Ο ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ ΑΞΟΝΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΝΟΤΟΥ..

Ελλάς - Γαλλία... ανοησία

Ωρύομαι από την πρώτη ημέρα πως ο Ολαντ για όποιον γνωρίζει τους Γάλλους είπε κάτι "σαν το λεφτά υπάρχουν" υπαινισσόμενος πως αυτά είναι στις τσέπες του ευρωπαϊκού νότου που ως πουτάνες εκμεταλλεύεται τις χώρες του ο άξονας.. Δηλαδή ο Γάλλος και ο Γερμανός νταβατζής.. Ε, να λοιπον που επιτέλους βρίσκω συμμάχους στην έντυπη δημοσιογραφία και σγκεκεριμένα στο Ποντίκι και σε άρθρο του Σταύρου Χριστακόπουλου που το αναρτώ ως έχει..

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ένας απίστευτος ξαφνικός έρωτας για τον Ολάντ έχει προκύψει τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας. Ανάλογος, ίσως, του… «πανικού» που έχει καταλάβει τις αγορές εν όψει της σχεδόν βέβαιης εκλογής του Φρανσουά στη θέση του Σαρκοζί. Ξαφνικά ο... «άχρωμος και άοσμος» Ολάντ τείνει να αναγορευθεί σε οιονεί σωτήρα της Ελλάδας από την «άσπλαχνη» Γερμανία. Προπαγάνδα πανικόβλητων, απίστευτη προχειρότητα ή απλώς... ανοησία;

Υποτίθεται, λοιπόν, ότι ο Ολάντ αμφισβητεί το γερμανικής εμπνεύσεως Δημοσιονομικό Σύμφωνο, κοινώς το σύμφωνο μόνιμης λιτότητας. Είναι όμως έτσι; Η απάντηση είναι, δυστυχώς, κατηγορηματική: Όχι. Ο Ολάντ, στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας, και μόνο γι’ αυτό, ποτέ δεν ζήτησε κάτι περισσότερο από μια «επένδυση» του συγκεκριμένου συμφώνου με προβλέψεις ανάπτυξης.

Μια αναφορά που ελάχιστα διαφέρει από τις περί ανάπτυξης γενικολογίες Βενιζέλου και Σαμαρά στην Ελλάδα, Μπαρόζο στις Βρυξέλλες και όλων σχεδόν των κορυφαίων παραγόντων της ευρωζώνης.

«Μια κουβέντα είπαμε»...

Αδιάψευστος μάρτυρας για τις πραγματικές διαστάσεις των θέσεων του Ολάντ υπήρξε, προχθές Τετάρτη, ένα πολύ ενδιαφέρον πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ των Financial Times, της εφημερίδας που επαξίως έχει κερδίσει τον ρόλο της «φωνής των αγορών» και ενός εκ των ιδεολογικών και επικοινωνιακών θεμελίων του παγκόσμιου οικονομικού στάτους. Τίτλος: «Ο Ολάντ επιδιώκει να διευρύνει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο».

Πρόκειται για μια ανταπόκριση από το Παρίσι, η οποία ξεκαθαρίζει ότι ο Ολάντ διεκδικεί τροποποίηση και όχι... ανατροπή του Δημοσιονομικού Συμφώνου – για την ακρίβεια τη συμπλήρωσή του με αναπτυξιακές παραμέτρους. Το ρεπορτάζ μάλιστα βασίστηκε σε δηλώσεις του Μισέλ Σαπέν, επικεφαλής του πολιτικού επιτελείου του Ολάντ, ο οποίος δήλωσε συγκρατημένα:

«Εκείνα που μας ανησυχούν δεν είναι αυτά που προβλέπει το Σύμφωνο, αλλά αυτά που δεν προβλέπει. Διότι ένα Σύμφωνο που βασίζεται μόνο στη δημοσιονομική πειθαρχία είναι ένα Σύμφωνο που θα οδηγήσει την Ευρώπη στον τοίχο. Εμείς πιστεύουμε ότι η ανάπτυξη της οικονομίας είναι ο μόνος τρόπος για να περιοριστεί η ανεργία και ταυτόχρονα για να αρχίσουν να μειώνονται τα ελλείμματα και το χρέος υπό συνθήκες κοινωνικά και πολιτικά αποδεκτές».

Μεγάλη φασαρία όμως έχουν προκαλέσει οι θέσεις του Ολάντ για αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς όφελος «της ανάπτυξης και της απασχόλησης», θέση η οποία ερμηνεύθηκε, πολύ βιαστικά, ακόμη και ως αίτημα... αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών!

Όμως, μια και ο πρώτος γύρος των γαλλικών εκλογών πέρασε, μάλλον ήρθε η ώρα να μπει μια... τάξη – μην τυχόν και πιστέψει κανείς στα σοβαρά ότι ο συγκεκριμένος αυτός Ολάντ σκοπεύει να ανατρέψει τα θέσμια της ευρωζώνης και να βάλει την πολιτική και τις κυβερνήσεις υπεράνω της τραπεζικής κυριαρχίας! Ως εκ τούτου ο Σαπέν έσπευσε να «διευκρινίσει» ότι δεν αμφισβητείται ούτε η ανεξαρτησία της ΕΚΤ ούτε το καταστατικό της ούτε οι ευρωπαϊκές συνθήκες.

Ερμήνευσε μάλιστα ως εξής τον Ολάντ – απευθυνόμενος τόσο στην ίδια την ΕΚΤ και τις αγορές, όσο και στο... «πανικόβλητο» Βερολίνο:

«Εκείνο που εννοούσε ο Φρανσουά Ολάντ είναι ότι η ΕΚΤ πρέπει να λάβει υπόψη το ζήτημα της ανάπτυξης στην Ευρώπη – έχει κάνει ήδη πολλά για την ανάπτυξη και πρέπει να κάνει περισσότερα»!

Αφού λοιπόν η ΕΚΤ έχει κάνει τόσα πολλά για την ανάπτυξη, ώστε να έχουν βυθιστεί και η ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση στην... ύφεση και την κρίση ελλειμμάτων και χρέους, με θύματα ακόμη και τα υποτιθέμενα «μοντέλα», όπως η Ολλανδία και η Γαλλία, ουδέν πρόβλημα. Με κάτι μικροδιορθώσεις όλα θα πάρουν τον (αναπτυξιακό, φυσικά) δρόμο τους.