Από τις ειδήσεις δια των οποίων προσδιορίζεται η άρρηκτη σχέση μεταξύ των εξουσιών που κατά τον Μοντεσκιέ όφειλαν να είναι ανεξάρτητες αλλά και που αυτοπροσδιορίζονται οι πρωταγωνιστές τους έναντι της κοχλάζουσας κοινωνίας. Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε ότι για να υποχρεωθεί ο εργοδότης να επαναπροσλάβει τον παράνομα απολυθέντα (όπως βεβαιώθηκε δικαστικά), ο τελευταίος πρέπει να αποδείξει ότι η άρνηση του εργοδότη να τον απασχολήσει ξανά υπερβαίνει προφανώς τα κριτήρια που επιβάλλουν η καλή πίστη και τα χρηστά ήθη και είναι επομένως καταχρηστική.
Έτσι δια εννοιών αφηρημένων, (καλή πίστη, χρηστά ήθη,)
που εύκολα εντάσσονται στην σφαίρα της μεταφυσικής, παίρνει μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών ο Άρειος Πάγος για να οδηγήσει στην περαιτέρω συρρίκνωση τα εργασιακά δικαιώματα
σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για τους εργαζόμενους.
Να θυμίσουμε μόνον, ότι τα δικαστήρια επί χρόνια συνήθιζαν να παρέχουν ουσιαστική προστασία σε όσους απολύονταν άδικα.
Μόλις διαπίστωναν ότι η απόλυση είναι παράνομη και καταχρηστική, μαζί με την επιδίκαση μισθών υπερημερίας διέτασσαν την επαναπρόσληψη του απολυθέντα στην ίδια ή παρεμφερή θέση με εκείνη όπου απασχολείτο, απειλώντας τον εργοδότη με χρηματικές και ποινικές κυρώσεις για κάθε μέρα που δεν θα αποδεχόταν την εργασία του απολυθέντα.
Την ουσιαστική αυτή προστασία, που αποτελούσε αντικίνητρο για "εύκολες" απολύσεις, είχε επικυρώσει ο ΑΠ με τη νομολογία του εδώ και πέντε χρόνια (1540/06), κρίνοντας ότι ο εργοδότης, μόλις διαπιστωθεί η καταχρηστικότητα της απόλυσης, υποχρεώνεται να επαναπροσλάβει αυτόματα τον αδίκως απολυθέντα απασχολώντας τον πραγματικά.
Η ευνοϊκή αυτή νομολογία στηρίχθηκε στον φιλεργατικό νόμο 1264/82 (από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου) που απειλεί με ποινές τον εργοδότη που αρνείται να απασχολήσει πραγματικά τον εργαζόμενο, του οποίου η απόλυση ακυρώθηκε δικαστικά.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η προστατευτική νομολογία άρχισε να υποχωρεί με αρεοπαγιτικές αποφάσεις που αμφισβητούσαν την αυτόματη επαναπρόσληψη παραπέμποντας το ζήτημα στην Ολομέλεια, λόγω της κρισιμότητας, της διχογνωμίας και των επιπτώσεων σε ευρύτατο κύκλο προσώπων.
Δυσμενής στροφή
Η Ολομέλεια ΑΠ έκρινε ότι για να υποχρεωθεί ο εργοδότης να επαναπροσλάβει τον παράνομα απολυθέντα (όπως βεβαιώθηκε δικαστικά), ο τελευταίος πρέπει να αποδείξει ότι η άρνηση του εργοδότη να τον απασχολήσει ξανά υπερβαίνει προφανώς τα κριτήρια που επιβάλλουν η καλή πίστη και τα χρηστά ήθη και είναι επομένως καταχρηστική. Στην περίπτωση αυτή, ο παράνομα απολυμένος μπορεί να ξαναπάρει τη δουλειά του, μόνο αν αποδείξει ότι η άρνηση επαναπρόσληψης θίγει υλικά και ηθικά συμφέροντά του ή προσβάλλει χωρίς λόγο την προσωπικότητά του, με τρόπο που του παρέχει δικαίωμα να αξιώσει τη μελλοντική άρση της προσβολής και χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου