Το σύστημα διανύει τον επιθανάτιο ρόγχο του!!
Εμείς σαν συνειδητό κομμάτι του λαού, δεν του γυρίζουμε τη πλάτη, δεν τον κοιτάζουμε αφ’ υψηλού παίρνουμε μέρος στις εκλογές. Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, δεν χαρίστηκε στους λαούς. Το κέρδισαν με σκληρούς αγώνες.
Είναι μια κατάκτηση που τα συστήματα εξουσίας αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν στους πολίτες χωρίς να το θέλουν τα ίδια. Όπως το οκτάωρο, την αποζημίωση στις απολύσεις, την εθνική συλλογική σύμβαση, τη σύνταξη μας. Το δικαίωμα της ψήφου, ιδίως για τις γυναίκες, απέκτησε τεράστια κοινωνική σημασία στη συνείδηση του λαού.
Είχε το νόημα της συμμετοχής του στη χάραξη της τύχης του. Δεν είναι σκοπός του Κινήματος Δεν πληρώνω ούτε να υποτιμήσει αλλά ούτε και να μεγεθύνει τη σημασία των όποιων εκλογών.
Οι εκλογές είναι ένα εργαλείο που κατακτήθηκε μέσα από τη ταξική πάλη των λαών. Ένα εργαλείο και μόνο, όχι αυτοσκοπός. Τα εμπόδια που το σύστημα της εκμετάλλευσης ορθώνει μπροστά μας, προκειμένου να μας αποθαρρύνει να κατέβουμε στις εκλογές είναι τεράστια.
Τα αντιμετωπίζουμε με πείσμα, γιατί πιστεύουμε ότι ένας δυναμικός αγώνας, όπως αυτός που δίνει εδώ και τρία χρόνια το Κίνημα Δεν πληρώνω, πρέπει να φτάσει και στο πιο απομακρυσμένο χωριό της χώρας. Πρέπει να γίνει κτήμα του λαού γιατί γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα του λαού και όχι σε κομματικά γραφεία.
Έχουμε δώσει εξετάσεις σε αντίξοες συνθήκες. Στα διόδια, στα ΜΜΜ, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στη ΔΕΗ, στις εφορίες, στον ΟΑΕΔ ακόμα και στις παραλίες. Μάχες για ελεύθερα όλα τα κοινωνικά αγαθά, πολλές φορές με τίμημα μηνύσεις και δίκες. Θέλουν να μας κάμψουν το φρόνημα αλλά δεν τα καταφέρνουν. Δεν μας ξέρουν καλά. Έχουμε το πείσμα που μας δίνει ο αγώνας για το δίκιο.
Έφτιαξαν νόμους για να χτυπήσουν το κίνημά μας. Τον νόμο της ντροπής του Ρέππα που βάζει την άρνηση πληρωμής των διοδίων σαν παράβαση του ΚΟΚ. Όμως δεν απέδωσε γι’αυτούς. Και προσφάτως τον νόμο του δοτού υπουργού Βορίδη- Τσεκουράτου που θέλει να μας φυλακίζει 3 με 6 μήνες αν ελευθερώνουμε τα διόδια από τους λήσταρχους, μεγαλοεργολάβους των εθνικών μας δρόμων.
Η καταστολή ποτέ στην ιστορία δεν ευδοκίμησε για τους εμπνευστές της.
Τους νόμους τους κόβουν και τους ράβουν στο άντρο της Βουλής με απίστευτη ταχύτητα, με γνώμονα πάντα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, των πολυεθνικών, των τραπεζών, των αφεντικών του λαού κατά της ζωής του λαού. Ο συνταξιούχος, δεν αντιπροσωπεύει το παραμικρό γι’ αυτούς. Είναι μια γέρικη, ενοχλητική κουκίδα στο χάρτη των άνομων σχεδίων τους... Πρέπει να διαγραφεί. Το ίδιο και ο άνεργος, ακόμα και ο εργαζόμενος.
Γι’αυτό μας καταργούν και το ελάχιστο δίχτυ κοινωνικής προστασίας, τον κατώτατο μισθό, τα επιδόματα, τα αφορολόγητα, το εφ’άπαξ, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Μας εκβίαζαν με σκοτάδι αν δεν πληρώναμε το χαράτσι της ΔΕΗ για τα ακίνητα. Μας τιμωρούν όταν κάνουμε παιδιά. Κουρεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία χωρίς να ερωτηθούν οι ενδιαφερόμενοι.
Η τράπεζα της Ελλάδας μετατρέπει, με το έτσι θέλω, τα αποθεματικά τους σε ομόλογα που λεηλατούνται. Κουρεύονται οι «καταθέσεις» των φυσικών προσώπων που κατέχουν ομόλογα, ενώ ο κύριος Βενιζέλος τους διαβεβαίωνε για το αντίθετο. Κουρεύονται με θράσος τα ομόλογα των πανεπιστημίων, των ΤΕΙ, των νοσοκομείων και πάει λέγοντας. Έτσι η πολιτική ορντινάντσα της νέας χούντας της Ελλάδας ανακηρύσσεται με το σπαθί της σπεσιαλίστας της απατεωνιάς.
Για τη νεολαία ούτε λόγος. Με το που βγαίνει στο στίβο της εργασίας, τρώει το πρώτο χτύπημα. Μείωση του κατώτατου μισθού των εργαζόμενων 22% και 32% μείωση για τους νέους κάτω από 25 ετών. Μισούν το σφρίγος της νεολαίας, γιατί φοβούνται τις αστείρευτες δυνάμεις της . Πρέπει να την έχουν σε ανέχεια, χωρίς μόρφωση και φοβισμένη προκειμένου να την εξουσιάζουν.
Τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά των νέων ανθρώπων που απέκτησαν με τόσο κόπο, υλικό και πνευματικό, δεν προκαλούν πλέον καμία συγκίνηση στους κυβερνώντες. «Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές και εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές» Δηλώνουμε για άλλη μια φορά ότι οι εκλογές είναι μόνο μια στιγμή στον αγώνα μας για την ανατροπή αυτού του βάρβαρου κοινωνικού συστήματος.
Ενός συστήματος που βρίσκεται στην εντατική, διασωληνωμένο που έχει φάει τα ψωμιά του και από δω και μπρος μόνο δυστυχία μπορεί να μας προσφέρει.
Ενός συστήματος που ακούμε πλέον τον επιθανάτιο ρόγχο του. Μακάρι οι αλλαγές στα κοινωνικά συστήματα να γίνονταν μόνο με μια απλή ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου