Τσακίστε το σύστημα..
Στον καθεστωτικό Τύπο δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εμφανίζονται στη μία στήλη «φιλεργατικοί» και στην άλλη με την «ανάπτυξη», δηλαδή με τα κέρδη των καπιταλιστών. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, αυτό που υπάρχει πίσω από τις γραμμές είναι τα συμφέροντα του αριστοκρατικού κηφηναριού.
***Οι μισθοί δεν κόβονται για να αυγατίσει ο αριθμός των πλουσίων, αλλά γιατί έτσι αυξάνονται τα κέρδη. Το μέτωπο δεν είναι γενικά οι πλούσιοι, ώστε να αποκατασταθεί η τάξη με έναν «δημοκρατικό καπιταλισμό», αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός σαν σύστημα εκμετάλλευσης. Εκεί πρέπει να στρέφει τα μάτια του ο εργαζόμενος και η μεσαία τάξη και όχι στα παραμύθια που του πωλούν για φιλοσοφικές ιστορίες κάθε βράδυ.
Το γεγονός ότι παρά τη μείωση μισθών η καπιταλιστική οικονομία είναι σε ύφεση δείχνει μόνο τα όρια αυτής της οικονομίας, το αναγκαστικό των κρίσεων που έρχονται όταν υπάρχει υπερσυσσώρευση κερδών.
Οι καπιταλιστές δεν έχουν ανάγκη μόνο χαμηλούς μισθούς, αλλά να αυξάνουν την εκμετάλλευση. Αυτό το πετυχαίνουν με αύξηση της παραγωγικότητας, μια μορφή αύξησης του απλήρωτου χρόνου εργασίας. Γι' αυτό και η επιμονή σε ρυθμίσεις που αφορούν στους όρους εργασίας.
Γι' αυτό και ο αστός εκδότης - καπιταλιστής ο ίδιος, μπορεί στο «λαϊκό» έντυπό του να κλαίει για τις μειώσεις στους μισθούς και στο άλλο - το οικονομικό - να αξιώνει άτεγκτη εφαρμογή της σημερινής πολιτικής.
Το σημείο που συναντιούνται οι διάφορες εκδοχές της καθεστωτικής αρθρογραφίας
(σε πολλές περιπτώσεις θα διαπιστώσετε πως τα κύρια άρθρα τους είναι σχεδόν ταυτόσημα σαν να μας προέκυψαν από την ίδια χοάνη, χθεσινά Νέα και καθημερινή διαβάστε τα στην ανάρτηση οι άλλοι με μια ματιά)
είναι ότι πρέπει πάση θυσία να ενισχυθεί κι άλλο το κεφάλαιο.
Σ' αυτό το πλαίσιο οι ξεπουπουλιαμένοι και ξεπουλημένοι στο καθεστώς αναλυτές παριστάνουν τους ξεγελασμένους:
«Γιατί - ρωτάνε - φταίνε οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα;». Και την ίδια ώρα αξιώνουν να γίνουν τα πάντα για την «ανταγωνιστικότητα». Παριστάνουν πως ξεχνάνε όχι μόνο τη Συνθήκη του Μάαστριχτ αλλά και τα ειδικά κείμενα που πέρασαν σαν «Λευκές Βίβλοι» που συνέδεαν ευθέως την ανταγωνιστικότητα με τους όρους εργασίας.
Από το 1992 η ΕΕ έχει κάνει καθαρό ότι ανταγωνιστικότητα σημαίνει αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Αυτή η αύξηση προκύπτει - και το περιέγραφαν αναλυτικά - και με πάγωμα-μείωση μισθών και με εργασιακές σχέσεις-λάστιχο που αυξάνουν την απλήρωτη δουλειά και με αύξηση της παραγωγικότητας που επίσης αυξάνει την απλήρωτη δουλειά.
Η δυνατότητα των Γερμανών βιομηχάνων να διατηρούν τον εργάτη με το 1/3 του μισθού, να έχουν παγώσει ως και μειώσει εδώ και χρόνια τους μισθούς, να έχουν εξαφανίσει τα επιδόματα ανεργίας, να έχουν επιβάλει πλατιά την ευέλικτη δουλειά, είναι ο καθρέπτης της ανταγωνιστικότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου