Η ριζοσπαστικοποίηση της μεσαίας τάξης

Από τον Ευγένιο Ανδρικόπουλο

Χθες ήταν η μέρα μου..
Βγήκα στις πολιτικές ρούγες και τα στενά να μαζέψω τα σκουπίδια της ενημέρωσης από τους κάδους του καθεστώτος.
Επειδή εντός τους περιέχονται αλήθειες. Πέρασα από την βουλή, από τα γραφεία των κομμάτων, από ανεξάρτητες αρχές, από τον Άρειο Πάγο γενικότερα σχεδόν όλα τα κέντρα παραγωγής της αντικοινωνικής εξουσίας.


Παντού μια ήταν η μυρωδιά.
Ο δύσοσμος ιδρώτας της αγωνίας για το αβέβαιο αύριο, ακόμη και από εκείνους που υποτίθεται πως το συνδιαμορφώνουν, ψηφίζοντας ό,τι οι κύριοί τους τούς επιβάλλουν. Συχνά δίχως να έχουν καν αναγνώσει, πολλώ δε μάλλον μελετήσει το περιεχόμενο της εντολής.
Στην πλειοψηφία τους κρύβονται πίσω από το εύκολο και ευκοίλιο άλλοθι της σωτηρίας του έθνους που τους σερβίρει ο Ναζί τοκογλύφος κατακτητής συνεπικουρούμενος από τους εγχώριους δωσίλογους.
Κι όταν τους αντιπαρατάσσεις το ακαταμάχητο επιχείρημα πως κοντά τρία χρόνια τώρα βρεθήκαμε από το μετέωρο βήμα του πελαργού, στην ακρασφαλή αιώρηση επί του θόλου ενός διεθνούς τσίρκου δίχως δίχτυ ασφαλείας, σιωπούν ένοχα.
Κι όσοι δεν σιωπούν καταφεύγουν στην γνωστή επωδό:



«Μα αν Ευγένιε τα παρατήσουμε όλα τώρα θα μας εκμηδενίσει το ΚΚΕ!!» σου αντιτείνουν αποκαλύπτοντας τι και ποιος στην πραγματικότητα είναι ο εφιάλτης τους, αλλά και κάτι σοβαρότερο αυτού. Πως αφού διαισθάνονται τις πολιτικές συνέπειες των ενεργειών τους δια των οποίων ριζοσπαστικοποιείται ακόμη και η μεσαία τάξη, γιατί δεν το είχαν ευθύς εξ’ αρχής εκλάβει ως πιθανό ενδεχόμενο ώστε να το αποτρέψουν.


Εξηγείται κατά δύο τρόπους:
Ο ένας βρίσκεται στο ότι μας θεωρούσαν δεδομένους. Κάτι σαν τους οπαδούς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας το αφιόνι των οποίων ελάχιστα απέχει από τον θρησκευτικό φανατισμό και το αποστολικό πίστευε και μη ερεύνα.
Και για να το κρατούν ως αξιωματικό δεδομένο, μας έχουν δια ερευνών οι εντολείς τους σαρώσει. Πολιτικά οικονομικά και κυρίως κοινωνικά.. Για να καταλήξουν στο αποκαρδιωτικό για μας συμπέρασμα πως το διαίρει και βασίλευε ή ο κατά Ρέππα κοινωνικός αυτοματισμός, βρήκε έδαφος γόνιμο να αναπτυχθεί.
Σας βεβαιώ πως ο ατομισμός μας κατ’ αυτούς έχει ήδη υπερβεί τα όρια του φιλοτομαρισμού.
Ύλη εκρηκτική στα θεμέλια της ιστορικής επιβίωσης ενός λαού, που φυσικά εξηγεί κατά τον πληρέστερο δυνατό τρόπο την λαϊκή απάθεια παρά την οικονομική σφαγή που έχει προηγηθεί..


Πρόκειται για την ενστικτώδη συσπείρωση ενός εκάστου εξ ημών γύρω από το οικονομικά και κοινωνικά ελάχιστο δυνατό. Το κάστρο ενός «εγώ».. Που όμως απομονώνει.
Γιατί ανασύρει στην επιφάνεια το χείριστο των χαρακτηριστικών μας. 

Το ζωώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης που δυστυχώς κατατροπώνει την έλλογη λειτουργία της ευγενούς συλλογικότητας. Για να καταδικαστούν σε πνιγμό οι όποιες απόπειρες σωτηρίας κατά την διάρκεια του ναυαγίου μας.. (Μαρξ) 

Και πρέπει οι Ναζί κατακτητές να μας έχουν μετρήσει σωστά αν κρίνω από την ως τα σήμερα θετική ανταπόκρισή μας στον κοινωνικό μας κατατεμαχισμό.. Ριπές κατά ριπάς δέχεται η στοχευμένη ομάδα. Είτε είναι δημόσιοι υπάλληλοι είτε οι ιδιοκτήτες ταξί είτε οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είτε οποιοιδήποτε άλλοι. 

Οι εκατό ή διακόσιες χιλιάδες που κατέρχονται με όχημα το ΠΑΜΕ στις διαδηλώσεις ή οι σκόρπιες αποδοκιμασίες κατά τις επετείους δεν απεικονίζουν όχι το σύνολο του λαού αλλά ούτε το 1/5 των ανέργων. Ακόμη και λαοί πολιτισμικά υποδεέστεροι ημών επέβαλλαν –μπορεί με εκατόμβες νεκρών - τα θέλω τους αντιστεκόμενοι μαζικά. Όχι για τα «έχω» τους.. Αλλά για το «είναι» τους..


Ο δεύτερος τοποθετείται στην ιδιοτελή επιμήκυνση της πολιτικής τους ζωής με όσα κέρδη αυτό συνεπάγεται κοινωνικά και οικονομικά. Είναι όμως κάτι που προϋποθέτει γνώση, άρα συνειδητή επιλογή της αβύσσου εντός της οποίας κατερχόμαστε. Δηλαδή η μειοδοτική τους στάση έναντι των τοκογλύφων κατακτητών δεν προκύπτει από μια εξ αμελείας λειτουργία αλλά εμπεριέχει δόλο. Παρ’ όλ’ αυτά το εξοργιστικό είναι ότι δεν ορρωδούν προ ουδεμιάς απειλής συντριπτικού κολασμού.
Ανθυπομειδιούν ειρωνικά εμπρός στις προειδοποιήσεις ακόμη και από τους ίδιους (καρατζαφέρης) για έκτακτα στρατοδικεία. Σαν να ξέρουν εκ των προτέρων πως θα μείνουν ατιμώρητοι. Κατά πως συνέβη με όλα τα σκάνδαλα για τα οποία συστάθηκαν επιτροπές ειδικού σκοπού, για να φθάσουμε στην κυβέρνηση του επίσης ειδικού σκοπού. Της συγκάλυψής τους.


Ευεξήγητο. Ένοχος ένοχον ου ποιεί.
Στην λογική αυτή μας ανέμιξε αποτελεσματικά θα έλεγα ο οξειδωμένος πολιτικά αντιπρόεδρος. Πως ακριβώς; Με το να μας ενοχοποιήσει ορίζοντάς μας ως συνδαιτημόνες τού συμποσίου του με το αριστοκρατικό κηφηναριό.
Στην λογική αυτή το πρωθυπουργικό ανδρείκελο αναφέρθηκε σε διεφθαρμένο λαό που ως εκ τούτου δεν δικαιούται να καταγγέλλει.
Στην λογική αυτή αναπαραγόταν καθημερινά η λεηλασία ως «αφαίρεση λίπους» από τους εργαζόμενους. Για να το επαναλαμβάνουν σατραπικά τα πολιτικά υποχείριά του σε σχεδόν όλα τα Μέσα Εξαχρείωσης.


Μας καθιστούσαν έτσι συνενόχους για να μας αφαιρέσουν το δικαίωμα της μομφής. Και το αποκαρδιωτικό είναι πως ενώ συνέτρεχαν όλα αυτά εμείς παρακολουθούσαμε τον εξευτελισμό μας από τον καναπέ σε video wall. Λες και δεν μας αφορούσε. Ή μήπως μας αφορούσε αλλά μετρούσαμε βαθμό συνενοχής αντλώντας εξ αυτού εκείνοι την δύναμη παραμονής τους στην εξουσία;


Παρ’ ότι έτσι έχουν κατά το καθεστώς τα πράγματα (τουλάχιστον αυτό εισέπραξα από τις συζητήσεις μαζί τους) εγώ ακόμη και σήμερα θέλω να πιστεύω πως έτσι δεν θα πάνε..