Του Θανάση Λεκάτη
Ενα τμήμα του αστικού Τύπου προβάλλει την ανάγκη στελέχωσης των κομμάτων με τεχνοκράτες που δε θα υπολογίζουν πολιτικό κόστος. Δηλωτικό του πώς αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία τα κέντρα εξουσίας, προειδοποιούν τα αστικά κόμματα ότι αν δε βάλουν στην άκρη το πολιτικό κόστος θα μπουν σε περιπέτεια.
Ενα άλλο τμήμα προβάλλει την «εθνική συναίνεση» και ως εκ τούτου βλέπει κίνδυνο στην πόλωση. Και αυτοί, κάνουν καθαρό πως βλέπουν στο λαό τον εχθρό και ψάχνουν τρόπο να τον παροπλίσουν.
Μια τρίτη ομάδα απειλεί ευθέως: `Η θα προστατευτούν οι αστικές αξίες ή η χώρα μπαίνει σε περιπέτεια.
Σε κάθε περίπτωση όλοι τους αναγνωρίζουν πως χωρίς να βάλουν το λαό στο χέρι δεν μπορούν να κάνουν βήμα. Ομολογούν επίσης ότι το λαό τον θέλουν άλλοθι για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα. Ποιες αλλαγές; Αυτές που προσαρμόζονται, λόγω κρίσης, στην οικονομική πραγματικότητα που θέλει να διατηρήσει η αστική τάξη.
***
Αυτή η πραγματικότητα λέει πως δεν μπορεί να γίνονται ανεκτά κόμματα που μιλάνε για αξιοπρεπές μεροκάματο, όταν κυρίαρχη αξία είναι η ανταγωνιστικότητα, δηλαδή κυρίαρχη αξία είναι η εξασφάλιση όλο και περισσότερων καπιταλιστικών κερδών. Λέει, αυτή η πραγματικότητα, πως δεν μπορούν να υπάρχουν κόμματα που ζητάνε να φύγουν απ' τη μέση τα δάνεια των νοικοκυριών, όταν κυρίαρχη αξία είναι η «υγεία» του τραπεζικού συστήματος. Λέει, επίσης, η πραγματικότητα, που οι αστοί θεωρούν σαν δεδομένη, ότι δεν μπορούν να υπάρχουν κόμματα που μιλάνε για κεντρικό σχεδιασμό με οδηγό τις λαϊκές ανάγκες, όταν το σύστημα δουλεύει με τις ανάγκες των μονοπωλίων που τις παρουσιάζουν σαν ανάγκες του λαού.
Σε κάθε περίπτωση, μπαίνουμε σε μια ενδιαφέρουσα, αλλά εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.
***
Το κλειδί από τη σκοπιά του λαϊκού κινήματος ήταν και παραμένει: Η οργάνωση των ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο ενάντια στα μονοπώλια. Η συσπείρωση γύρω από τη μόνη δύναμη που διακηρύσσει πως μόνο ενάντια στα μονοπώλια υπάρχει διέξοδος για το λαό. Κι επειδή αυτό είναι το μόνο κλειδί, κι επειδή η αστική τάξη γνωρίζει καλύτερα απ' τους εργάτες ποιος είναι ο αντίπαλος, γι' αυτό η μέχρι τώρα επίθεση στο ΚΚΕ πρέπει να θεωρείται ως εξ απαλών ονύχων. Γ' αυτό όχι άμυνα, αλλά οργάνωση της εργατικής τάξης έτσι που να χτυπά στην καρδιά του προβλήματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου