Ζητάτε εξηγήσεις και ορθώς πράττετε. Θα το επιχειρήσω μέσα σε δύο παραγράφους γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και θα έλεγα αντίστοιχη αυτής που ζει σήμερα ο λαός.
Η χώρα που θα προβεί στην κίνηση αυτή κηρύττει στάση πληρωμών.
Δηλαδή διακόπτει την πληρωμή των κινούμενων τοκογλυφικών σκίτσων επί ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Τα τοκοχρεωλύσια.
Κάτι που αν δεν ήταν δοσίλογος το καθεστωτικό δουλικό όφειλε να έχει κάνει από την πρώτη στιγμή.
Στην αμέσως επόμενη κίνησή της καλεί τους τοκογλύφους-λέμε τώρα- και διαπραγματεύεται μαζί τους επί της κομμωτικής τέχνης. Δηλαδή αυτό που ακούτε ως κούρεμα του χρέους, ενώ αν δεν ήταν καθολικά εξωνημένη η κυβέρνηση αντάμα με το κούρεμα όφειλε να εξέλθει της ευρωζώνης.
Γιατί;
Επειδή θα υποχρεωθεί έτσι κι αλλιώς να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της αφού θεωρητικά δεν θα είναι εύκολο να δανειστεί, αλλά και γιατί –το σπουδαιότερο- θα αποκτήσει ξανά την ανεξαρτησία της που είχε παραδώσει αμαχητί στα Ευρωπαϊκά λυκόρνια.
Και γράφω θεωρητικά επειδή για παράδειγμα άπαντες δανείζουν την Ισλανδία παρά το ότι κούρεψε το χρέος μαζί με τους τοκογλύφους, τον Ισημερινό, την Αργεντινή και τόσες άλλες, (ακόμη και η δική μας το 1936 επί Μεταξά)
που οι ηγέτες τους απλώς δεν ήταν ξεπουλημένοι.
Ταυτόχρονα ο κατ’ ευφημισμό ιδιωτικός τομέας αναζητά τις δικές του λύσεις αφού πάντα δανειζόταν υπό την ομπρέλα του κράτους που διαμεσολαβούσε ως εγγυητής. (αυτά πληρώνει ο λαός σήμερα).
Θα σας έλεγα μάλιστα πως υπό διαφορετικά πρόσωπα στο τιμόνι της χώρας η χρεοκοπία θα ήταν ευλογια, μάνα εξ ουρανού,
γιατί περισσότερα από δέκα χρόνια τώρα ο προϋπολογισμός του κράτους ήταν πλεονασματικός.
Που σημαίνει πως είχε την δυνατότητα να διαθέσει χρήματα και στις δημόσιες επενδύσεις κατά την στιγμή που όσοι ιδιώτες επιχειρηματίες υπάρχουν είναι κρατικοδίαιτοι. Εδώ και χρόνια πολλά όταν αυτοί βάζουν το χέρι στην τσέπη το κάνουν μόνον για να ξύσουν τ’
@ρχιδι@ τους.
Το έχω γράψει πολλές φορές. Η οικονομία ως επιστήμη ακόμη αναζητά όρους για να δικαιολογήσει την αυτόνομη παρουσία της αλλά μονίμως αποτυγχάνει επειδή απλώς όφειλε να είναι ένα ανθυπομάθημα της κοινωνικής φιλοσοφίας.
Οι πολιτικές αποφάσεις είναι εκείνες που διαμορφώνουν την δημοσιονομική πολιτική και τις οικονομικές σχέσεις του κράτους με τον πολίτη, για να κάνω κι εγώ χρήση αυτού του όρου του συρμού.
Όπως οι διεθνείς σχέσεις είναι εκείνες που ορίζουν τις οικονομικές συναλλαγές μεταξύ των χωρών και όχι οι νομισματικές ενώσεις που καταλήγουν πάντα σε ηχηρά διαζύγια, σαν του συνασπισμού κρατών της ΕΟΚ το οποίο επέρχεται.
(η Δανία ηδη και κατά παράβαση υποτίθεται της συνθήκης Σέγκεν επανέφερε τα τελωνεία ακόμη και για τους Ευρωπαίους).
Ποια θα ήταν για παράδειγμα η αξία όλων αυτών που σήμερα συζητώνται αν το ανδρείκελο είχε αποδεχτεί το δια της ανταλλαγής αγροτικών προϊόντων δάνειο από τους Ρώσους ή τους Κινέζους, για να μην πληγώσει το ΔΝΤ και τους Αμερικανούς; Καμία. Συμπέρασμα. Οι ηγέτες είναι όπως συχνά γράφω βασικό εν ανεπαρκεία αγαθό..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου