Ιδού τι εννοούσα όταν έγραφα ο έλληνας μετανάστης στον τόπο του.. Ολα τα φιλέτα στο ιδιωτικό κεφάλαιο

η κοινωνική φωτιά που θα ανάψει δεν θα σβήσει έτσι εύκολα

Με μαζικούς αποχαρακτηρισμούς της χρήσης γης η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει υποδομές, δάση, παραλίες, βουνά «καθαρά» από περιβαλλοντικούς και άλλους περιορισμούς
για να ολοκληρωθεί η κόλαση που θα μας υποχρεώσουν να βιώσουμε.


Κόλαση.


Μόνο αυτή η λέξη ταιριάζει για να περιγραφούν οι τρομακτικές ανατροπές που επέρχονται με το ερμηνευτικό σχέδιο νόμου στις χρήσεις γης, στη χωροταξία, στους πολεοδομικούς όρους δόμησης, στους περιβαλλοντικούς περιορισμούς, τη διείσδυση του ιδιωτικού κεφαλαίου στις παράλιες ζώνες, στη θάλασσα, στα δάση και, τέλος, την άνευ όρων εκποίηση της δημόσιας γης σε ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα, μέσα από το άθλιο τέχνασμα της σύστασης «επιφάνειας» επί της δημόσιας γης, την οποία θα μπορεί να εκμισθώνει
και να εκμεταλλεύεται ιδιώτης, ή ιδιωτική εταιρεία επί 80 συναπτά έτη.


Τι θέλουν να «αξιοποιήσουν»; Το σύνολο της ακίνητης περιουσίας που ανήκει στο κράτος.


Εκατομμύρια στρέμματα γης παραδίδονται βορά στις αρπακτικές διαθέσεις του κεφαλαίου, το οποίο ονειρεύεται να μετατρέψει την Ελλάδα σε Λας Βέγκας των Βαλκανίων.


Ή επί το ορθότερο. Προεπαναστατική Κούβα.


Γιατί, σε περιόδους βαθιάς οικονομικής κρίσης, λεφτά υπάρχουν. Και μάλιστα πολλά. Μόνο που τα κρατούν επίζηλα στα θησαυροφυλάκιά τους οι τραπεζίτες και οι επιχειρηματίες, και τα ανασύρουν αποκλειστικά όταν διαπιστώνουν ότι υπάρχουν ευκαιρίες για εύκολο και γρήγορο πλουτισμό.


Η κυβέρνηση, λοιπόν, πουλάει, οι επιχειρηματίες φαίνεται ότι ενδιαφέρονται. Μόνο που αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο που θα επιτρέπει στο κεφάλαιο να λεηλατεί χωρίς περιορισμούς τη γη αυτής της χώρας. Τη βρώμικη αυτή δουλειά ανέλαβε να τη διεκπεραιώσει και πάλι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό που έδωσε στη δημοσιότητα την προηγούμενη Παρασκευή ο υπουργός Οικονομικών σαν «ερμηνευτικό νόμο» του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου» ήταν ένας ζωντανός εφιάλτης.


Στόχος του νέου τερατουργήματος της κυβέρνησης για την εκποίηση της δημόσιας γης αλλά και για τις ιδιωτικοποιήσεις συνολικά, είναι να κάνει ελκυστική και «καθαρή» από περιορισμούς τη δημόσια περιουσία για κερδοφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες, προσβλέποντας στην είσπραξη χρημάτων, προκειμένου να συγκεντρώσει τα 50 δισ. ευρώ από ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.


Ενδεικτική του τρόπου που η κυβέρνηση σκοπεύει να αντιμετωπίσει τη δημόσια περιουσία είναι και η παραδοχή ότι:


«Οι κατευθύνσεις της εθνικής χωροταξικής πολιτικής λαμβάνονται υπόψη και συνεκτιμώνται κατά τον καθορισμό του χωρικού προορισμού των δημοσίων ακινήτων, σε συνδυασμό με τις ανάγκες της δημοσιονομικής βιωσιμότητας, της αποδοτικότητας και της αποτελεσματικότητας της επένδυσης, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η βέλτιστη δυνατή σχέση μεταξύ των χωροταξικών επιλογών και των οικονομικών και δημοσιονομικών στόχων για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας».


Μπορεί βέβαια να καταλάβει κανείς τι σημαίνει συνδυασμός της χωροταξικής πολιτικής με τους οικονομικούς και δημοσιονομικούς στόχους. Απλώς στο βωμό του κέρδους ανατρέπεται κάθε χωροταξικός σχεδιασμός.