ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

Ο δρόμος των εργατών

Η αντεργατική βαρβαρότητα κυβέρνησης - τρόικας - κεφαλαίου δεν έχει τέλος. Μετά τη δραστική μείωση του κατώτατου μισθού, των επικουρικών συντάξεων, την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, σειρά πήρε η μείωση της κύριας σύνταξης. Ολα αυτά δεν είναι μοιραία. Είναι το φόρτωμα των συνεπειών της κρίσης στους εργάτες για να σωθεί το κεφάλαιο. Οι εργάτες έχουν τη δύναμη, μπορούν να τους ανατρέψουν. Οπως αναφέρει το ψήφισμα της απεργιακής συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ, «είναι ώρα ευθύνης για κάθε εργαζόμενο. Εχουμε χρέος απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στην τάξη μας. Οι συλλογικές συμβάσεις, οι μισθοί, οι συντάξεις, τα δώρα μάς παραδόθηκαν από τις προηγούμενες γενιές με αμέτρητες θυσίες και αίμα. Ολη η Ελλάδα θα γίνει μια "Χαλυβουργία" του αγώνα! Αυτό σημαίνει ξεσηκωμός. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, η ζωή των οικογενειών μας, το μέλλον των παιδιών μας.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σύνεση

«Μεταξύ της εθνικής ταπείνωσης και της χρεοκοπίας, θα επιλέξουμε το δεύτερο», δήλωσε κάποιος βουλευτής χθες. Είμαστε ένας υπερήφανος λαός, ο οποίος δικαιολογημένα εξοργίζεται όταν λοιδορείται διεθνώς ή όταν οι δανειστές και εταίροι μας θέτουν με ωμό τρόπο σκληρούς όρους. Είμαστε όμως και ένας λαός που έχει επιβιώσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες χάρη όχι μόνο στη γενναιότητα, αλλά και τον ρεαλισμό και το υψηλό αίσθημα αυτοσυντήρησης. Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή και πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε τους κινδύνους και τις συνέπειες κάθε επιλογής μας. Η μονομερής ή άτακτη χρεοκοπία θα τονώσει προσωρινά και λυτρωτικά το αίσθημα υπερηφάνειας, αλλά θα μας οδηγήσει στην εξαθλίωση, τη μεγαλύτερη ακόμη φτώχεια για τους αδύναμους και την απομόνωση. Δεν είναι μια αστεία υπόθεση, ούτε μια απειλή που μπορεί να διατυπώνεται απερίσκεπτα. Οι στιγμές απαιτούν σοβαρότητα και σύνεση!
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΧΕΔΙΟ

Πίσω από τις 15.000 απολύσεις στο Δημόσιο, που επιβάλλει η τρόικα, υπάρχει μια πικρή αλήθεια: δύο ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση δεν κατάφερε να εκπονήσει ένα δικό της σχέδιο συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, με στόχο τη βελτίωση της αποτελεσματικότητάς του, αλλά και την ελαχιστοποίηση του κοινωνικού κόστους που συνεπάγονται οι απολύσεις.
Το Δημόσιο δεν είναι το μοναδικό πεδίο όπου θριάμβευσε η ολιγωρία: το ίδιο έγινε με τη φοροδιαφυγή, με τον έλεγχο της αγοράς, με την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων.
Αυτό πρέπει να μας γίνει μάθημα: τα κόμματα έχουν υποχρέωση να συμφωνήσουν – έστω και τώρα – σε ένα σχέδιο πολιτικής, δεσμευτικό για τα επόμενα χρόνια. Για να μη μετρούμε νέα θύματα σε κάθε έλεγχο της τρόικας.
ΤΑ ΝΕΑ