ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ:

..«Θέλω περισσότερο κόσμο στις διαδηλώσεις»

Συνέντευξη στο Ποντίκι και στη Δώρα Αμαραντίδου

Ο Μανώλης Μητσιάς, 45 χρόνια στο ελληνικό τραγούδι, έχει αποδείξει ότι είναι ένας σπουδαίος ερμηνευτής με συνέπεια και ποιότητα στις επιλογές του. Δεν υπάρχει μεγάλος συνθέτης ή στιχουργός με τον οποίο να μην έχει συνεργαστεί με θαυμαστά αποτελέσματα. Μάλιστα κατά την περίοδο της δικτατορίας ήταν ένας από τους πολιτιστικούς κρίκους της ελληνικής κοινωνίας με στόχο την αντίσταση.

Τα χρόνια πέρασαν, φτάσαμε στο 2012 και ο Μανώλης Μητσιάς παραμένει ένας σεμνός τραγουδιστής, μακριά από τα φώτα της άσκοπης προβολής και της άνευ λόγου δημοσιότητας, έχοντας πολλούς θαυμαστές που τον παρακολουθούν σταθερά. Είτε στο Ηρώδειο, είτε στο Μέγαρο, είτε σε μικρούς συναυλιακούς χώρους της ελληνικής περιφέρειας.

Αυτή η συνέντευξη μαζί του έχει ως στόχο να γνωρίσουμε τον Μανώλη Μητσιά ως έναν ενεργό πολίτη αυτού του… πολύπαθου τόπου. Να τον ρωτήσουμε πώς αντιμετωπίζει την κρίση και να μάθουμε πώς κρίνει την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων πέντε δεκαετιών.

Πώς βιώνετε αυτή την περίοδο ως Έλληνας πολίτης;

Ως πολίτης αυτής της χώρας είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος με την τελματωμένη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Νιώθω ταπεινωμένος με τη συμπεριφορά των πολιτικών μας. Λυπάμαι και για τη συμπεριφορά των άλλων Ευρωπαίων ηγετών. Δεν λέω, μπορεί να έχουν δίκιο σε πολλά πράγματα, αλλά δεν μπορεί ειδικά οι Γερμανοί να συμπεριφέρονται με τέτοιο εξευτελιστικό τρόπο σε έναν λαό, ο οποίος χρόνια ολόκληρα πάλεψε για τη δημοκρατία. Εκείνοι που έχουν κάνει δύο παγκοσμίους πολέμους δεν δικαιούνται να θέλουν να σκλαβώσουν εκ νέου όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο.

Δηλαδή η γνώμη σας είναι ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο κυρίως λόγω της συμπεριφοράς των Γερμανών, που μας οδηγεί σε οικονομική υποδούλωση; Εμείς ως λαός δεν έχουμε μερίδιο ευθύνης;

Και εμείς έχουμε μερίδιο ευθύνης, αλλά και τα ισχυρότερα οικονομικώς κράτη - μέλη της Ε.Ε., με τον τρόπο που μας έβαλαν στο λούκι τόσα χρόνια, φταίνε πάρα πολύ. Αναφέρομαι στα δάνεια που μας έδιναν ενώ δεν έπρεπε, δελεάζοντας τους δικούς μας πολιτικούς. Ο κοσμάκης νόμιζε ότι όλα είναι τζάμπα στη ζωή, με αποτέλεσμα κανένας μας να μη συνειδητοποιεί ότι ζούμε με δανεικά λεφτά τόσα χρόνια. Γι’ αυτό και πρόσφατα κυκλοφόρησα έναν δίσκο με τίτλο «Πατρίδα Δανεισμένη», σε στίχους του Κώστα Μαρδά και μουσική των Χρήστου Νικολόπουλου και Μιχάλη Τερζή. Είναι ένας δίσκος με αντιμνημονιακούς στίχους που με εκφράζουν απόλυτα.

Πείτε μου έναν απ’ τους στίχους στον οποίο βρίσκεται η κεντρική ιδέα του αντιμνημονιακού «πιστεύω» σας.

Θα σας πω ένα ρεφρέν που λέει: «Πατρίδα του Ελύτη, του Ρίτσου, του Σεφέρη, στης φτώχειας το κατώφλι ο πλούτος σ’ έχει φέρει. Πατρίδα μου και πάλι σήκωσε το χέρι, οι ντροπιασμένοι σου ζητούν να πάρεις το μαχαίρι». Εξυμνούμε την Ελλάδα όπως

μπορούμε, δεν συμφωνούμε με το μνημόνιο με κανέναν τρόπο. Θα μπορούσαν από παλιότερα οι πολιτικοί μας να έχουν πάρει τα αναγκαία μέτρα, αλλά το πολιτικό σύστημα είναι σκάρτο στην Ελλάδα.