επιχειρεί ανεπιτυχώς να προσδώσει η κυβέρνηση στα επόμενα εικοσιτετράωρα, έτσι σε περίπτωση απόσπασης ενός θετικού αποτελέσματος από την προσεχή σύνοδο κορυφής να το διαχειριστεί επικοινωνιακά.
Και επιτυχές αποτέλεσμα θα είναι η επιλεκτική χρεοκοπία που θα συνοδεύεται από νέο δανεισμό όποια μορφή και αν έχει αυτός. Είτε σε ρευστό είτε σε Ευρωπαϊκά ομόλογα. Βεβαίως και δεν θα γίνω κουραστικός με την πληκτική επανάληψη πως ο λαός έχει ήδη χρεοκοπήσει,
επομένως όπως θαυμάσια έγραψε και ο αρθρογράφος μας Ευγένιος Ανδρικόπουλος ουδείς σκοτώνεται δύο φορές.
Θα τονίσω ωστόσο πως κατά την διάρκεια της επιλεκτικής χρεοκοπίας σημασία έχει ποιος θα κουρευτεί.
Και από τις προθέσεις των ανδράποδων έχει γίνει ήδη σαφές ότι αυτός που θα υποστεί την κομμωτική τους τέχνη θα είναι κατά τα πρότυπα του Άρειου Πάγου στην υπόθεση της Ρικομέξ, τα ασφαλιστικά ταμεία και όχι οι τράπεζες,
για τις οποίες ακόμη και σήμερα όταν αναφέρονται στάζουν τα χείλη τους μέλι. Το μέλι με το
οποίο χρόνια τώρα τους θρέφει ο λαός.
Για να εμφανίσουν έτσι πως δίνουν τον υπέρ βωμών και εστιών αγώνα,
επιδίδονται στο σπορ των αδιάκοπων συσκέψεων στις οποίες συμμετέχουν άπαντα τα κυβερνητικά γιουσουφάκια των τροϊκανών,
προκειμένου λένε να χαράξουν κόκκινες γραμμές,
τις οποίες βεβαίως και σε σχέση με τα εισοδήματά μας έχουν υπερβεί δια δύο αλμάτων.
Του μνημονίου ένα και του μεσοπρόθεσμου.
Και προκειμένου να μας πείσουν δηλώνουν δια του κορυφαίου ανδρείκελου πως κρατούν μικρό καλάθι. Σωστά το μεγάλο, το μεγαλειώδες το ασφαλές το χρησιμοποιούν όταν εκδίδουν φεσφάτα για την αφαίμαξή μας.
Παρ’ όλ’ αυτά ο Παπανδρέου (μετά δυσκολίας συντάσσω το όνομά του) μετείχε σε τηλεδιάσκεψη των σοσιαλ(ηστρι)κών ηγετών της Ευρώπης,
για να αποσπάσει θετικές γνώμες ως προς τις προσπάθειες της Ελλάδας, αφού πριν εξασφάλισαν πως το χρέος δεν θα το πληρώσουν εκείνοι που το προκάλεσαν ως οφειλέτες,
(η αλητοελιτοκρατία)
ούτε εκείνοι που το φούσκωσαν ως δανειστές,
(οι τραπεζίτες)
αλλά ο ηλίθιος λαός.
Δια της βεβαιότητας αυτής στο πορτοφόλι τους,
άρχισε ο υπερφύαλος βλάκας τις επικοινωνιακές παπαριές του τύπου: Παλεύουμε για τα:
Την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους,
Το χαμηλότερο κόστος στην εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων,
Την αποτελεσματική προστασία της ελληνικής οικογένειας, της κοινωνίας και του τραπεζικού συστήματος.
Αν αφαιρούσε κανείς τα δύο πρώτα εκ των οποίων το ένα ούτε ο μυθικός Άτλαντας δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί και το δεύτερο υποκριτική ευαισθησία στην προστασία των εν πολλαίς (πολιτικές) αμαρτίαις περιπεσούσων οικογενειών, για το τρίτο, τις τράπεζες, είμαι βέβαιος. Άλλωστε το έχουν ήδη αποδείξει..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου