(κι αυτό και πολλά άλλα)
την πολιτική επικαιρότητα δεδομένου πως ό,τι επιλέγει κάποιος δια της ψήφου του,
αυτό και έχει.
Και δεν εννοώ κομματικά αλλά πολιτικά. Η σημειολογική αναφορά μου έτσι στους ιδιοκτήτες ταξί, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία
(όπως σύμπασα η κοινωνία άλλωστε)
υπερψήφισε δια των γνωστών δύο κομμάτων το καπιταλιστικό ρίσκο, δεν νοείται σήμερα να διαμαρτύρονται μεμψιρώντας και να επικαλούνται την κοινωνική προστασία,
η οποία ωστόσο είναι παράμετρος άλλου τύπου πολιτικών συστημάτων.
Όφειλαν δηλαδή να γνωρίζουν
(διότι μεγάλα παιδιά είναι)
πως είτε δια της κυβέρνησης ΝΕΟΠΑΣΟΚ (ιδία αυτή) είτε δια της κυβέρνησης της ΝΔ, η
Εοκική συνταγή -που έχει από την Ευρωπαϊκή Συνθήκη γίνει αποδεκτή-
είναι μία:
Στην ψύχρα, ωμά, κυνικά θα ωθούνταν τα μέλη του σωματείου τους στην ανεργία και κατά συνέπεια στην οικονομική καταστροφή.
Στην πράξη ακολουθείται η λογική απαξίωσης των επιχειρήσεων του Δημοσίου. Πρώτα τις εκμηδένιζαν οικονομικά, διοικητικά και κοινωνικά στην συνέχεια βάφτιζαν τους υπαλλήλους τους κοπρίτες και άχρηστους, κι αμέσως μετά ερχόταν η εκποίησή τους. Κατ’ αντιγραφή και ο ιδιωτικός τομέας. Πρώτα απαξιώνουν οικονομικά τις άδειες κυκλοφορίας ταξί, αμέσως μετά κατασυκοφαντούν
(σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις δικαίως)
τους ιδιοκτήτες και ιδού το θαύμα του νεοφιλελευθερισμού που εκ των εκλογικών αποτελεσμάτων τρέχει στο αίμα των Ελλήνων.
Μια άδεια ταξί η οποία είχε πληρωθεί πανάκριβα ως πριν ελάχιστα έτη (περίπου 200000 ευρώ) και για την απόκτηση της οποίας είχαν εκποιηθεί προσωπικές περιουσίες, με την ψήφιση του νόμου δεν αξίζει μία. Εντός μιας νύχτας δηλαδή η βουλή τους καθιστά πένητες και μάλιστα υποθηκευμένους πένητες, ο
ι μηνιαίες υποχρεώσεις των οποίων υπερβαίνουν τα 1500 ευρώ στις τράπεζες και το γράφω όντας ιδιαίτερα φειδωλός.
Τι θα γίνει; Μεθοδικά η κυβέρνηση προετοίμαζε το έδαφος της σημερινής ολομέτωπης επίθεσής της κατά των επαγγελματιών του συγκεκριμένου κλάδου, έτη πολλά πριν. Όταν από το 2003 με το νόμο 3109/03, θέσπισε για πρώτη φορά, ανάμεσα σε άλλα, την ίδρυση ανωνύμων εταιρειών στο χώρο των επιβατηγών μεταφορών δημοσίας χρήσης, ορίζοντας με το άρθρο 24 του ίδιου νόμου ότι «δεν παραχωρείται δικαίωμα θέσης σε κυκλοφορία νέων Ε.Δ.Χ. αυτοκινήτων μέχρι 31.12.2005», ενώ με νέα υπουργική απόφαση (επί ΝΔ αυτή τη φορά) δόθηκε παράταση στην παραπάνω απαγόρευση έκδοσης νέων αδειών μέχρι τις 31/12/2008.
Από τότε επικράτησε «σιωπή», για να φτάσουμε στο σημερινό καθεστώς του πλήρους ανοίγματος του επαγγέλματος.
Σήμερα στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 29.500 ταξί, εκ των οποίων τα 13.500 στην Αθήνα, με τον τζίρο - μειωμένο λόγω της κρίσης κατά 30%-40% τον τελευταίο χρόνο - να ξεπερνά το 1 δισ. ευρώ ετησίως.
Πρόκειται δηλαδή για έναν κλάδο που μπορεί να προσφέρει τεράστια κέρδη σε μεγαλοεπιχειρηματίες, που εδώ και χρόνια τον εποφθαλμιούν και που η κυβέρνηση και τα κόμματα που την στηρίζουν σε καμία περίπτωση δε γίνεται να τους χαλάσουν το ...χατίρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου