Ασύστολα ψεύδη της ΠΑΣΕΓΕΣ
Μετέωρες οι επισιτιστικές ανάγκες του πληθυσμού..
Διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις (λέγε με Μητσοτάκη Σημίτη Καραμανλή Γιώργο Παπανδρέου)
δεν μερίμνησαν για τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας ούτε καν στα βασικά αγροτικά προϊόντα.
Η επισιτιστική κρίση του 2008 – όταν οι τιμές των σιτηρών, των δημητριακών και του ρυζιού εκτοξεύθηκαν – ανέδειξε το πόσο επικίνδυνο είναι μία χώρα να μη διατηρεί το αναγκαίο ποσοστό αγροτικής παραγωγής για να καλύπτει τις επισιτιστικές ανάγκες του πληθυσμού της.
Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την κερδοσκοπική δράση των πολυεθνικών κολοσσών που ελέγχουν τις αγορές τροφίμων και σπόρων, έχοντας τη δυνατότητα να προαγοράζουν στα χρηματιστήρια τις ετήσιες παραγωγές ακόμα και ολόκληρων κρατών ή να δημιουργούν τεχνηέντως ελλείψεις σε ορισμένα αγροτικά είδη.
Στις αρχές του χρόνου η ΠΑΣΕΓΕΣ εμφάνισε μία ομολογουμένως καθησυχαστική έκθεση για τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας. Στα συμπεράσματα της έκθεσης επισημαινόταν πως η Ελλάδα έχει διατροφική αυτάρκεια σε ποσοστό 94%.
Εάν κάποιος ωστόσο ανέλυε τα δεδομένα αυτής της έκθεσης της ΠΑΣΕΓΕΣ, εύκολα θα μπορούσε να αντιληφθεί πως το ποσοστό αυτάρκειας που αναφερόταν είναι επίπλαστο.
Μπορεί η αυτάρκεια της χώρας μας στις βρώσιμες ελιές να ξεπερνά το 600%, στα σταφύλια το 300% και στα ακτινίδια (!) το 250%, όμως σε μια σειρά άλλων βασικών προϊόντων που κατέχουν δεσπόζουσα θέση στις διατροφικές μας συνήθειες, όπως το χοιρινό κρέας, το βοδινό, το αγελαδινό γάλα, τα όσπρια, η ζάχαρη κ.ά., η αυτάρκεια που έχουμε κυμαίνεται σε πολλές περιπτώσεις χαμηλότερα και από το 50%.
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ΠΑΣΕΓΕΣ, στη ζωική παραγωγή έχουμε ποσοστό αυτάρκειας της τάξης του 73% περίπου, το οποίο όμως διαφοροποιείται στις επιμέρους κατηγορίες προϊόντων, όπως το κρέας, όπου η αυτάρκεια φθάνει μόλις και μετά βίας το 56%, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο βοδινό κρέας (30%) και το υψηλότερο στο αιγοπρόβειο κρέας (94%).
Με άλλα λόγια, εάν θα έπρεπε να καταναλώνουμε μόνο ό,τι παράγουμε, θα έπρεπε να ξεχάσουμε μια και καλή τη μοσχαρίσια μπριζόλα.
Όμως ούτε αυτό γίνεται διότι τα ποσοστά αυτάρκειας της χώρας και στα όσπρια είναι για τα κλάματα: 52,5% στα ρεβίθια, 41,3% στη φακή και μόλις 34,7% στα φασόλια!
Το κίνημα της πατάτας που κατέκλυσε την Ελλάδα, επανέφερε με τον πιο επιτακτικό τρόπο το ζήτημα του προσανατολισμού της αγροτικής μας παραγωγής σε μια βιώσιμη τροχιά, προς όφελος των καταναλωτών και των παραγωγών.
Η συγκυρία είναι πιο κρίσιμη από ποτέ. Η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει στρέφει όλο και περισσότερους συμπολίτες μας στην αναζήτηση εισοδήματος στην επαρχία και ειδικότερα στον πρωτογενή τομέα.
Την ίδια ώρα, μπαίνει στην τελική ευθεία η διαμόρφωση της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε. που θα καθορίσει τις κοινοτικές στοχεύσεις και φυσικά τις χρηματοδοτήσεις μέχρι το 2020..
Πρόκειται για την νέα ΚΑΠ δια μέσου της οποίας θα ελεγχθεί μέχρι κεραίας η διατροφική μας αυτάρκεια και κατά συνέπεια η εθνική μας κυριαρχία. Ευκαιρία λοιπόν να επανακτήσουμε και τις δύο πετώντας εκτός των συνόρων μας τους Ευρωπαίους Γκαουλάϊτερ. Διαφορετικά τα περί της περιούσιας χώρας λογίδρια των καθεστωτικών ανδρεικέλων δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μελάνη επί της επιλογής της εσαεί υποτέλειάς μας στους κατά τον Στρατηγό Μακρυγιάννη Ευρωπαίους «κακορίζικους»..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου