Μην λιποταχτήσει κανείς

του Ευγένιου Ανδρικόπουλου

Κράτησα τελευταία δυο τρία μηνύματα για την απεργία επειδή υπέστην κι εγώ μια από τις συνέπειές της με μια δίωρη διακοπή. 

Ορθά πράττουν και στο πλευρό τους. Με την ανάσα μας πλάι στην δική τους. 
Με την γροθιά μας στο ύψος της δικής τους. Γιατί το τείχος καμιάς αλητοελιτοκρατίας καμιάς κυβέρνησης καμιάς τρόϊκας δεν είναι ικανό να συγκρατήσει την ορμή ενός λαού οργανωμένου, που έχει εξαπολυθεί στους δρόμους πίσω από ένα κίνημα μαζικό.

Αφού αυτός ο λαός γυρίζει τον τροχό της ιστορίας.

Ναι τώρα είναι η στιγμή που αυτός ο τροχός θα τους τσαλαπατήσει. Τώρα είναι η φορτισμένη στιγμή που όλη στην συσσωρευμένη ενέργεια της οργής του θα νιώσει η αλητοελιτοκρατία την
ισχύ της λαϊκής ηλεκτροπληξίας. Ναι τώρα είναι η ώρα που ο ρους της ιστορίας θ’ αλλάξει φορά. Ναι τώρα θα αντιληφθούν ότι το συλλογικό βέλασμα των αμνών μπορεί να σπάσει το φράγμα της σιωπής που τους είχαν επιβάλλει οι βοσκοί τους.

Μπορούμε. Ναι μπορούμε. Μπορούμε να ζήσουμε δίχως βοσκούς που να μας αρμέγουν. Δίχως τους τραπεζίτες τους εφοπλιστές τους ραντιέρηδες τους χρηματιστές τους ομιλούχους και τους ομολογιούχους. Μπορούμε να τους κυνηγήσουμε από τις κατακόρυφες στάνες που μας έχουν μαντρώσει. Να τους πετάξουμε στον γκρεμό και ίσως αυτό να μην επαρκεί. Αρκεί να ριγήσουμε στην ιδέα του. Να φρεσκαριστούμε στο ρεύμα του. Να ξανανιώσουμε στο άκουσμά του. 

Ναι μπορούμε.

Μπορούμε να κατεβάσουμε τους διακόπτες. Γιατί εμείς τους χειριζόμαστε. Δικοί μας είναι. Με τα αίμα το δικό μας και των προγόνων μας έχουν πληρωθεί. Στην διαδρομή της ιστορίας ο κατακόκκινος ορίζοντας της δύσης, τους έβρισκε με χέρια ματωμένα από την δουλιά. Αλλά τα κόπια τους μεταγγίζονταν αχρεωστήτως στους κηφήνες μιας διεστραμμένης αριστοκρατίας.

Φτάνει πια. 
Να μην κουνηθεί φύλλο. Στα σημεία που η εκμετάλλευσή μας δοξάζεται. Εκεί που τα μνημόνια σφίγγονται στον λαιμό μας σαν θηλιά. Εκεί που συμβιούν η φτώχεια και ο πλούτος, η ξιπασιά και η αγωνία, η δυστυχία και η καλοπέραση. Εκεί που το σώμα δένει με τ’ ατσάλι.. Το ατσάλι που θα βρούν εμπρός τους την επόμενη εβδομάδα οι τρομοκράτες. 

Μας υποχρέωναν κάποτε να τρομοκρατηθούμε όταν αυτοί ήταν τρομοκρατημένοι από την δονκιχωτική δράση ορισμένων διαβατών του πολιτικού ονείρου που ωστόσο αν είχαν άδικο ήταν γιατί είχαν δίκιο πολύ νωρίς. 

Τώρα όμως είναι η ώρα. 
Ούτε αργά ούτε νωρίς. Η ώρα να τους τρομοκρατήσουμε εμείς. Να νιώσουν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους από τον λαϊκό σεισμό και την ψυχή τους να γίνεται θρύψαλα σαν κρύσταλλο από την βοώσα φωνή της οργής μας. Μην λιποταχτήσει κανείς.