Η Ε.Ε. αναμένεται να προωθήσει νέο σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα, ώστε να αποφευχθεί η πτώχευση της χώρας, χωρίς όμως να αλλάξει τη συνταγή του μνημονίου.Αυτό δεν αρκεί, για να δώσει διέξοδο στα προβλήματα της χώρας, εκτιμά από το πανεπιστήμιο του Μιζούρι ο επιφανής αμερικανός οικονομολόγος L. Randall Wray.
(Πρόκειται για τον χιλιοστό που το επισημαίνει αλλά αυθεντίες ως ο Παπακωσταντίνου και ο πρόσφατα υπουργοποιηθείς γαμπρός του Μπακατσέλου τραβούν ή τραβιούνται σαν μαριονέτες από τα σχοινιά των τοκογλύφων.. )
Ο ίδιος θεωρεί απαραίτητη για τη μελλοντική επιβίωση της Ευρώπης τη διαμόρφωση ενός ομοσπονδιακού συστήματος. Πρόκειται για απόψεις τις έχει εκφράσει το κίνημα παύση πληρωμών έξοδος από το ευρώ από την πρώτη στιγμή. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η
συνέντευξη.
-Η ευρωπαϊκή κρίση κυρίαρχου χρέους, στην οποία πρωταγωνιστεί η Ελλάδα, έχει υποχρεώσει αρκετούς διαμορφωτές της ευρωπαϊκής πολιτικής να κάνουν λόγο για την ανάγκη να υπάρξει μεγαλύτερος συντονισμός της δημοσιονομικής πολιτικής μεταξύ των κρατών-μελών. Πρέπει να οδηγηθεί τελικά η Ε.Ε. προς ένα ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης;
*Κατά την άποψή μου, είναι απαραίτητο να συνδεθεί ένα νόμισμα με το έθνος του. Κάτι τέτοιο παρέχει τον απαραίτητο πολιτικό χώρο, ώστε να επιτραπεί σε μια χώρα να ακολουθήσει τους στόχους της εγχώριας πολιτικής. Η ευρωνομισματική ένωση έσπασε αυτόν το σύνδεσμο. Κάθε έθνος απώλεσε τη νομισματική κυριαρχία του, για να υιοθετήσει ουσιαστικά ένα ξένο νόμισμα. Είναι σαν την Αργεντινή, που κινήθηκε στο πλαίσιο μιας συμφωνίας νομισμάτων. Αυτό οδήγησε σε πλήρη κατάρρευση της οικονομίας. Η «Ευρωλάνδη» αντιμετωπίζει τώρα μια παρόμοια κατάρρευση.
-Η Ε.Ε. χαρακτηρίζεται ήδη από μια μη δημοκρατική μορφή οικονομικής διακυβέρνησης. Μόλις παραδώσουν οι εθνικές κυβερνήσεις και την τελευταία σταγόνα δημοσιονομικής ανεξαρτησίας στις Βρυξέλλες, από πού θα προέρχονται ο έλεγχος και η ισορροπία;
*Οι εθνικές κυβερνήσεις στην ευρωζώνη έχουν ήδη παραδώσει τη δημοσιονιομική τους ανεξαρτησία και ισχύ στην ΕΚΤ, υπό την έννοια ότι οι ενέργειες της τελευταίας είναι αυτές που καθορίζουν τη δυνατότητα των μεμονωμένων κρατών-μελών να αντιμετωπίσουν την κρίση. Η ΕΚΤ είναι ένας ολοκληρωτικά μη δημοκρατικός θεσμός. Το ίδιο πράγμα όμως θα έλεγα και για τη Fed των ΗΠΑ. Αυτή είναι η λεγόμενη «ανεξαρτησία» της κεντρικής τράπεζας, δηλαδή το ότι είναι σχεδιασμένη για να μη δεσμεύεται από δημοκρατικούς ελέγχους και ισορροπίες.
Χρειαζόμαστε δημοκρατικό έλεγχο της δημοσιονομικής εξουσίας. Αυτή τη στιγμή οι Βρυξέλλες είναι πολύ αδύναμες για να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά προβλήματα και τις δημοσιονομικές ανάγκες των κρατών-μελών. Φυσικά δεν τίθεται θέμα για τη δυνατότητά τους να μπορούν να αντιμετωπίσουν την κρίση. Η Ευρώπη κατρακυλά, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να το σταματήσουν οι Βρυξέλλες.
-Η ευρωπαϊκή αναπτυξιακή πολιτική έχει τεράστια κενά και αυτό το πληρώνει ακριβά σήμερα μια υπερχρεωμένη χώρα όπως η Ελλάδα. Για παράδειγμα, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης απέτυχε παταγωδώς μέχρι τώρα στην αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής ανάπτυξης και απασχόλησης. Ποια είναι η γνώμη σας;
*Ναι, έτσι είναι, ακριβώς. Από την έναρξη της οικονομικής ολοκλήρωσης, η ανεργία στην Ε.Ε. βρίσκεται διαρκώς σε δυσθεώρητα επίπεδα. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να το ανεχτούν. Εγώ θα πρότεινα μια καθολική εγγύηση της απασχόλησης σε όλες τις χώρες-μέλη. Η χρηματοδότηση θα προέρχεται από το κέντρο (Βρυξέλλες), με τα προγράμματα εργασίας να παρέχονται σε εθνικό ή ακόμα και σε επαρχιακό επίπεδο.
Το Σύμφωνο απέτυχε, επειδή στόχευε προς τον δημοσιονομικό περιορισμό. Τα έθνη δεν μπορούν να αναπτυχθούν με δημοσιονομικούς περιορισμούς, εκτός κι αν μπορούν να διαθέτουν έναν μεγάλο εξαγωγικό τομέα. Η Γερμανία τα καταφέρνει χάρη στις εξαγωγές προς τους γείτονές της. Κάποιοι μπορεί να είναι υπερήφανοι για το ότι η Γερμανία μπορεί να μειώνει το κόστος, να σφίγγει το ζωνάρι και να αυξάνει τη σχετική παραγωγικότητα, αλλά ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης υποφέρει.
-Με πολιτικές αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και σκληρής λιτότητας, οι προοπτικές εξόδου από την κρίση για υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία, είναι μάλλον ανύπαρκτες. Προς τα πού βαδίζει, λοιπόν, το όλο σχέδιο; Δυσκολεύομαι να συλλάβω το όλο εγχείρημα.
*Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Εάν δεν υπάρξει ευρύτερος πολιτικός και οικονομικός συντονισμός, οι χώρες αυτές δεν θα έχουν τελικά άλλη λύση από το να αποχωρήσουν από το ευρώ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορώ να δω, για παράδειγμα, πώς θα πετύχει το δεύτερο σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα. Το μόνο πράγμα που θα επιτευχθεί, στο τέλος, θα είναι η διόγκωση του χρέους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου