμονόδρομου».
Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος του ΣΚ, Ε. Ρόμερ, σε δήλωσή του στους «Financial Times» είπε πως δεν απορρίπτει εντελώς τους ευρωενωσιακούς δημοσιονομικούς κανόνες, απλώς ζητά την επιμήκυνση της εφαρμογής τους από το 2013 στο 2015. Αποδέχονται επιπρόσθετα τα μέτρα αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67. Ανοίγουν το δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις στην Παιδεία και την Υγεία με την «άμεση επίβλεψη του κράτους». Στηρίζουν τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και ταυτόχρονα υπόσχονται ενισχύσεις στο βιομηχανικό και κατασκευαστικό κεφάλαιο και προστασία των ολλανδικών τραπεζών.
Χαρακτηριστικό της αντίληψης της «αριστερής» διακυβέρνησης που οραματίζεται το ΣΚ είναι η συνεργασία σε κυβέρνηση με το Εργατικό Κόμμα και τους Πράσινους, σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του ευρωβουλευτή και στελέχους του ΣΚ Dennis DeJong. Δηλαδή, το ΣΚ επιδιώκει κυβερνητική σύμπραξη με το κόμμα που υπερψήφισε όλα τα μέτρα λιτότητας κι έχει θέσεις, μεταξύ άλλων, για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση, σύνταξη στα 67, κατηγοριοποίηση των υπηρεσιών Υγείας ανάλογα με το εισόδημα και τη μετατροπή των φοιτητικών υποτροφιών σε φοιτητικά δάνεια.
Για τον ολλανδικό λαό ελπίδα δεν είναι οι διαφορετικές μορφές αστικής διαχείρισης, συμπεριλαμβανομένης και της λεγόμενης «κυβερνώσας αριστεράς», που γεννούν μόνο αδιέξοδα και οξύνουν τα προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Παρά τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης άλλη διέξοδος δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες εκτός από το δρόμο ανάπτυξης σε σύγκρουση με τα μονοπώλια, για να πάρει την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του ο λαός.
Παναγιώτης ΡΕΝΤΖΕΛΑΣ
ΚΟΒ Βελγίου - Ολλανδίας του ΚΚΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου